Wrzeszczałam i szamotałam się na wszystkie strony, ale miałam nikłe szanse na wygranie z dorosłym, silnym człowiekiem. Czułam jak wpycha swoje ręce pod koszulkę i usilnie próbuje dobrać się dalej. Wrzaski nic nie dawały i zaczynałam być bezsilna...
- Ty pieprzony gnoju! - usłyszałam gdzieś jakby zza mgły. Odgłosy i bodźce już ledwo do mnie docierały, czułam jak powoli tracę przytomność oszołomiona przyduszaniem i uderzaniem w twarz, które miały mnie uciszyć. Nagle poczułam lekkość i uniosłam lekko powieki ale nic nie dostrzegłam, poczułam, że odpływam... Sielanka nie potrwała długo, bo znowu czułam jego ciepły, obrzydliwy oddech na mojej szyi, potem usłyszałam brzdęk odpinanego guzika i zamka w spodniach, następnie okropny ból...
***
- Ty skurwielu! - wrzasnąłem tak, na ile to było możliwe i okładałem kolejnymi ciosami Filipa po twarzy. - Miałem Cię za przyjaciela! - wysyczałem przez zaciśnięte zęby i ścisnąłem dłonie na jego szyi. Nie wiem co we mnie wstąpiło, ale miałem ochotę zabić go tu i teraz. Wstałem i zacząłem ciężko oddychać. Patrzyłem jak ten gnojek wije się na ziemi. - Wstawaj i spadaj stąd póki możesz! - krzyknąłem do niego, ale on tylko stęknął łapiąc się za żebra.
- Boże daj mi siły - jęknąłem i uniosłem głowę ku niebu.
Nikt nas nie słyszał, nikt nie widział, że do czegokolwiek tutaj doszło.
Filip zaczął się podnosić. Najpierw na klęczki, a potem stanął chwiejąc się na nogach ledwo podążył w stronę domku klnąc siarczyście pod nosem. Droga była prosta, więc raczej małe prawdopodobieństwo, żeby się gdzieś przewrócił i trzeba byłoby go dźwigać. Szkoda.
Nagle sobie o czymś przypomniałem.
Odwróciłem się gwałtownie i dostrzegłem leżącą na ziemi Adę. Szybko do niej podbiegłem i zacząłem delikatnie klepać ją po twarzy mając nadzieję, że się ocknie, ale nic z tego.
- Aniołku, nie rób mi tego - powiedziałem półszeptem kompletnie bezradny, czułem że łzy zaczynają spływać mi po twarzy. - Gdybym wiedział, że tak się stanie to nie puściłbym Cię tutaj samej - dodałem po chwili. Wziąłem ją w ramiona, jej twarz była zapłakana, przyozdobiona rozmazanym tuszem. - Co ten kretyn Ci zrobił? - mówiłem wciąż zapłakany sam do siebie.
- Zabierz go stąd - wychrypiała. Jej głos stracił tę delikatną, przyjemną dla uszu barwę, wszystko przez te wrzaski i krzyki.
- Jego już tutaj nie ma, skarbie, tak mi przykro - powtarzałem w kółko kompletnie bezsilny głaszcząc jej włosy i co jakiś czas całując ją w czoło. - Zaraz zabiorę Cię do domu - dodałem nie przerywając wcześniejszych czynności.
- Nie zostawiaj mnie samej - jęknęła poruszając się nerwowo. Na jej twarzy pojawił się grymas, lekko się skrzywiła z bólu i ścisnęła mocno moją koszulę.
- Nie zamierzam - odparłem i przycisnąłem ją mocniej do siebie.
***
- Przemek, wszystko w Twoich rękach. Przypilnuj ich, lada chwilę powinien przyjechać tutaj pan Oleśkiewicz, wszystko mu wytłumaczyłem. Jesteś mądrym chłopakiem, wierzę, że sobie poradzisz - powiedziałem szpakowatemu szatynowi i poklepałem go po ramieniu.
- Księże, ale co się stało z Adą? - dopytywał ciągle, a ja musiałem go okłamać choć nie powinienem.
- Źle się czuje, dla jej dobra lepiej ją odwiozę - oznajmiłem oddalając się już do samochodu kierowcy naszego autokaru. Mężczyzna był na tyle uprzejmy, że przyjechał prywatnym samochodem i zadeklarował się, że odwiezie ich pod samo mieszkanie Adrianny.
Widziałem, że Przemek nie uwierzył w kit o złym samopoczuciu, ale nic innego w danej chwili nie przychodziło mi do głowy. Uśmiechnąłem się pokrzepiająco do Przemka i pobiegłem truchtem do odpalonego już samochodu, w którym na miejscu kierowcy siedział pan Zdzisław, a na tylnej kanapie siedziała Ada, ledwo kontaktując ze światem.
- Już jestem - powiedziałem dysząc i wcisnąłem się na tylne siedzenie obok dziewczyny, która non stop wylewała łzy. - Ada, nie płacz już - starałem się ją jakoś uspokoić po czym przygarnąłem ją do siebie.
- Dlaczego on to zrobił? - wychlipała i spojrzała na mnie oczami pełnymi bólu. Nie mogłem patrzeć na nią w tym stanie, czułem się poniekąd winny ponieważ to ja nakłoniłem ją do tej wycieczki... Ta dziewczyna tyle przeszła w życiu.
- Nie wiem, aniołku - westchnąłem. - Ale zapłaci za to, obiecuję Ci to - dodałem i zamknąłem oczy. Było już strasznie późno, dobrze, że kierowca miał tak dobre serce i zgodził się z nami pojechać.
