- I jak? Jak myślisz, co z nią? Kurde stary, nigdy nie byłem w takiej sytuacji jak ta, nie wiem co robić - mówił szeptem Wiktor zamykając drzwi za Teodorem, prowadząc go do kuchni.
- Jest ciężko - powiedział i uśmiechnął się smutno do blondyna. Powoli odsunął krzesło pod oknem i wolno na nie opadł. - Ból jest sprawą indywidualną. Z tego co wywnioskowałem, ten fizyczny nie jest najgorszy, aczkolwiek jedź z nią do szpitala, Szymon dostał już ode mnie wiadomość, Ada też już o nim wie, wolałem ją psychicznie na to przygotować. Nie wiem co mógłbym jeszcze Ci powiedzieć... - zawiesił się i splótł swoje dłonie, zacisnął szczękę i spojrzał uważnie spod przymrużonych powiek na Wiktora. - Będę przychodził do niej co jakiś czas, żeby z nią rozmawiać, ona również może przychodzić do mnie, nie mam nic przeciwko, ale Wiktor, wiesz, że teraz to Ty jesteś jej najbardziej potrzebny? - upewnił się i obserwował reakcję mężczyzny, który poprawił się na krześle i wbił wzrok w stół.
- Teo, robię co mogę... Wiesz, że nie mogę być z nią dwadzieścia cztery godziny na dobę, mam swoje obowiązki. Jeśli będzie potrzeba to wezmę urlop albo będę wypełniał te cholerne papierzyska tutaj, żebym mógł dać jej chociaż moją obecność, zrobiłbym wszystko, ale wiesz jak jest! - zdenerwował się lekko i strzelił palcami, żeby ujarzmić swoja złość.
- Jest dla Ciebie ważna, prawda? - zapytał się Małecki. Nie czekał nawet na odpowiedź, wiedział, że Wiktor zacznie wymigiwać się od odpowiedzi, powie, że to tylko przyjaźń albo, że jej pomaga i tyle. Już parę lat pracuje jako psycholog, nie jednego zakochanego człowieka widział. Ale nigdy nie widział zakochanego księdza... choć to tylko mężczyzna z koloratką. - Dobra, o nic nie pytałem - dodał po chwili pozbawiając go zbędnego stresu. - Czy ona ma jakieś zwierzęta? Gdzie mieszkają jej rodzice? - dopytywał o drobne informacje. Wiktor nie chciał bezczelnie obgadywać dziewczyny, w jej domu, kiedy ona jest tuż za ścianą, ale czuł, że takie informacje mogą pomóc Teodorowi jak i Adriannie.
Wiktor westchnął głęboko i pomyślał przez chwilę, od czego mógłby zacząć.
- Jej rodzice zginęli w wypadku samochodowym dwa lata temu, spowodował go jej chłopak... Były chłopak. Nie wiem czy będzie chciała z Tobą o tym rozmawiać, ale możesz kiedyś spróbować. A zwierzęta owszem ma, dwa koty, które aktualnie są u Krystiana - powiedział pokrótce a Teodor z niedowierzania otworzył oczy.
- Psia mać - zaklął cicho pocierając zarost na twarzy. - Dziewczyna z taką przeszłością, jeszcze teraz coś takiego ją spotkało... Czy Filip o tym wiedział? - zapytał brunet.
- Nie... Nawet gdyby wiedział, to pewnie nic by to nie dało... Że też ja ją nakłoniłem do tej wycieczki! - wkurzył się Wiktor i wstał z krzesła. Wbił ręce w kieszenie i podszedł do okna.
- Ej, nie możesz się teraz obwiniać, bo jej nie pomożesz - skarcił go. - Spędzaj z nią czas. Wyjedźcie gdzieś na weekend, może dostaniesz wolne, albo popracuj z nią tutaj w domu - zaproponował Teodor, a w głowie Wiktora zapaliła się magiczna żaróweczka.
- Rodzice mają domek nad jeziorem, może tam moglibyśmy pojechać? - odparł przedstawiając swój wspaniały pomysł.
- Może być - skomentował. - Będę się już zbierał, mam jeszcze kilku pacjentów dzisiaj - dodał i ruszył do drzwi zabierając swoją torbę. - Przemyśl sobie wszystko. Przede mną nic nie ukryjesz, widzę jak o niej mówisz, nie zrób czegoś co mogłoby wam zaszkodzić. Na razie - wyjaśnił i klepnął przyjaciela w ramię.
Wiktor nie odpowiadając nic zamknął za Teodorem drzwi i oparł się o nie. Nagle w całym domu ryknęła muzyka, dobiegająca z pokoju Adrianny. Mężczyzna wystraszył się więc szybko tam pomknął. Powoli nacisnął klamkę do jej pokoju, nie zapukał tam ponieważ i tak by go nie usłyszała.
