- To kto chce jeszcze kiełbachę? - krzyknął Wiktor stojąc nad ogniskiem starając się, aby go usłyszeli.
- Brakuje jeszcze trzech! - odkrzyknął mu Rafał.
Blondyn stał centralnie nad ogniem, dym gryzł go w oczy przez co rzewnie wylewał łzy. Ja tymczasem siedziałam na jednym z pni i rozmyślałam na tym, co dziś powiedział mi Przemek. Mogłam się domyślić, że tak się to skończy. Czy ja wygrzebię się kiedyś ze wszystkich problemów? Ciągle jakieś pytanie wędrowało w moich myślach. Naciągnęłam rękawy bluzy na dłonie i starałam się jakoś ogrzać, ponieważ nie chciałam się stąd ruszać, całkiem dobrze mi tutaj było.
- Piwa? - zapytał Rafał siadając obok mnie. Tinka i Seba prawdopodobnie gdzieś mu się zapodziali. A to dziwne...
- Nie, dziękuje - odmówiłam grzecznie i uśmiechnęłam się ciepło. Chłopak tylko pokręcił głową i wrócił do konsumpcji swojej kiełbasy co jakiś czas popijając złocistym trunkiem.
- Panienka nie jest głodna? - zapytał zapłakany Wiktor wyrywając mnie z zadumy.
- Panienka nie jest głodna - odparłam przeciągając się. - Chusteczkę? - zaproponowałam i w sumie nie czekałam na odpowiedź tylko od razu wyjęłam paczkę z kieszeni podając mu do wolnej ręki.
- Dzięki - skwitował i zaczął wycierać oczy. - Dawno nie płakałem - zaśmiał się i oddał mi paczkę.
- Jak ręka? - zapytałam. Mogłam śmiało z nim rozmawiać, bo wszyscy byli zajęci głośną rozmową, Paweł nawet grał na gitarze i śpiewał "Wspomnienie" Niemena co jakiś czas dusząc się ze śmiechu, więc nawet nikt nie zauważył, że ze sobą rozmawiamy.
- Goi się. Fachowo opatrzona - wyszczerzył się w uśmiechu ukazując rząd białych zębów połyskujących w płomieniach ogniska. Odpowiedziałam mu szczerym uśmiechem i zaczęłam grzebać patykiem w piasku. - Co jest? - zapytał po chwili. Poczułam, że nie warto przed nim nic ukrywać, a zbycie go też nie wchodzi w grę, bo on tak łatwo nie daje za wygraną. - Chcesz o tym pogadać? - zadał kolejne pytanie, a ja nie wiedziałam co mam mu odpowiedzieć... W końcu przytaknęłam.
- Ale może nie teraz, dobrze? - szepnęłam. Miałam ochotę mocno się do kogoś przytulić, tylko jak na złość albo nie było do kogo albo nie może było... do niego.
- Wiem czego teraz potrzebujesz - westchnął i spojrzał na mnie z widocznym smutkiem w oczach. - Tak bardzo chciałbym Ci to dać... - dodał, a mi zrobiło się teraz naprawdę smutno. Dziwię się, że mówi mi takie rzeczy. Nie liczyłam ile piw już wypił, ale myślę, że właśnie nimi było spowodowane to wyznanie.
- Wiktor, nie mów nic - szepnęłam zła na siebie, że nie ugryzłam się w język. - Wszyscy dziś tutaj będą pod wpływem alkoholu, większość pewnie nielegalnie, a ja nie chcę usłyszeć ani wypowiedzieć słów, których będziemy żałować. Zostawmy tę rozmowę po prostu na inny dzień, dobrze? - dodałam, cały czas paplałam wszystko co mi ślina na język przyniosła, szukałam słów, które mogłyby być odpowiednie na załagodzenie sytuacji. Spojrzałam na niego i po chwili dostrzegłam cień uśmiechu na jego przystojnej twarzy. Zgarnęłam włosy to tyłu i wypuściłam powietrze, które ciążyło mi w płucach.
- Mądra dziewczynka - zaśmiał się. - Na pewno nie jesteś głodna? - spytał zatroskany.
