- Czekam na Ciebie na zewnątrz, już po wszystkim - usłyszał Wiktor po drugiej stronie telefonu, który przytrzymywał ramieniem próbując zamknąć drzwi z mieszkania Adrianny.
- Zaraz po Ciebie będę, daj mi dziesięć minut - odpowiedział spokojnie, zdanie rozniosło się echem po klatce schodowej na co pies pani Eli, sąsiadki spod szóstki, zaczął szczekać.
- Gdzie Ty jesteś? Słyszę psa, a na probostwie raczej żadnego nie macie - zapytała dziewczyna charakterystycznym dla siebie ciekawskim tonem.
- Byłem na chwilę u Ciebie w domu... zapomniałem tego, yy, portfela - skłamał i delikatnie pchnął drzwi klatki schodowej. W twarz uderzył go podmuch zimnego wiatru. Temperatura na dworze wyraźnie spadła, otulił się szczelniej bluzą i truchtem podbiegł do samochodu. Już po chwili siedział za kółkiem, włączył się do ruchu, po czym skierował się w stronę szpitala, pod którym powinna czekać na niego Adrianna.
***
- Hej, co taka smutna? - zapytał siląc się na szczery uśmiech. Podszedł do dziewczyny, położył jej ręce na ramionach i potarł, aby choć trochę dodać jej otuchy. - Co za głupie pytanie - przeszło mu przez myśl. Ciężko było mu się wczuć w to, co ta dziewczyna teraz tak naprawdę przechodzi. Wiedział, że już przez długi czas nie zobaczy na jej twarzy jej radosnego, szczerego uśmiechu, pod którego wpływem zapominał jak się nazywa i co tu robi. Chciał z nią szczerze porozmawiać, ale sam nie wiedział jak ma zacząć rozmowę, żeby dziewczyna nie wybuchnęła płaczem. Złapał się na tym, że cały czas się jej przygląda. Na jego pytanie odpowiedziała, niestety, tylko wymuszonym uśmiechem i wzruszyła ramionami. - Mam dla Ciebie niespodziankę - odparł rozpromieniony licząc na to, że tak samo zareaguje Ada. Faktycznie, w jej oczach można było dostrzec coś na wzór iskierek ciekawości. - Ale o tym w domu - dodał i otworzył jej drzwi samochodu, aby ta mogła sprawnie wsiąść. Dało się zauważyć, że każdy niekontrolowany ruch kończył się bolesnym grymasem na jej twarzy.
- Aha, zapomniałabym - powiedziała nagle dziewczyna. - Szymon prosił, żebyś do niego zajrzał, jeśli masz chwilkę, albo on na dniach do Ciebie wpadnie - dodała i spojrzała uważnie Wiktorowi prosto w oczy.
- Pójdę teraz. A Ty czekaj spokojnie - poinformował ją i ruszył w stronę automatycznych drzwi szpitala przepuszczając w nich starszą kobietę z balkonikiem.
***
- Dobrze znów Cię widzieć - powiedział Szymon, kiedy Wiktor za jego pozwoleniem wszedł do gabinetu.
Wiktor uśmiechnął się pokrzepiająco i podszedł kilka kroków w stronę biurka, po czym wbił ręce w kieszenie cierpliwie czekając co powie jego przyjaciel.
- Za dużo nie mogę Ci powiedzieć. Dziewczyna prosiła, żeby nie wdawać Cię w szczegóły... wiesz, jestem ginekologiem, a Ty księdzem więc sam rozumiesz - zaśmiał się krótko. - Ale nie ma z nią najgorzej, facet nie zrobił jej fizycznej krzywdy, aczkolwiek więcej będę wiedział po wynikach, które możecie odebrać jutro wieczorem - dodał i zaczął pisać coś w karcie jednego z pacjentów.
- Można odebrać je później, jest taka możliwość? - spytał blondyn przechadzając się od ściany do ściany zawieszając wzrok na plakatach, mówiących o tym, że aborcja jest karalna lub o tym, że warto się regularnie badać.
- Jasne, to żaden problem. Mogę je zabrać nawet do domu, bo wiesz, że robię to za plecami ordynatora, lepiej, żeby się o tym nie dowiedział - odparł i puścił Wiktorowi krzywy uśmiech.
***
- Ale piękne kwiaty - zauważyła od razu Adrianna, kiedy tylko przekroczyli próg mieszkania.