- Wszystko okej? - zapytał przekrzykując muzykę. Dziewczyna stała przy szafce i grzebała tam szukając jakiś ubrań. Widząc Wiktora podeszła do odbiornika i ściszyła na chwilę.
- Przepraszam, zapomniałam, że tutaj jesteś - speszyła się. - Wiesz, jak mi źle, to zawsze włączam muzykę na pełen regulator, nastrój mi się poprawia - wyjaśniła i zebrała do ręki ubrania.
- Nic nie szkodzi, nie przeszkadzaj sobie. Wybierasz się gdzieś? - zdziwił się widząc, że dziewczyna podchodzi do drzwi.
- Mamy jechać do szpitala, tak? Wolę mieć to już za sobą - westchnęła chcąc ominąć go w drzwiach, lecz ten złapał ją w pasie. Zdziwiona dziewczyna przeniosła wzrok na jego rozpromienioną twarz.
- Nie masz pojęcia jak się cieszę, że się zgodziłaś. Teodor i Szymon to wspaniałe rodzeństwo, wspaniali fachowcy, zobaczysz, pomogą Ci - odparł i założył brunetce włosy za ucho.
- Jeszcze raz Ci dziękuję, że się mną zająłeś, że jesteś przy mnie - szepnęła czując, że łzy pchają się jej do oczu. Wiktor nie zastanawiając się dłużej, pozwolił wsunąć się jej w ramiona. Poczuł, że jej łzy spływają po jego nagim torsie.
- To wieczorem film i lody? - zapytał wyrywając ich z tej niezręcznej sytuacji.
- Nie musisz wracać do siebie? - zdziwiła się pociągając nosem.
- Są sprawy ważne i ważniejsze - odparł i ciepło się do niej uśmiechnął.
- Jest ciężko - powiedział i uśmiechnął się smutno do blondyna. Powoli odsunął krzesło pod oknem i wolno na nie opadł. - Ból jest sprawą indywidualną. Z tego co wywnioskowałem, ten fizyczny nie jest najgorszy, aczkolwiek jedź z nią do szpitala, Szymon dostał już ode mnie wiadomość, Ada też już o nim wie, wolałem ją psychicznie na to przygotować. Nie wiem co mógłbym jeszcze Ci powiedzieć... - zawiesił się i splótł swoje dłonie, zacisnął szczękę i spojrzał uważnie spod przymrużonych powiek na Wiktora. - Będę przychodził do niej co jakiś czas, żeby z nią rozmawiać, ona również może przychodzić do mnie, nie mam nic przeciwko, ale Wiktor, wiesz, że teraz to Ty jesteś jej najbardziej potrzebny? - upewnił się i obserwował reakcję mężczyzny, który poprawił się na krześle i wbił wzrok w stół.
- Teo, robię co mogę... Wiesz, że nie mogę być z nią dwadzieścia cztery godziny na dobę, mam swoje obowiązki. Jeśli będzie potrzeba to wezmę urlop albo będę wypełniał te cholerne papierzyska tutaj, żebym mógł dać jej chociaż moją obecność, zrobiłbym wszystko, ale wiesz jak jest! - zdenerwował się lekko i strzelił palcami, żeby ujarzmić swoja złość.
- Jest dla Ciebie ważna, prawda? - zapytał się Małecki. Nie czekał nawet na odpowiedź, wiedział, że Wiktor zacznie wymigiwać się od odpowiedzi, powie, że to tylko przyjaźń albo, że jej pomaga i tyle. Już parę lat pracuje jako psycholog, nie jednego zakochanego człowieka widział. Ale nigdy nie widział zakochanego księdza... choć to tylko mężczyzna z koloratką. - Dobra, o nic nie pytałem - dodał po chwili pozbawiając go zbędnego stresu. - Czy ona ma jakieś zwierzęta? Gdzie mieszkają jej rodzice? - dopytywał o drobne informacje. Wiktor nie chciał bezczelnie obgadywać dziewczyny, w jej domu, kiedy ona jest tuż za ścianą, ale czuł, że takie informacje mogą pomóc Teodorowi jak i Adriannie.
Wiktor westchnął głęboko i pomyślał przez chwilę, od czego mógłby zacząć.
- Jej rodzice zginęli w wypadku samochodowym dwa lata temu, spowodował go jej chłopak... Były chłopak. Nie wiem czy będzie chciała z Tobą o tym rozmawiać, ale możesz kiedyś spróbować. A zwierzęta owszem ma, dwa koty, które aktualnie są u Krystiana - powiedział pokrótce a Teodor z niedowierzania otworzył oczy.
- Psia mać - zaklął cicho pocierając zarost na twarzy. - Dziewczyna z taką przeszłością, jeszcze teraz coś takiego ją spotkało... Czy Filip o tym wiedział? - zapytał brunet.
- Nie... Nawet gdyby wiedział, to pewnie nic by to nie dało... Że też ja ją nakłoniłem do tej wycieczki! - wkurzył się Wiktor i wstał z krzesła. Wbił ręce w kieszenie i podszedł do okna.
