sobota, 1 lipca 2017

ROZDZIAŁ 26.

- Hej braciszku, już wróciłeś? - zdziwił się Krystian, kiedy wyszedł na taras i zobaczył kroczącego Wiktora.
- No, niezupełnie... - westchnął blondyn i wyjął prawą rękę z kieszeni i uścisnął przyjaźnie dłoń brata. - Jak koty? - zmienił zwinnie temat.
- Nie wiem jak powiesz dziewczynkom, że je zabierasz - prychnął Krystian i zrobił krok w lewą stronę, ponieważ usłyszał, że ktoś próbuje otworzyć drzwi.
- Wuuuujek! - krzyknęła mała dziewczynka, o brązowych włosach, które splecione były w warkoczyki, miała również duże niebieskie oczy przypominające pięciozłotówki. 
- Cześć maleńka - odparł czuło i podniósł dziewczynkę kiedy ta już wisiała na jego szyi i wycałowała go za wszystkie czasy. - Jak tam Elena i jej przyjaciółki? - spytał o lalki, którymi zwykle bawiła się Kamila.
- Właśnie piją herbatkę, może masz ochotę się przyłączyć? - zapytała odchylając się trochę do tyłu, żeby mogła zobaczyć jego twarz. 
- Właściwie to przyjechałem, żeby porozmawiać z mamusią i tatusiem, ale jak znajdę chwilę to chętnie spróbuję Twojej magicznej herbatki - powiedział delikatnie, coby nie urazić tej młodej duszyczki i pocałował ją mocno w policzek.
- To biegnę przygotować! - krzyknęła zeskakując z rąk Wiktora i jak strzała wpadła do domu.
- Może wejdziesz? - zaproponował w końcu Krystian, który przyglądał się z boku całej sytuacji.
Wiktor szybko pokręcił przecząco głową i z powrotem wbił ręce w kieszenie. Myślał co ma powiedzieć swojemu bratu. 
- Wyjeżdżam na jakiś czas - zaczął cicho, aby nikt go nie usłyszał. - Z nią - dodał i zacisnął szczęki. 
Krystian przyglądał mu się jakiś czas, aż w końcu się zaśmiał.
- Wiedziałem, że Cię to dopadnie - uznał z dumą i odpalił papierosa.
- Że niby co mnie dopadnie? - zapytał tępo mierząc go z ukosa.
- Chłopie, każda panna wzdycha na Twój widok, na początku myślałem, że Ci tak dobrze, że obrosłeś w piórka, ale widzę, że miłość Ciebie też dotyczy. Zakochałeś się - wyjaśnił i zaciągnął się dymem.
- Jasne jasne - zaśmiał się nie wierząc w ani jedno słowo, które jego brat wypowiedział. - Jeśli to nie problem, to przyjadę po kociaki jutro, w porządku? Myślę, że jutro już wyjedziemy, bo muszę najpierw jej to powiedzieć, nie wiem czy się tak od razu zgodzi - westchnął i obrócił się w stronę ulicy, zauważył, że podjechał czerwony volkswagen. 
Z samochodu wysiadła piękna blondynka w czarnej, lekko przykrótkiej sukience, szpilkach. Zwróciła się do kierowcy, cmoknęła i ruszyła w stronę bramy. 
- Żaden problem - powiedział po cichu Krystian i przyglądał się idącej kobiecie.
- Widzę, rodzina w komplecie! - wrzasnęła kobieta i podbiegła trochę, na ile było to możliwe w takich kolosalnych szpilkach.
- Witaj, Klaro - przywitał się oschle Krystian, a Wiktor zrobił wszystko aby stłumić śmiech.
- Lecę bracie, trzymaj się - pożegnał się szybko i wyminął niekulturalnie blondynkę idąc jak najszybciej do samochodu.
***
- Jak Ty to sobie wyobrażasz, jak wrócimy do siebie? - zapytała nonszalancko Natalia opierając się o ścianę i przyciągając do siebie za rękę Filipa, która ani trochę nie protestował. 
- Cóż, może być trochę trudno nam to ukrywać, ale taki romans tylko potęguje podniecenie - wymruczał dziewczynie prosto do ucha skubiąc go lekko.
- Przestań, wszystko sprowadzasz tylko do jednego - trzepnęła go ręką w ramie po czym zaśmiała się.
- Nie powiesz mi, że nie o to Ci chodzi - mruknął pod nosem i podszedł do fotela gdzie jego torba była już spakowana. Nagle do pokoju wszedł wysoki, łysy mężczyzna. - Natalia, powiedziałem Ci, że to wykluczone! Nie mogę przeskoczyć statutu i podnieść Ci oceny z ostatniej kartkówki tylko dlatego, że Ci się tak podoba! - zmienił szybko temat, gdy zauważył mężczyznę. Nie chciał, aby ich romans wyszedł na jaw, kiedy dopiero go zaczęli, to było niezdrowe.
Nie myślał nawet co pocznie dalej z Natalią. Nie miał zbyt dużo czasu na myślenie od dzisiejszej nocy. Kochali się, później chwilę porozmawiali, poszedł spać, a kiedy się obudził znów się kochali, długo i namiętnie... Jak człowiek ma znaleźć czas na myślenie? Niedorzeczne.
Dziewczyna domyśliła się szybko co Filip próbował zrobić, więc na jego życzenie szybko wyszła z pokoju mężczyzny.
***
- Poproszę te kwiatki, są prześliczne - powiedział Wiktor wskazując bukiet herbacianych róż całkiem atrakcyjnej kobiecie.
- Musi pan mocno kochać żonę, rzadko kiedy trafiam na takiego mężczyznę - skomentowała kobieta czarując go swoim śnieżnobiałym uśmiechem. Nie zauważył na palcu kobiety obrączki, to wiele tłumaczyło. - Musi pan być z niej dumny - zauważyła, a Wiktor zmarszczył brwi.
- Dlaczego pani tak sądzi? - zdziwił się. Przyglądał się kobiecie jak ta wyjmuje kwiaty z wazonu, każdy dokładnie przycina i dobiera do siebie.
Kwiaciarnie zawsze kojarzyły mu się z rosnącą miłością, nadzieją. Lubił kwiaty, wiele w sobie skrywały, były takie delikatne i piękne, akurat w tym czasie przypominały mu Adę...
- Herbaciana róża oznacza dumę, fascynację, entuzjazm - odpowiedziała kobieta zgodnie z prawdą. - Ile róż pan sobie życzy? - zapytała stając bliżej niego pokazując bukiet.
- A to ma jakieś znaczenie? - uśmiechnął się ciepło.
- Naturalnie... Wy faceci wszystko przyjmujecie z taką prostotą. Nawet ilość róż ma dla nas, kobiet znaczenie - odparła wracając za ladę z kwiatami. - Kocha ją pan? - zapytała prosto z mostu.
- Oczywiście - powiedział i dotarło do niego, jak bardzo nie kryje się ze swoim uczuciem. Przecież kobieta mogła go kojarzyć z kościoła, a on kompletnie nie uważał.
- Proponuję trzy, jeśli pan ją kocha, to te dwa słowa, dziewięć liter idealnie dzielą się na trzy sylaby, ona to zrozumie - uśmiechnęła się czarująco i dokładnie przystroiła bukiet, po czym wręczyła go Wiktorowi. 