Na stole w kuchni, która znajdowała się na przeciw drzwi wejściowych, w wazonie stały trzy herbaciane róże, które parę godzin wcześniej zakupił Wiktor. - Dla mnie? - zapytała po chwili dotykając opuszkami palców delikatnych złocistych płatków.
- Jak najbardziej - uśmiechnął się półgębkiem i podszedł delikatnie do dziewczyny kładąc jej dłoń na plecach. - Przepraszam - powiedział, kiedy zauważył, że dziewczyna pod dotykiem jego dłoni nerwowo drgnęła.
- To ja przepraszam - powiedziała prawie bezgłośnie i odwróciła się w jego stronę stykając się ciałem, byli niebezpiecznie blisko siebie. Wiktor uniósł dłoń i pogładził dziewczynę po policzku, na co ta ciepło się uśmiechnęła i zamknęła oczy. - Po prostu to co się ostatnio stało... tego było za dużo, sam rozumiesz... Rocznica śmierci rodziców, nasz pocałunek, który zresztą nie powinien mieć miejsca, teraz ten Filip - mówiła i sama poczuła, że głos zaczyna jej się załamywać.
- Hej, jestem tutaj, teraz nic Ci nie grozi, a wtedy stało się to przez moją nieodpowiedzialność, mogłem Cię mieć na oku - wyszeptał i przycisnął dziewczynę do swojej piersi pozwalając jej na wypłakanie się.
- Nie mogłeś przecież za mną chodzić, nie tylko ja tam byłam - oburzyła się lekko odsuwając się ode mnie na długość ręki.
- Nie mogłem, a powinienem. Czuję się za Ciebie odpowiedzialny, nie wiem dlaczego, ciężko mi to nazwać - uznał i odsunął krzesło, aby dziewczyna mogła spocząć. - Mam dla Ciebie małą propozycję - uśmiechnął się i przykucnął obok niej, kładąc dłonie na jej kolanach.
Widać było, że dziewczyna zamieniła się w słuch, przypatrywała się mu z uwagą.
- Moi rodzice mają domek nad jeziorem, chętnie mi go użyczą na parę dni, kompletny brak cywilizacji, tylko my, woda... Zgodzisz się, żeby ze mną tam pojechać? - opowiedział, a wzrok Ady zawiesił się na jego szarych oczach. - Proszę - dodał błagalnym tonem.
- A co z Twoją pracą? Jesteś potrzebny przecież. Oddałeś się kościołowi, nie mnie - zauważyła słusznie, ostatnie zdanie wypowiedziała prawie szeptem.
- Wziąłem urlop z myślą o tym, że będę mógł poprawić Ci jakoś nastój przez te parę dni - usprawiedliwił się.
- A co z kotami? - przypomniała sobie nagle. Przecież nie widziała swoich zwierzaków już dłuższy czas.
- Byłem już u Krystiana, zgodził się na wszystko - wyszczerzył się, ukazując rząd białych zębów.
- Przebiegły jesteś, wiesz? - zaśmiała się i poczochrała Wiktorowi włosy. Uśmiechnął się mimowolnie marszcząc przy tym nos, zauważył, że śmiech dziewczyny był szczery. I to z jego powodu. 1:0 Adrianno.
- Aha, zapomniałabym - powiedziała nagle dziewczyna. - Szymon prosił, żebyś do niego zajrzał, jeśli masz chwilkę, albo on na dniach do Ciebie wpadnie - dodała i spojrzała uważnie Wiktorowi prosto w oczy.
- Pójdę teraz. A Ty czekaj spokojnie - poinformował ją i ruszył w stronę automatycznych drzwi szpitala przepuszczając w nich starszą kobietę z balkonikiem.
***
- Dobrze znów Cię widzieć - powiedział Szymon, kiedy Wiktor za jego pozwoleniem wszedł do gabinetu.
Wiktor uśmiechnął się pokrzepiająco i podszedł kilka kroków w stronę biurka, po czym wbił ręce w kieszenie cierpliwie czekając co powie jego przyjaciel.
- Za dużo nie mogę Ci powiedzieć. Dziewczyna prosiła, żeby nie wdawać Cię w szczegóły... wiesz, jestem ginekologiem, a Ty księdzem więc sam rozumiesz - zaśmiał się krótko. - Ale nie ma z nią najgorzej, facet nie zrobił jej fizycznej krzywdy, aczkolwiek więcej będę wiedział po wynikach, które możecie odebrać jutro wieczorem - dodał i zaczął pisać coś w karcie jednego z pacjentów.
