Adrianna dopakowywała ostatnie rzeczy do wielkiej czerwonej walizki, do której nawet Wiktor dołożył się ze swoimi drobnymi rzeczami.
- Gotowa? - zapytał blondyn, kiedy wykończona brunetka usiadła już na łóżku. Naciągnęła na ręce rękawy swojego różowego swetra i przyglądała mu się w milczeniu.
Pogoda za oknem nie rozpieszczała. Jak na czas październikowego nadejścia niebo coraz częściej było szare, chmury ciężkie, padał deszcz, liście powoli spadały z drzew i zmieniały kolor na czerwone, pomarańczowe lub brązowe.
Widząc zakłopotanie na twarzy dziewczyny podszedł do niej wolnym krokiem i uklęknął przy niej.
- Hej, wszystko będzie w porządku - powiedział obdarzając ją ciepłym, przekonującym spojrzeniem.
- Wiktor, ale on wróci - westchnęła i oparła głowę na dłoniach. - Znam go długo, wiem, jaki jest zawzięty - dodała i przeniosła wzrok na jego szare oczy pełne współczucia.
- Nie przejmuj się tym teraz, pomyśl sobie o... - zawiesił się i zwęził oczy. - za parę godzin będziemy kilkadziesiąt kilometrów stąd, sami, cisza wokół, odpoczniesz...- dodał mając nadzieję, że nie zabrzmiał jak napalony facet, który liczy tylko na zaliczenie laski podczas wspólnego wypadu. Miał jednak nadzieję, że Adrianna zmieni podejście do ich wycieczki, chwili wytchnienia, że w końcu zauważy jak ważna dla niego się stała i troszczy się o nią na każdym kroku.
- Masz rację - uśmiechnęła się promiennie i poklepała go po ramieniu. - A teraz pomóż mi zapiąć walizkę, bo sama nie daję rady - odparła nadal z wyraźnym entuzjazmem i usiadła na wielkiej, czerwonej walizce. Wiktor z drugiej strony przytrzymał ją ręką, natomiast drugą sięgnął po zamek błyskawiczny i z delikatnością zaczął zamykać walizkę, coby nic nie popsuć.
- No to voila! - powiedział blondyn, kiedy bez większych ekscesów udało mu się zapiąć walizkę. - Jeszcze tylko wykonam jeden telefon i możemy ruszać w drogę - dodał po chwili wyjmując z kieszeni swój telefon komórkowy. Adrianna odpowiedziała mu tylko uśmiechem i położyła się na łóżku myśląc o wczorajszej sytuacji. W sumie to dwóch. Najpierw ten pocałunek... był taki władczy. Widać było, że tego chciał, a ona? Ona raczej nie musiała niczego ukrywać, wiadomo, że o niczym innym nie marzy odkąd go poznała, jednak codziennie wpaja sobie do głowy, że nie powinno się to nigdy wydarzyć. Musiałabym zacząć go unikać, żeby stał jej się taki obojętny, aż w końcu kompletnie nie ważny. Ale chcąc nie chcąc musiała przyznać, że nie ma osoby, która zaopiekowałaby się nią tak jak on. Kto obroniłby ją wczoraj, gdy odwiedził ją Daniel? No właśnie. Mogło się to o wiele gorzej skończyć, a nad rozbitą lampą ubolewać nie będzie.
***
- Jesteś pewna, że wszystko mamy? - upewnił się ostatni raz, kiedy wkładał już walizkę do bagażnika swojej Skody.
- Wiktor, już tysięczny raz mówię Ci, że tak - zaśmiała się krótko. - Najważniejsze rzeczy mamy, a gdyby jednak się okazało, że czegoś mniej ważnego zapomnieliśmy to można kupić to po drodze - dodała i zapięła pas.
- I tak trzeba jeszcze zakupy zrobić, zjeść wieczorem coś porządnego, a nie chińskie zupki - mruknął pod nosem.
- Możemy zrobić je po drodze - zaproponowała brunetka. - A wieczorem wspólnie coś ugotować - uśmiechnęła się przelotnie, zerkając na przechodniów, kiedy wyjechali już spod jej bloku.
- Hmm, a co byś powiedziała, gdybym Cię tam zawiózł, Ty byś się rozgościła, rozpakowała nasze rzeczy, wybrała na spacer, a ja za ten czas bym skoczył po zakupy, a wieczorem sam coś ugotował? - odparł zerkając krótko na dziewczynę, a później z powrotem skupiając się na drodze.
- Naprawdę odpowiada Ci takie usługiwanie mi? Nie chcę, żebyś czuł się jak moja niania.. - westchnęła i skrzyżowała ręce na piersi.
- Nie usługuję Ci ani Cię nie niańczę. Po prostu wiem jak siebie traktujemy i pomimo, że nie możemy tego robić tak jakbyś chciała, chcę Ci pokazać, że cały czas obok Ciebie jestem. Cholera, Ada, uwierz mi, chętnie nosiłbym Ci śniadania do łóżka jak Twój chłopak, przytulał na kanapie kiedy horror będzie za straszny i całować w czoło przed snem. I mogę to robić. Ale problem tkwi w tym, że nie jestem Twoim chłopakiem i Ty odbierasz to tak, jakbym Cię niańczył - wytłumaczył blondyn żywo gestykulując. Akurat na nieszczęście Ady zatrzymało ich czerwone światło, a Wiktor to wykorzystał zerkając na dziewczynę dłużej niż powinien.
- Nie chciałam, żeby tak to zabrzmiało - uznała i wymusiła na swojej twarzy uśmiech. - Mogę podgłośnić? - zapytała kiedy w radiu rozbrzmiała jedna z jej ulubionych piosenek. Wiktor odebrał to jako zakończony temat i sam podkręcił głośność w radiu.
- Wiktor, ale on wróci - westchnęła i oparła głowę na dłoniach. - Znam go długo, wiem, jaki jest zawzięty - dodała i przeniosła wzrok na jego szare oczy pełne współczucia.
- Nie przejmuj się tym teraz, pomyśl sobie o... - zawiesił się i zwęził oczy. - za parę godzin będziemy kilkadziesiąt kilometrów stąd, sami, cisza wokół, odpoczniesz...- dodał mając nadzieję, że nie zabrzmiał jak napalony facet, który liczy tylko na zaliczenie laski podczas wspólnego wypadu. Miał jednak nadzieję, że Adrianna zmieni podejście do ich wycieczki, chwili wytchnienia, że w końcu zauważy jak ważna dla niego się stała i troszczy się o nią na każdym kroku.
- Masz rację - uśmiechnęła się promiennie i poklepała go po ramieniu. - A teraz pomóż mi zapiąć walizkę, bo sama nie daję rady - odparła nadal z wyraźnym entuzjazmem i usiadła na wielkiej, czerwonej walizce. Wiktor z drugiej strony przytrzymał ją ręką, natomiast drugą sięgnął po zamek błyskawiczny i z delikatnością zaczął zamykać walizkę, coby nic nie popsuć.
- No to voila! - powiedział blondyn, kiedy bez większych ekscesów udało mu się zapiąć walizkę. - Jeszcze tylko wykonam jeden telefon i możemy ruszać w drogę - dodał po chwili wyjmując z kieszeni swój telefon komórkowy. Adrianna odpowiedziała mu tylko uśmiechem i położyła się na łóżku myśląc o wczorajszej sytuacji. W sumie to dwóch. Najpierw ten pocałunek... był taki władczy. Widać było, że tego chciał, a ona? Ona raczej nie musiała niczego ukrywać, wiadomo, że o niczym innym nie marzy odkąd go poznała, jednak codziennie wpaja sobie do głowy, że nie powinno się to nigdy wydarzyć. Musiałabym zacząć go unikać, żeby stał jej się taki obojętny, aż w końcu kompletnie nie ważny. Ale chcąc nie chcąc musiała przyznać, że nie ma osoby, która zaopiekowałaby się nią tak jak on. Kto obroniłby ją wczoraj, gdy odwiedził ją Daniel? No właśnie. Mogło się to o wiele gorzej skończyć, a nad rozbitą lampą ubolewać nie będzie.
***
- Jesteś pewna, że wszystko mamy? - upewnił się ostatni raz, kiedy wkładał już walizkę do bagażnika swojej Skody.
- Wiktor, już tysięczny raz mówię Ci, że tak - zaśmiała się krótko. - Najważniejsze rzeczy mamy, a gdyby jednak się okazało, że czegoś mniej ważnego zapomnieliśmy to można kupić to po drodze - dodała i zapięła pas.
- I tak trzeba jeszcze zakupy zrobić, zjeść wieczorem coś porządnego, a nie chińskie zupki - mruknął pod nosem.
- Możemy zrobić je po drodze - zaproponowała brunetka. - A wieczorem wspólnie coś ugotować - uśmiechnęła się przelotnie, zerkając na przechodniów, kiedy wyjechali już spod jej bloku.
- Hmm, a co byś powiedziała, gdybym Cię tam zawiózł, Ty byś się rozgościła, rozpakowała nasze rzeczy, wybrała na spacer, a ja za ten czas bym skoczył po zakupy, a wieczorem sam coś ugotował? - odparł zerkając krótko na dziewczynę, a później z powrotem skupiając się na drodze.
- Naprawdę odpowiada Ci takie usługiwanie mi? Nie chcę, żebyś czuł się jak moja niania.. - westchnęła i skrzyżowała ręce na piersi.
- Nie usługuję Ci ani Cię nie niańczę. Po prostu wiem jak siebie traktujemy i pomimo, że nie możemy tego robić tak jakbyś chciała, chcę Ci pokazać, że cały czas obok Ciebie jestem. Cholera, Ada, uwierz mi, chętnie nosiłbym Ci śniadania do łóżka jak Twój chłopak, przytulał na kanapie kiedy horror będzie za straszny i całować w czoło przed snem. I mogę to robić. Ale problem tkwi w tym, że nie jestem Twoim chłopakiem i Ty odbierasz to tak, jakbym Cię niańczył - wytłumaczył blondyn żywo gestykulując. Akurat na nieszczęście Ady zatrzymało ich czerwone światło, a Wiktor to wykorzystał zerkając na dziewczynę dłużej niż powinien.
- Nie chciałam, żeby tak to zabrzmiało - uznała i wymusiła na swojej twarzy uśmiech. - Mogę podgłośnić? - zapytała kiedy w radiu rozbrzmiała jedna z jej ulubionych piosenek. Wiktor odebrał to jako zakończony temat i sam podkręcił głośność w radiu.
Jejku😍 kocham, prostu kocham i już czekam i doczekać się nie mogę kolejnego wpisu 😘😘
OdpowiedzUsuńWyszło krótkie i nie do końca takie jakbym chciała, ale ostatnio tyle się dzieje, że nie mam nawet czasu, żeby o tym myśleć :/
UsuńJeśli ktoś jeszcze nie słyszał o nowym blogu, to zapraszam! :)
OdpowiedzUsuńhttps://teacherxlove.blogspot.com
Super, że dodałaś rozdział! Czekałam, sprawdzam codziennie :D Sytuacja między Wiktorem a Adą nie jest łatwa, ale chcę się o tym czytać :) Czekam na więcej!
OdpowiedzUsuńP.S Zapraszam na nowy rozdział: https://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com/