Milczała przez resztę drogi, co jakiś czas słyszałem tylko ciche pochlipywanie i pojękiwanie. Siedziała wtulona we mnie nawet na sekundę nie zamierzała mnie puścić. Poczułem, że w końcu komuś zapewniłem poczucie bezpieczeństwa... Dziwne uczucie, ale dobrze mi z tym.
Przypomniałem też sobie, że nazwałem ją aniołkiem. Nazywałem ją tak tylko w moich myślach, mam nadzieję, że nie przywiązała do tego większej uwagi, może tego nie usłyszała.. Syknąłem na tę myśl i otuliłem ją szczelniej ramieniem pozwalając nadal jej płakać, ponoć łzy przynoszą ukojenie...
Widzę, że się dzieje...
OdpowiedzUsuńCzekam na kolejny post, bo dobrze piszesz-lekko, dlatego dobrze się czyta...
Cieszę się, że się podoba. ;-)
UsuńMiło usłyszeć (albo przeczytać :p) coś takiego, bo czasem mam wrażenie, że nie idzie mi za dobrze, ale się nie poddaję! Pozdrawiam.
To jest tak, że pewne sytuacje są do przewidzenia, ale to w jaki sposób piszesz sprawia, że chce się czytać...
UsuńPewne sytuacje tak, niektóre nie.. ;-) Stale staram się jakoś mieszać, żeby nie było wam tak łatwo :D
UsuńPowiem szczerze, że na początku kiedy wprowadziłaś postać Filipa nie spodziewałam się takiej sytuacji oczywiście to na plus dla ciebie ;) Dobrze mieć takiego Wiktora ;) Pozdrawiam ;*
OdpowiedzUsuńZaskakuję? :>
UsuńKażdy by chciał, co? ;) Również pozdrawiam :*
Zaskakujesz :D I błagam daj szybko kolejną część <3
UsuńZobaczę co da się zrobić jutro, ale nie obiecuję. Wysłałam Ci maila wczoraj, wyjaśniłam tam, że niestety coraz mniej czasu mam :/
UsuńAle zrobię co w mojej mocy! ♥
Rośnie mi konkurencja! :o. Na prawdę świetnie piszesz ;).
OdpowiedzUsuńŻadna konkurencja, spokojnie ;)
UsuńMamy tak sam kontrowersyjny temat, że lepiej jak się wszyscy połączymy i będzie wspierać :-D
Toż przecież żartuję, również tak uważam :). Że tak powiem, w kupie raźniej :D.
UsuńOtóż to :D
UsuńPozdrawiam! ;-)
To prawda, temat niezwykle kontrowersyjny i najczęściej zamiatany gdzieś pod dywan, a istnieje. Niestety mało jest osób, dla których ten temat nie jest tematem tabu, zakazanym. Szkoda, bo wiele dziewczyn żyje w takich zakazanych związkach. Dlatego też w pełni popieram takie opowiadania :) super byłoby je jeszcze zobrazować w postaci filmu, lecz nie ma co liczyć, że ktoś podjął by się polemiki z taką kontrowersją, same poza świetnymi blogami praktycznie nic nie możemy zdziałać...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam świetną pisarkę :) :) :)
Co do filmów/seriali, to ja osobiście znam tylko trzy, w tym "Ptaki ciernistych krzewów", "Zbrodnia Ojca Amaro" i "Moja nadzieja", ale to dalej za mało, nie wiem jak to tam stoi z książkami... :)
UsuńMówiąc szczerze to też znam tylko te pozycje :) zgadzam się z Tobą, to wciąż za mało. Książek też pewnie jest niewiele więcej. Ludzie myślą, że są tolerancyjni, otwarci, a boją się otwarcie mówić o zakazanej miłości, która wciąż się szerzy. Co do filmów, to bardzo chętnie podjęłabym się realizacji tego kontrowersyjnego wątku. Niestety, nie mogę liczyć na żadną pomoc ze strony osób, które byłyby w stanie zapewnić przede wszystkim stronę finansową takiego przedsięwzięcia. Pozostaje nam pisanie blogów... :) nieraz pięknych opowieści, lepszych niż najcudowniejsze kinowe romanse... :)
UsuńA jeszcze pamiętam z filmów Grzeszną propozycję - pani Eleanor Barret i ojciec Michael McKinnon :) w sumie ciekawy wątek i zarazem bardzo stary...
Ale mi niespodziankę zrobiłyście tymi komentarzami! :)
UsuńChciałabym pomóc co do książek/filmów, ale wszystkie już wymieniłyście... Osobiście z tych wszystkich faworyzuję "ptaki ciernistych krzewów", to chyba za sprawą Ralpha, haha. :P
Pozdrawiam, dziewczyny! ♥
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńMoja nadzieja. Polecam! Boski Mariano Martinez😍😍😍
OdpowiedzUsuńPrzeczytałam w nocy cały twój blog i już nie mogę się doczekać kolejnego wpisu!!😊 Wątek z Filipem genialnie wymyślony. Też chce takiego księdza Wiktora 😍
OdpowiedzUsuńJejku jakie to miłe ♥ Jak będę miała chwilę wolnego czasu to koniecznie coś dodam. Teraz mam lekko zawalone, ale poszukam chwilki! ♥ Oj, chyba każdy by chciał :D
UsuńŚwietny blog! Niestety sama przez to przechodzę.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam <3
W razie jakbyś chciała o tym pogadać to zapraszam do mnie na bloga i na gg:45769297
UsuńI również ja mogę wesprzeć rozmową :) Śmiało możecie pisać na maila: thornbirds@Onet.pl
UsuńPozdrawiam! :)