7 komentarzy:

  1. Wspaniale, że dodałaś go już dzisiaj! :D Z chęcią przeczytała bym jeszcze 100 rozdziałów i nie miała bym dość <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ciesze się, że tak często tutaj zaglądasz ♥♥

      Usuń
  2. Super ! Tylko brakuje mi tutaj rozmyślań Ady , co czuje po sytuacji z Filipem ...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widzę, że ktoś nowy :-)
      Zajmę się tym w kolejnym rozdziale, bowiem, będzie opowiadać o tym Wiktorowi. ;)
      Pozdrawiam! ♥

      Usuń
  3. A kiedy on się pojawi ? *-*

    OdpowiedzUsuń
  4. Czekam i czekam i doczekać się nie mogę 😘 💕💕
    Może to już pisałam nie raz, Ale powtórzę kolejny i zapewne nie ostatni! KOCHAM TWOJEGO BLOGA😍😍😍😍😍
    Czekam na każdy wpis z utęsknieniem. 💘
    Zżera mnie ciekawość jak im będzie na tym wyjeździe i czy Ada odrazu się zgodzi czy będzie jednak miała na początku jakieś opory.
    P.S. bardzo mi się to podoba pomysł wstawek z Filipem w jednym wpisie z główną historia. Według mnie jest to lepsze niż oddzielny wpis na ich temat!😘😘 Chyba że będzie "grubsza akcja" z tym panem😏

    OdpowiedzUsuń
  5. Nie jestem w stanie powiedzieć wam dokładnie kiedy nowy post się pojawi. Nie chodzi o to, że nie mam weny - ona jest zawsze, problem raczej tkwi w czasie i problemach. Ale obiecuję, że zrobię co w mojej mocy, skarby! ♥

    OdpowiedzUsuń