- Hej, budzimy się - usłyszałam nad sobą znajomy głos i leniwie otworzyłam powieki. Ujrzałam obok siebie uśmiechniętego Wiktora i szczerze, chciałam się na ten widok uśmiechnąć, ale coś mi nie pozwalało. Otworzyłam szerzej oczy i zauważyłam, że jesteśmy w autokarze, ale oprócz mnie i jego nikogo tutaj nie ma.
- Gdzie wszyscy? - zapytałam rozglądając się dookoła, ale wszędzie była tylko totalna pustka.
- Wszyscy już zabrali bagaże i poszli do domku, a Ty zasnęłaś - odpowiedział grzecznie nadal z tym uśmiechem na ustach.
- Oh, tak Cię przepraszam - odparłam i podniosłam z ziemi swoją torbę.
- Nie masz za co - uznał i wstał z siedzenia. - Ale lepiej już chodźmy - dodał i przepuścił mnie w wyjściu.
Okolica była bardzo piękna, ale strasznie górzysta, no jak to w górach. Wszędzie dookoła rozciągały się pola. Na przeciwko nas stały dwa dosyć duże drewniane domki i piękne kwiaty wokół nich. Nie było tam w sumie nic innego, poza rozciągającym się lasem za naszymi kwaterami i miejscem na ognisko okrążone pniami na których można siedzieć.
- Ale tutaj pięknie - szepnęłam sama do siebie, ale chcąc nie chcąc Wiktor to usłyszał.
- Też tak myślę - odparł i porozumiewawczo do mnie mrugnął.
- No, jesteś już! Chodź, zajęłyśmy najfajniejszy pokój! - krzyknęła Natalia i podbiegła do mnie ciągnąc mnie za rękę, a Wiktor szczerze się zaśmiał i skrzyżował ręce na piersi.
- To kto zajmuje się domem od dziewczyn? - zapytał Filip, który nagle znalazł się obok Wiktora, zamyślił się toteż go nie zauważył.
- Nie wiem, rób co chcesz - przeciągnął się i klepnął blondyna w bark.
- To ja biorę dziewczyny, a Ty weź tych swoich ministrantów - wyszczerzył się długowłosy blondyn i ucieszony zaniósł swój bagaż do pokoju znajdującego się na parterze.
- Prze księdza! To jo jada do siebie! Jakby co to dzwonić! - wrzasnął kierowca autokaru typową dla siebie śląską gwarą. Blondyn pomachał mu tylko dłonią na znak, że rozumie i wrócił do swojego rozmyślania. Stał na trawie i obserwował, jak młodzież siłuje się z bagażami i jak ustalają kto z kim i gdzie.
- Natka, patrz jaki on ma śliczny uśmiech! I te dołeczki! - odparła podekscytowana Paulina wlepiając się w szybę.
- Filip? Gdzie? Gdzie? - dopytywała i przeleciała przez pół pokoju, żeby zobaczyć obiekt westchnień koleżanki.
- Nie Filip, spójrz na Wiktora. Jak ładnie mu w tej czarnej koszuli. Jakoś tak podkreśla jego urodę - zastanowiła się głośno i oby dwie spoglądały na niego zza firanki coby ich nie dostrzegł.
- Eh dziewczyny, skończcie - westchnęłam. - On jest księdzem. Może i Filipa uda wam się uwieść, ale jego nie próbujcie, bo przez waszą głupotę straci wszystko - dodałam i skarciłam się w myślach za wspomnienie o jego pocałunku.. Takim mocnym i żarliwym, który wlał we mnie takie jakieś ciepło, nagle poczułam radość do życia.. Przez tę jedną malutką chwilę. Przecież co to takiego? Kiedy ludzie są dla siebie ważni to właśnie tak robią. Ale czy my jesteśmy ważni dla siebie? Znamy się tak krótko, nie wydaje mi się to możliwe w żadnej postaci. Przecież z reguły ten człowiek nie może nikogo kochać, ale może być kochanym. Ale co z tego, że ja go pokocham, być może już pokochałam a nic nie będę mogła z tym zrobić? Mam patrzeć na niego dzień w dzień, a przed snem wymyślać historyjki, które w 99% się nie spełnią? Przecież to dziecinada...
- A Ciebie co ugryzło? - zapytała Natalia i obróciła się na moment, żeby na mnie spojrzeć.
- Nic, ale spójrz na to z innej strony.. Uważacie, że takie zachowanie jest normalne? Dziewczyny, lubię was, ale spieprzycie sobie życie, a może też życie kogoś innego - odpowiedziałam gestykulując rękami, kiedy ktoś zapukał do drzwi. - Proszę - odparłam niechętnie na myśl, że to Przemek i że przez niego musiałam przerwać swój wywód.
- Cześć dziewczyny - przywitał się pan Filip otwierając drzwi na szerokość swojego ciała.
Spojrzałam kątem oka na rozpromienione dziewczyny. One za każdym razem tak reagują gdy go widzą. Pewnie myślą, że on tego nie zauważa, a on na moje oko robi się coraz bardziej wyższy, bo przecież nic tak nie podbudowuje ego jak zakochana małolata.
- Przydzielono mi waszą część, więc gdyby coś się działo to jestem na dole - powiedział i uśmiechnął się zalotnie do dziewczyn, a ja przewróciłam oczami mówiąc sobie w myślach, że ten facet w tym momencie spieprzył wszystko, co próbowałam przekazać dziewczynom. Mężczyzna popatrzył jeszcze chwilę na nas i wyszedł zamykając po cichu drzwi.
- Nikt sobie nie spieprzy życia, uspokój się. Życie jest jedno, a ja nie zamierzam go zmarnować. Chcę korzystać póki mogę - odparła blondynka.
- Jak chcecie, ale nie myślcie, że wstawię się za wami, jak coś się będzie działo - uznałam i uniosłam ręce na wysokość klatki piersiowej w obronnym geście.
- Dramatyzujesz - warknęła Paulina, a ja wstałam z łóżka i ruszyłam schodami na dół.
Zeszłam schodami w dół i natknęłam się na Przemka.
- Hej - przywitałam się ciepło, a chłopak natychmiast się rozpromienił.
- Masz czas? - zagadnął, a ja cicho się zaśmiałam.
- Jesteśmy na wycieczce, nie ma tutaj żadnych obowiązków więc mam trochę czasu - odpowiedziałam, a chłopak przytaknął.
- No to może się przejdziemy? - zaproponowała, a ja z chęcią przystałam na tą propozycję. Dlaczego nie? Nie mogę przesiadywać cały czas z Wiktorem, a z dziewczynami nie mam teraz ochoty, poza tym nie ze wszystkimi mam tak dobry kontakt jak z Przemkiem.
***
- Wiesz... muszę Ci coś powiedzieć - zaczął niechętnie i zatrzymał się w miejscu łapiąc mnie za rękę kiedy byliśmy już w środku lasu z dala od naszych kwater. - Kiedy pierwszego dnia Cię zobaczyłem, poczułem, że to to.. Wiesz, o co mi chodzi - ciągnął dalej, chciałam coś powiedzieć, ale przerwał mi. - Nie przerywaj, bo już więcej nie zdobędę się na te słowa. Ada... Czy my.. Moglibyśmy zostać parą? - zapytał w końcu a jego pytanie zbiło mnie całkowicie z tropu. Poczułam, że zakręciło mi się w głowie. Szukałam odpowiedzi w ziemi, nie wiedziałam co mam mu powiedzieć, tyle słów nasuwało mi się na usta, ale czułam, że żadne z nich nie jest wystarczająco odpowiednie.
- Przemek... Nie zrozum mnie teraz źle - odchrząknęłam w końcu i spojrzałam na niego. Już wiedział, co chcę mu powiedzieć, na jego twarzy malował się widoczny smutek. Karciłam siebie za to, że nie potrafię dobrze dobierać słów. - Nic nie skreślam, po prostu musimy spędzać ze sobą więcej czasu, żeby się lepiej poznać.. Przeżywam teraz trudny okres w moim życiu i sama nie wiem co jest dla mnie dobre a co złe, więc przede wszystkim nie chcę stracić przyjaciela, ale ze związkiem to jeszcze poczekajmy, dajmy temu trochę czasu - dokończyłam i ciepło się uśmiechnęłam. Zauważyłam, że on również się uśmiecha. Pogładziłam go dłonią po ramieniu i przyjacielsko uścisnęłam, ażeby jemu i mnie nie zrobiło się przykro...
Oooo Filip zajmuje się pokojem dziewczyn... jedno jest pewne bd ciekawie :D A to co Ada powiedziała to naprawdę bardzo prawdziwe :) Czekam na rozwój sytuacji ;*
OdpowiedzUsuńCierpliwości ♥
UsuńJa tam proponuję ship Wiktor i Filip XDDDDD Robi się coraz ciekawiej :D
OdpowiedzUsuńps. zapraszam do siebie :3
Kieedy następny? Niecierpliwie się bardzo!😁
OdpowiedzUsuńSkoro tak, to zaraz coś pisiam! :*
Usuń