- Nie, dziękuję. Pójdę się gdzieś przejść - odpowiedziałam i spojrzałam do góry prosto w gwiazdy. Niebo było całkowicie nimi pokryte, jedne mniejsze, drugie większe, połyskiwały, przesuwały się w wygodnych dla siebie kierunkach.
- Tylko uważaj na siebie - ostrzegł po paru sekundach, a ja ruszyłam w stronę lasu znajdującego się za naszymi domkami. Dostrzegłam na werandzie pana Filipa, który zaciągał się papierosem. Zauważył też mnie więc pomachał mi ręką. Nie byłam przyzwyczajona do takich reakcji dorosłych osób. W starej szkole nauczyciele byli raczej sztywni, ale zapewne spowodowane było to tym, że to było ogromne miasto, liceum o wysokiej opinii.
Rozmyślałam o starych przyjaciołach z którymi nie rozmawiałam już szmat czasu, zastanawiałam się czy o mnie pamiętają, ponieważ nikt się nie odezwał odkąd się wyprowadziłam. Przypomniałam sobie również jak za karę musiałam z Erykiem sprzątać szkołę wieczorem i na tę myśl się uśmiechnęłam. Zaszłam już bardzo daleko, do jakiegoś drewnianego ogrodzenia gdzie można było usiąść. Nie słyszałam praktycznie już grania na gitarze, tylko cykady a raz nawet usłyszałam sowę. Oparłam się przodem o ogrodzenia wgapiając się w ciemny las, zamknęłam oczy i delektowałam się chłodnym, jesiennym powietrzem.
- Przeszkadzam? - usłyszałam za plecami szorstki, męski głos należący do Filipa. Podskoczyłam wystraszona tym, że ktoś przerwał tę ciszę. Odwróciłam się i zobaczyłam go, tak jak myślałam. Wbił ręce w kieszenie i podszedł blisko mnie. Włosy spiął już w idealny kucyk.
- Nie, nie przeszkadza pan - odpowiedziałam miło, choć podświadomość mówiła, że przeszkadza, ale niestety nie mogłam mu tego powiedzieć.
- Chyba kiepsko się bawisz, co? - zadał pytanie próbując nawiązać jakąś rozmowę między nami, ja miałam średnią ochotę na rozmowę, tym bardziej z nim.
- Nie ma najgorzej. Taki wypad dobrze mi zrobi, lubię być czasem sama - odpowiedziałam wracając do poprzedniej czynności.
- Czy ja wiem... Marnujesz się tak w samotności.. Udajesz taką grzeczną, a pewnie gdzieś w środku kryje się prawdziwa Adrianna, mam rację? - powiedział nonszalancko przybliżając się bliżej.
- Nie wiem o czym pan mówi - prychnęłam czując, że przyśpiesza mi bicie serca ze strachu.
- Nie udawaj - mruknął i przejechał ręką po moich plecach zatrzymując rękę na moich pośladkach, które po chwili zresztą klepnął.
- Niech mnie pan do cholery zostawi! - powiedziałam nieco ostrzejszym tonem i odwróciłam się w tył rzucając się do ucieczki.
- Ja jeszcze nie skończyłem - warknął i złapał mnie mocno za nadgarstek ciągnąc do tyłu. Niestety pod wpływem emocji straciłam równowagę i runęłam do tyłu na trawę.
- Wiem czego teraz potrzebujesz - westchnął i spojrzał na mnie z widocznym smutkiem w oczach. - Tak bardzo chciałbym Ci to dać... - dodał, a mi zrobiło się teraz naprawdę smutno. Dziwię się, że mówi mi takie rzeczy. Nie liczyłam ile piw już wypił, ale myślę, że właśnie nimi było spowodowane to wyznanie.
- Wiktor, nie mów nic - szepnęłam zła na siebie, że nie ugryzłam się w język. - Wszyscy dziś tutaj będą pod wpływem alkoholu, większość pewnie nielegalnie, a ja nie chcę usłyszeć ani wypowiedzieć słów, których będziemy żałować. Zostawmy tę rozmowę po prostu na inny dzień, dobrze? - dodałam, cały czas paplałam wszystko co mi ślina na język przyniosła, szukałam słów, które mogłyby być odpowiednie na załagodzenie sytuacji. Spojrzałam na niego i po chwili dostrzegłam cień uśmiechu na jego przystojnej twarzy. Zgarnęłam włosy to tyłu i wypuściłam powietrze, które ciążyło mi w płucach.