- Można odebrać je później, jest taka możliwość? - spytał blondyn przechadzając się od ściany do ściany zawieszając wzrok na plakatach, mówiących o tym, że aborcja jest karalna lub o tym, że warto się regularnie badać.
- Jasne, to żaden problem. Mogę je zabrać nawet do domu, bo wiesz, że robię to za plecami ordynatora, lepiej, żeby się o tym nie dowiedział - odparł i puścił Wiktorowi krzywy uśmiech.
***
- Ale piękne kwiaty - zauważyła od razu Adrianna, kiedy tylko przekroczyli próg mieszkania.
Na stole w kuchni, która znajdowała się na przeciw drzwi wejściowych, w wazonie stały trzy herbaciane róże, które parę godzin wcześniej zakupił Wiktor. - Dla mnie? - zapytała po chwili dotykając opuszkami palców delikatnych złocistych płatków.
- Jak najbardziej - uśmiechnął się półgębkiem i podszedł delikatnie do dziewczyny kładąc jej dłoń na plecach. - Przepraszam - powiedział, kiedy zauważył, że dziewczyna pod dotykiem jego dłoni nerwowo drgnęła.
- To ja przepraszam - powiedziała prawie bezgłośnie i odwróciła się w jego stronę stykając się ciałem, byli niebezpiecznie blisko siebie. Wiktor uniósł dłoń i pogładził dziewczynę po policzku, na co ta ciepło się uśmiechnęła i zamknęła oczy. - Po prostu to co się ostatnio stało... tego było za dużo, sam rozumiesz... Rocznica śmierci rodziców, nasz pocałunek, który zresztą nie powinien mieć miejsca, teraz ten Filip - mówiła i sama poczuła, że głos zaczyna jej się załamywać.
- Hej, jestem tutaj, teraz nic Ci nie grozi, a wtedy stało się to przez moją nieodpowiedzialność, mogłem Cię mieć na oku - wyszeptał i przycisnął dziewczynę do swojej piersi pozwalając jej na wypłakanie się.
- Nie mogłeś przecież za mną chodzić, nie tylko ja tam byłam - oburzyła się lekko odsuwając się ode mnie na długość ręki.
- Nie mogłem, a powinienem. Czuję się za Ciebie odpowiedzialny, nie wiem dlaczego, ciężko mi to nazwać - uznał i odsunął krzesło, aby dziewczyna mogła spocząć. - Mam dla Ciebie małą propozycję - uśmiechnął się i przykucnął obok niej, kładąc dłonie na jej kolanach.
Widać było, że dziewczyna zamieniła się w słuch, przypatrywała się mu z uwagą.
- Moi rodzice mają domek nad jeziorem, chętnie mi go użyczą na parę dni, kompletny brak cywilizacji, tylko my, woda... Zgodzisz się, żeby ze mną tam pojechać? - opowiedział, a wzrok Ady zawiesił się na jego szarych oczach. - Proszę - dodał błagalnym tonem.
- A co z Twoją pracą? Jesteś potrzebny przecież. Oddałeś się kościołowi, nie mnie - zauważyła słusznie, ostatnie zdanie wypowiedziała prawie szeptem.
- Wziąłem urlop z myślą o tym, że będę mógł poprawić Ci jakoś nastój przez te parę dni - usprawiedliwił się.
- A co z kotami? - przypomniała sobie nagle. Przecież nie widziała swoich zwierzaków już dłuższy czas.
- Byłem już u Krystiana, zgodził się na wszystko - wyszczerzył się, ukazując rząd białych zębów.
- Przebiegły jesteś, wiesz? - zaśmiała się i poczochrała Wiktorowi włosy. Uśmiechnął się mimowolnie marszcząc przy tym nos, zauważył, że śmiech dziewczyny był szczery. I to z jego powodu. 1:0 Adrianno.
O rany, ale się stęskniłam za twoim opowiadaniem! :D Fajna ta ich relacja, nierealna ale fajna :D Czekam na więcej ;) I zapraszam do mnie: https://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com/
OdpowiedzUsuńPozdrawiam! <3
Jejku 😍😍czekałam całe Saletyńskie Spotkanie Młodych na ten wpis i kiedy wrócilam i odespalam cały tydzień wita w domu mnie tak wspaniały wpis 💞
OdpowiedzUsuńDziękuję i nie mogę doczekać się kolejnego 💕
Pozdrawiam w życzę kolejnych dni weny do pisania następnych części! 😘