środa, 3 maja 2017

ROZDZIAŁ 16.

Wtorek zleciał bardzo szybko, tym samym nadeszła środa. Nauczyciele za bardzo nas nie męczyli w dniu przed wycieczką, ponieważ wiedzieli, że jesteśmy bardzo podekscytowani tą wycieczką i ciężko docierają do nas jakiekolwiek wiadomości. Tylko Przemek jakoś dziwnie się cieszy na wiadomość, że jadę, przecież jadą też inne osoby..
***
- "Zaraz u Ciebie będę" - głosił sms wyświetlony na ekranie mojego telefonu. Usiadłam na łóżku i upewniłam się czy wszystko mam. Kosmetyki, ubrania, bielizna, ładowarka, trochę gotówki spakowane, więc chyba można wyjeżdżać.
- Co skarbeńki? - zapytałam z uśmiechem patrząc na kociaki siedzące w transporterkach. Karma, zabawki, miseczki również spakowane. - To tylko trzy dni, będziecie miały multum zabawy - dodałam i zsunęłam się z łóżka po czym usiadłam przy nich.
- Otwarte! - krzyknęłam z pokoju i zabrałam z łóżka bluzę.
Po chwili do pokoju wszedł Wiktor w totalnie rozczochranych włosach i lekko przymrużonych oczach.
- Spałeś coś w ogóle? - zapytałam przyglądając mu się z dokładnością. Na moje oko to niewiele spał, ciekawe co było tego powodem.
- Coś tam spałem - mruknął pod nosem, oparł się o framugę i również mi się przyglądał.
- Wydaje mi się, że nie powinieneś jechać w takim stanie samochodem - zauważyłam i złożyłam ręce na piersi.
- Wielu rzeczy nie powinienem, a robię. To, że krótko spałem to pikuś. Chodźmy do samochodu - powiedział zabierając mój bagaż i bagaż moich kotów. - Podjedziemy tylko do Krystiana, oddamy mu koty i możemy ruszać do szkoły - dodał kiedy znaleźliśmy się na klatce schodowej.
- Myślisz, że powinniśmy razem jechać do szkoły? Wiesz dobrze, że ktoś może to zauważyć - zastanowiłam się, a Wiktor niechętnie na mnie spojrzał.
- Ada, oni widzą w tym tylko moją uprzejmość. Przemka nieraz też podwoziłem więc w czym problem? - zapytał z lekkim wyrzutem.
- Może w tym, że jestem płcią przeciwną? - prychnęłam i przeszłam przed drzwi klatki, które Wiktor mi otworzył.
- A ja jestem księdzem - odpowiedział z przekąsem.
- To tym bardziej powinieneś się mieć na baczności - zaśmiałam się i pokazałam mu żartobliwie język, a Wiktor odpowiedział mi ciepłym uśmiechem i kiwnięciem głowy.
***
- Dziesięć, dwanaście, czternaście, okej wychodzi na to, że wszyscy już są - powiedział pod nosem ksiądz Wiktor licząc nas z dokładnością. - Okej Filip, możemy wyruszać! - krzyknął z końca autokaru.
- Nie chcę wam prawić kazania na początku wycieczki - zaśmiał się wracając na swoje miejsce. - Ale nie chciałbym żadnych niemiłych incydentów. Macie wolną rękę, możecie nawet cały dzień przeleżeć w pokoju, nie obchodzi mnie to. Po prostu nie chcę słyszeć żadnych skarg na was, zrozumiano? - dodał i zilustrował każdego po kolei.
- Się rozumie, proszę księdza! - odezwał się Rafał. - Ale wie ksiądz, że większość jest tu pełnoletnia i piwko przy ognisku chyba można...? - dodał niepewnie po chwili.
Wszyscy wstrzymali powietrze czekając na werdykt któregoś z opiekunów. Filip spojrzał pytająco na Wiktora i wzruszył ramionami.
- My z Fili...To znaczy panem Filipem też jesteśmy pełnoletni, a chyba nie umrzemy po jednym piwie... Zważając na to, że co msze wypijam wino - dodał ze śmiechem i wszyscy woleli się zaśmiać, żeby mu nie podpaść, co doprawdy było śmieszne.
Siedziałam z Natalią, która zajęta była ciągłym wymienianiem się wiadomościami ze swoim chłopakiem. Z tego co opowiadała, to był pięć lat od niej starszy i mieszka 60 km od jej miasta, więc widują się co weekend lub jeśli on ma wolne w pracy. Nie przeszkadzało mi to, że nie rozmawiamy, wolałam patrzeć w szybę i obserwować krajobraz rozciągający się za oknem. Poczułam wibrację mojego telefonu w kieszeni i niechętnie go wyjęłam zła, że ktoś przeszkodził w moim rozmyślaniu.
- "Uśmiechnij się" - przeczytałam i zaczęłam się rozglądać w poszukiwaniu osoby, która mi go wysłała, ponieważ numer był nieznajomy. Napotkałam spojrzenie Przemka, który promiennie się uśmiechnął. Byłam nieco zła, że ma skądś mój numer nie wiadomo skąd, ale uśmiechnęłam się, żeby dał mi spokój, przynajmniej na jakiś czas... Wpatrując się w każde mijane przez nas drzewo, czułam, że powoli oddaję się w objęcia Morfeusza... 

1 komentarz:

  1. Naprawdę mi się podoba! Wgl świetnie Ci wyszło stylistycznie ;* I ten Przemek coś się szykuje ;) Nie mogę się doczekać kolejnej części <3
    Oczywiście zapraszam do mnie: https://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń