wtorek, 25 lipca 2017

ROZDZIAŁ 28.

- Jak było u Szymona? - zapytał Wiktor, kiedy już z kubełkiem lodów rozsiedli się na kanapie oglądając "Kaznodzieję z karabinem".
- Bardzo miły facet, widać, że robi to co lubi, ta praca wyraźnie go uszczęśliwia, choć może się wydawać to śmieszne - odpowiedziała i nabrała na łyżkę trochę sorbetu truskawkowego. Lody były dosyć mocno zmrożone, co też uniemożliwiało szybką konsumpcję deseru.
Zamilkli na chwilę zasłuchując się w filmie. Dookoła rozciągał się mrok, pokój oświetlał tylko telewizor. Adrianna przywykła do takiej ciszy, w końcu już jakiś czas mieszka sama, dokładnie dwa lata odkąd to straciła rodziców.
- Co jest? - zapytała dziewczyna zauważając, że Wiktor przygląda się kuchni w ciemności.
- Coś słyszałem, ale to może tylko wytwór mojej wyobraźni - wyjaśnił i uśmiechnął się ciepło wracając do wcześniejszej czynności.
- Czy Twoim zdaniem, możliwe jest, żeby zakochać się w kimś w baaardzo krótkim czasie? - zmieniła zwinnie temat oblizując łyżkę dając nacisk na bardzo, przeniosła wzrok na Wiktor, który obserwował każdy najmniejszy ruch jej ust. Odchrząknął nerwowo i odwrócił wzrok.
- Film przestał Cię już interesować? - zapytał unikając odpowiedzi na zadane przez dziewczynę pytanie.
Nie wiedział, jak ma się zachować w danej chwili. Oczywiście, mógł odpowiedzieć zgodnie z prawdą, że jest to możliwe. Przecież on sam zakochał się w niej na przełomie kilku dni zachowując się przy tym jak gówniarz. Zwiał, jak ostatni debil, kiedy go pocałowała, ale co miał zrobić? Miał w głowie mętlik, najlepiej mógłby wstać z tej kanapy i zostawić dziewczynę na pastwę losu - to podpowiadał mu diabełek znajdujący się w jego umyśle. Natomiast aniołek uparcie przekonywał go, aby wyznał prawdę. Co zrobić?
Niespodziewanie dziewczyna odłożyła pojemnik z lodami na stół, zabrała łyżeczkę z jego dłoni kładąc ją obok, swoją również odłożyła po czym wyłączyła telewizor kryjąc pilot za plecami.
- Przestań się wygłupiać. Włącz ten film z powrotem, siadaj i oglądaj - powiedział oschle panując nad tym co właśnie chciał jej powiedzieć.
- Wiktor, do cholery! - uniosła ton głosu i odłożyła przedmiot na stół trochę głośniej niż zamierzała, co nadało sprawie groźniejszy wymiar. - Ile można udawać, że nic się nie dzieje?! Że między nami nic nie ma? To wszystko mnie wykańcza, jeszcze ta sprawa z Filipem wcale mi w tym nie pomaga! Myślisz, że łatwo mi będzie mijać Cię codziennie na szkolnym korytarzu i słodko się do Ciebie uśmiechać jak każda inna panna? Jesteś w błędzie, Wiktor! Cholernym, pieprzonym błędzie! - krzyczała co jej ślina na język przyniosła. Prawda jest taka, że od początku chciała mu to wykrzyczeć prosto w twarz. Jednak... obawiała się takiej reakcji, że mężczyzna będzie siedział, patrzył na nią z troską wymalowaną na twarzy nie wiedząc co ma powiedzieć, kiedy jej przerwać.
- A myślisz, że mi będzie łatwo patrząc na ciebie dzień i noc, kiedy wyjedziemy nad jezioro, żeby odpocząć? Nie bądź taką egoistką, pomyśl co ja czuję - odparł i zerwał się z kanapy na równe nogi podchodząc do dziewczyny bliżej, jednak ta z każdym jego krokiem odsuwała się do tyłu, jednak po chwili ściana jej to uniemożliwiła.
- To po co mnie tam kurwa zabierasz? - wysyczała przez zaciśnięte zęby wbijając mu wskazujący palec w klatkę piersiową. Czuła ciepły oddech na swojej twarzy. Była tak blisko niego, kiedy uniosła głowę, żeby spojrzeć mu zadziornie w oczy. Dzieliły ich zaledwie centymetry.
- Bo Cię kocham. Śmieszne, prawda? Przez to jak mnie teraz traktujesz, powinien już dawno stąd wyjść. Jestem przy tobie, zajmuję się tobą, a Ty co? - zaśmiał się krótko wpędzając dziewczynę w jeszcze większy strach. Nie tak to sobie wyobrażała. Zdenerwowała go i to bardzo, nikt nie wiedział, że tutaj jest, więc gdyby coś jej zrobił nie miałaby gdzie szukać pomocy. Uspokój się wariatko. - Cały czas zachowujesz się, jakbym to ja był wypłukany z uczuć, a wydaje mi się, że oprócz pociągu do ciebie, który poczułem już pierwszego dnia kiedy mnie zaczepiłaś na korytarzu, mam w sobie ważniejsze uczucia. Fakt, fizyczności się nie wyzbędę, nie masz pojęcia co mógłbym teraz z Tobą zrobić, psia krew - warknął wznosząc oczy ku niebu. Jedną rękę położył na talii dziewczyny przyciągając ją znacznie do siebie, o dziwo Adrianna nawet nie protestowała ani nie drgnęła. Nie powinien tego robić przez wzgląd na wcześniejsze zdarzenia, aczkolwiek nie potrafił się teraz opanować. Teraz albo nigdy. Drugą rękę położył zaś na policzku dziewczyny pocierając kciukiem jej pełne, różowe usta. - I co, cwaniaczko? - lekki uśmiech wkradł się na jego usta. Patrzyła na niego jak zahipnotyzowana oblizując wargi co jakiś czas. - Możesz mnie teraz znienawidzić, ale nie widzę w tej sytuacji innego wyjścia - szepnął prosto w jej usta. Po chwili zupełnie niespodziewanie lekko je musnął i przejechał językiem po jej dolej wardze prosząc tym samym o dostęp. Ada nie miała ku temu żadnych przeciwwskazań, już po chwili mocniej naparli na siebie ustami całując się tak zachłannie jakby to był ich ostatni pocałunek a świat miał zaraz się skończyć. Dziewczyna jęknęła cicho, kiedy Wiktor dotarł do jej szyi zostawiając na niej czerwone, mokre ślady. Wbiła ręce w jego bujne, blond włosy ciągnąc je lekko. Ich oddechy były przyśpieszone, przerywali je jednak co jakiś czas głośniejszym westchnięciem zatracając się w teraźniejszości. 

5 komentarzy:

  1. Cześć dziewczyny! :)
    Przepraszam, że tyle to trwało, ale mam małe kłopoty w pracy.
    Natomiast, w mojej głowie urodził się plan co do drugiego opowiadania. Również romans, również kontrowersyjny, również powinien was zaciekawić :p Myślicie, żeby zacząć pisać go na dniach czy poczekać, aż to opowiadanie doprowadzę do końca? :)
    Czekam na waszą opinię!
    Pozdrawiam! ♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozdział jak zwykle petarda! Mega szybko się to wszystko dzieje, ale w końcu dlaczego nie? To jest opowiadanie, tam można wszystko i ja to kocham <3! A odpowiadając na twoje pytanie to ja podpisuje się pod tym pomysłem obiema rękami :D Jeśli dasz radę pogodzić 2 opowiadania na raz to zaczynaj już teraz ;) Ważne, żebyś nie zaniedbała tego już rozpoczętego bo myślę, że wiele osób czeka na finał tej historii ;) W wolnej chwili zapraszam oczywiście do siebie: https://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com/

      Usuń
    2. No to w takim razie gorąco zapraszam! :)
      http://teacherxlove.blogspot.com

      Usuń
  2. Chyba najlepszy prezent urodzinowy 😘💞💞
    Nie ma to jak wrócić późnym wieczorem i przeczytać dobry blog 😊😊
    A co do drugiego, mam nadzieję że pogodzisz oba opowiadania 😉💖

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ktoś powiedział urodziny? :D
      To w takim razie spełnienia najskrytszych marzeń, dużo radości, miłości, prawdziwych przyjaciół i błogosławieństwa! ♥

      Usuń