- Ej, nie możesz się teraz obwiniać, bo jej nie pomożesz - skarcił go. - Spędzaj z nią czas. Wyjedźcie gdzieś na weekend, może dostaniesz wolne, albo popracuj z nią tutaj w domu - zaproponował Teodor, a w głowie Wiktora zapaliła się magiczna żaróweczka.
- Rodzice mają domek nad jeziorem, może tam moglibyśmy pojechać? - odparł przedstawiając swój wspaniały pomysł.
- Może być - skomentował. - Będę się już zbierał, mam jeszcze kilku pacjentów dzisiaj - dodał i ruszył do drzwi zabierając swoją torbę. - Przemyśl sobie wszystko. Przede mną nic nie ukryjesz, widzę jak o niej mówisz, nie zrób czegoś co mogłoby wam zaszkodzić. Na razie - wyjaśnił i klepnął przyjaciela w ramię.
Wiktor nie odpowiadając nic zamknął za Teodorem drzwi i oparł się o nie. Nagle w całym domu ryknęła muzyka, dobiegająca z pokoju Adrianny. Mężczyzna wystraszył się więc szybko tam pomknął. Powoli nacisnął klamkę do jej pokoju, nie zapukał tam ponieważ i tak by go nie usłyszała.
- Wszystko okej? - zapytał przekrzykując muzykę. Dziewczyna stała przy szafce i grzebała tam szukając jakiś ubrań. Widząc Wiktora podeszła do odbiornika i ściszyła na chwilę.
- Przepraszam, zapomniałam, że tutaj jesteś - speszyła się. - Wiesz, jak mi źle, to zawsze włączam muzykę na pełen regulator, nastrój mi się poprawia - wyjaśniła i zebrała do ręki ubrania.
- Nic nie szkodzi, nie przeszkadzaj sobie. Wybierasz się gdzieś? - zdziwił się widząc, że dziewczyna podchodzi do drzwi.
- Mamy jechać do szpitala, tak? Wolę mieć to już za sobą - westchnęła chcąc ominąć go w drzwiach, lecz ten złapał ją w pasie. Zdziwiona dziewczyna przeniosła wzrok na jego rozpromienioną twarz.
- Nie masz pojęcia jak się cieszę, że się zgodziłaś. Teodor i Szymon to wspaniałe rodzeństwo, wspaniali fachowcy, zobaczysz, pomogą Ci - odparł i założył brunetce włosy za ucho.
- Jeszcze raz Ci dziękuję, że się mną zająłeś, że jesteś przy mnie - szepnęła czując, że łzy pchają się jej do oczu. Wiktor nie zastanawiając się dłużej, pozwolił wsunąć się jej w ramiona. Poczuł, że jej łzy spływają po jego nagim torsie.
- To wieczorem film i lody? - zapytał wyrywając ich z tej niezręcznej sytuacji.
- Nie musisz wracać do siebie? - zdziwiła się pociągając nosem.
- Są sprawy ważne i ważniejsze - odparł i ciepło się do niej uśmiechnął.
Wiktor jest wspaniały! Dba o Adę naprawdę bardzo. Bardzo mu zależy. Dobrze, że jest przy niej 😘 Tylko czy proboszcz nie będzie robił mu problemów? Ale jak to powiedział Wiktor "są rzeczy ważne i ważniejsze" 😜
OdpowiedzUsuńKocham Twojego bloga i codziennie wchodzę przynajmniej 3 razy żeby sprawdzić czy jest nowy wpis. Mam nadzieję że będą się pojawiać jak najczęściej 😘😘😘
KOCHAM 😍😍😍
Jejku, nawet nie wiesz jak miło czyta się takie komentarze ❤ Dziękuję, że wszystkie tutaj jesteście! Co do dodawania wpisu to robię co mogę.. teraz będę miała urlop to może nadrobie :)
UsuńWidzę, że sytuacja komplikując się powoli się rozwija... ;)
OdpowiedzUsuńDobrze. Lubię czytać taki typ opowiadać:)
Cieszę się, że w końcu coś Ci się spodobało.
UsuńPozdrawiam :)
Cudowne! *_* Wiktor jest naprawdę słodki, tak wspaniale zajmuje się Adą <3 Czekam na kolejny wpis! <3
OdpowiedzUsuńDziękuję skarbie! ♥
UsuńNiedługo pojawi się kolejny :)
U mnie już jest nowy rozdział! Zapraszam! <3
Usuńhttps://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com/
Przeczytałam wszystkie rozdziały w jakąś godzinę. Naprawdę wciągająca treść, przyjemnie się czyta :)
OdpowiedzUsuńCzekam oczywiście na ciąg dalszy.
Witaj!
UsuńCieszę się ogromnie, że się podoba!
Zapraszam, w wolnych chwilach na pewno będzie się coś pojawiało :)