- Mądra dziewczynka - zaśmiał się. - Na pewno nie jesteś głodna? - spytał zatroskany.
- Nie, dziękuję. Pójdę się gdzieś przejść - odpowiedziałam i spojrzałam do góry prosto w gwiazdy. Niebo było całkowicie nimi pokryte, jedne mniejsze, drugie większe, połyskiwały, przesuwały się w wygodnych dla siebie kierunkach.
- Tylko uważaj na siebie - ostrzegł po paru sekundach, a ja ruszyłam w stronę lasu znajdującego się za naszymi domkami. Dostrzegłam na werandzie pana Filipa, który zaciągał się papierosem. Zauważył też mnie więc pomachał mi ręką. Nie byłam przyzwyczajona do takich reakcji dorosłych osób. W starej szkole nauczyciele byli raczej sztywni, ale zapewne spowodowane było to tym, że to było ogromne miasto, liceum o wysokiej opinii.
Rozmyślałam o starych przyjaciołach z którymi nie rozmawiałam już szmat czasu, zastanawiałam się czy o mnie pamiętają, ponieważ nikt się nie odezwał odkąd się wyprowadziłam. Przypomniałam sobie również jak za karę musiałam z Erykiem sprzątać szkołę wieczorem i na tę myśl się uśmiechnęłam. Zaszłam już bardzo daleko, do jakiegoś drewnianego ogrodzenia gdzie można było usiąść. Nie słyszałam praktycznie już grania na gitarze, tylko cykady a raz nawet usłyszałam sowę. Oparłam się przodem o ogrodzenia wgapiając się w ciemny las, zamknęłam oczy i delektowałam się chłodnym, jesiennym powietrzem.
- Przeszkadzam? - usłyszałam za plecami szorstki, męski głos należący do Filipa. Podskoczyłam wystraszona tym, że ktoś przerwał tę ciszę. Odwróciłam się i zobaczyłam go, tak jak myślałam. Wbił ręce w kieszenie i podszedł blisko mnie. Włosy spiął już w idealny kucyk.
- Nie, nie przeszkadza pan - odpowiedziałam miło, choć podświadomość mówiła, że przeszkadza, ale niestety nie mogłam mu tego powiedzieć.
- Chyba kiepsko się bawisz, co? - zadał pytanie próbując nawiązać jakąś rozmowę między nami, ja miałam średnią ochotę na rozmowę, tym bardziej z nim.
- Nie ma najgorzej. Taki wypad dobrze mi zrobi, lubię być czasem sama - odpowiedziałam wracając do poprzedniej czynności.
- Czy ja wiem... Marnujesz się tak w samotności.. Udajesz taką grzeczną, a pewnie gdzieś w środku kryje się prawdziwa Adrianna, mam rację? - powiedział nonszalancko przybliżając się bliżej.
- Nie wiem o czym pan mówi - prychnęłam czując, że przyśpiesza mi bicie serca ze strachu.
- Nie udawaj - mruknął i przejechał ręką po moich plecach zatrzymując rękę na moich pośladkach, które po chwili zresztą klepnął.
- Niech mnie pan do cholery zostawi! - powiedziałam nieco ostrzejszym tonem i odwróciłam się w tył rzucając się do ucieczki.
- Ja jeszcze nie skończyłem - warknął i złapał mnie mocno za nadgarstek ciągnąc do tyłu. Niestety pod wpływem emocji straciłam równowagę i runęłam do tyłu na trawę.
Takiego obrotu spraw to ja się nie spodziewałam, WOW! Co do początku to wzruszyłam się ;( jakoś tak po prostu... gdyby to wszystko było takie łatwe... Czekam na ciąg dalszy ;)
OdpowiedzUsuńNależy spodziewać się niespodziewanego, bo jeszcze sporo namieszam!
UsuńPozdrawiam, kochana ;*
Pomimo tego, że wiele jest do przewidzenia to zaczyna się robić ciekawie... :)
OdpowiedzUsuńMimo wszystko warto śledzić ;-) Niedługo pojawi się coś nowego.
Usuń