poniedziałek, 2 lipca 2018

ROZDZIAŁ 37.

Polecam, słuchałam gdy pisałam ten rozdział. Może poczujecie w środku to samo co ja. 
***
Schowałam smartfona z powrotem do kieszeni i wyszłam z kabiny. Spojrzałam w lustro wiszące nad umywalką i poczułam obrzydzenie do samej siebie. Odkręciłam kurek z zimną wodą i potraktowałam nią swoją twarz. Wiele, niezbyt mądrych, myśli przelatywało przez moją głowę. Wszystko wracało do mnie, zaczęłam sobie wmawiać, że to wszystko co mnie spotkało jest tylko moją winą. 
Nikt inny nie zawinił. Tylko ja.
Ja.
Jak można siebie tak nienawidzić?
Nagle z moich rozmyślań wyrwał mnie dźwięk otwieranych drzwi i zobaczyłam w lustrze zmartwioną twarz Justyny.
- Ada, wszystko w porządku? - spytała i szybko do mnie podeszła. 
Pokręciłam przecząco głową i spojrzałam w strumień lejącej się wody. 
- Źle się czuję, chyba będę wracać już do domu - mruknęłam pod nosem i wytarłam twarz w rękawy mojego swetra. Justyna uniosła moją głowę łapiąc mnie za podbródek. 
- Masz przekrwione oczy. Płakałaś? Jejku dziewczyno, cała się trzęsiesz i jesteś blada. Poproszę Wiktora, żeby odwiózł Cię do domu. Nie możesz wracać sama, ani pieszo - uznała kobieta, która zdawała się nie widzieć mojego protestowania. 
- Wrócę taksówką. Justyna, wyluzuj, nic mi nie jest! - podniosłam nieco ton, ale nie zrobiło to na niej wrażenia, za to mi zakręciło się w głowie. Już po chwili zostałam zmuszona do opuszczenia ubikacji. Justyna zawzięcie trzymała mnie za rękę i przyciągnęła do stolika. Przemek, podobnie zresztą jak Wiktor, zerwał się z siedzenia. 
- Ada, co się dzieje? - powiedzieli to samo.
- Nic mi ni... - nie zdążyłam dokończyć, bo Justyna weszła mi w zdanie. 
- Wiktor, ona strasznie źle się czuje. Mógłbyś ją odwieźć do domu? Ja zostanę tutaj jeszcze trochę z Przemkiem, zjem kolację, dobrze? - poprosiła swojego brata, a po jego spojrzeniu widziałam, że to najlepsza opcja jakąkolwiek mu zaproponowano.
- A może będzie lepiej jak z wami pojadę? Mogę przy niej jeszcze dzisiaj posiedzieć - zaproponował Przemek, ale blondyn szybko mu zakazał. 
- Nie muszę dzisiaj wracać na plebanię, też mogę przy niej zostać - wygarnął Przemkowi, a w jego oczach błysnęła złość. 
- Hej! Nie rozmawiajcie o mnie, jakby mnie tutaj nie było! - chciałam, żeby zabrzmiało to groźnie, jednak nic z tego. 
- Chodźmy już - rozkazał Wiktor i wyszliśmy z knajpki.
***
Jechaliśmy okrężną drogą. Spoglądałam przez szybę na miasto skąpane w deszczu, na latarnie, które je rozjaśniało. Nie odzywaliśmy się do siebie przez całą drogę. Miał mi tyle do powiedzenia, a teraz milczy. Widać, że nie tylko mnie to przerosło. Po drodze zahaczyliśmy o aptekę, z której Wiktor wyszedł z reklamówką różnych leków, po czym wrzucił je na tylne siedzenie. Z apteki do mojego domu był rzut beretem, więc nim się obejrzałam to już odpinałam pas. Podeszliśmy pod klatkę mocząc się po drodze.
- Nie fatyguj się, nie chcę twojego towarzystwa. Możesz wracać do siostry - powiedziałam patrząc mu prosto w oczy, starając się pokazać z jak najbardziej silnej strony.
- Ada, wejdźmy chociaż na chwilę na górę. To nie jest miejsce, gdzie można robić sceny między księdzem, a piękną kobietą - próbował załagodzić całą sytuację podchodząc krok bliżej, gdyż woda z dachu zaczęła się skraplać na jego głowę. 
Powoli wyjęłam klucze z torebki i otworzyłam drzwi.
- To nie twój jedyny problem - powiedziałam pod nosem i zaczęłam wchodzić po schodach nie oglądając się za siebie, choć czułam jego spojrzenie na swoich plecach, które po chwili zjeżdżało coraz niżej. 
Gdy dotarliśmy do mieszkania rzuciłam klucze na stolik w przedpokoju, zdjęłam płaszcz i pogłaskałam swoje koty, tak jakbym była tutaj sama. Chciałam zapomnieć o tym, że ten facet jest tutaj ze mną i zamiast być blisko siebie, przytulać się, całować, tak naprawdę trzymamy się z daleka od siebie pilnując, aby znów nie przekroczyć tej niebezpiecznej granicy, po której już teraz moglibyśmy stracić wszystko. 
- Między Tobą a Przemkiem coś jest? To znaczy... Jesteście razem? - usłyszałam jego głos, a włosy na karku zaczęły mi się jeżyć. Miałam ochotę się rozpłakać i wykrzyczeć mu wszystko w twarz, ale tylko ścisnęłam ręce w pięści i odwróciłam się napięcie. 
- Naprawdę uważasz, że to Twoja sprawa? - zapytałam spokojnie biorąc głęboki wdech. 
- Masz rację - westchnął. - Proszę to dla Ciebie, wyzdrowiej szybko - dodał i podał mi tę samą reklamówkę, z którą wyszedł z apteki. Spojrzałam do środka i znalazłam tam tabletki na gorączkę, syrop i kilka innych lekarstw. 
Zaśmiałam się głośno i upuściłam lekarstwa na ziemie. Wiktor odwrócił się od drzwi na sygnał tłukącego się szkła. W powietrzu uniósł się mdły zapach pigułek zmieszanych z syropem. 
- Czy ty naprawdę do cholery myślisz, że syrop na kaszel coś mi pomoże? Że zamiast do płuc to poleci do mojego serca i mi je sklei? Naprawdę myślisz, że moje przekrwione oczy, drgawki i gorączka są wywołane chorobą czy może jednak tym, że nie odzywasz się od kilku tygodni, zdążyłam skasować Twój numer, a Ty nagle się pojawiasz i patrzysz na mnie tak, że czuję, że ta cała chora sytuacja jest tylko i wyłącznie moją winą. Czy Ty wiesz, jakie obrzydzenie czuje wobec siebie? Kurwa, człowieku kochałam Cię kiedy to wszystko się stało, wiesz? A Ty co zrobiłeś? Olałeś mnie po tym wszystkim, zupełnie tak jakby tylko o to Ci chodziło. Trzeba było jasno postawić sprawę tamtej nocy i powiedzieć "Ada, ale chcę Cię tylko bzyknąć, bo mi tego brakuje, ale niczego nie oczekuj i zapomnij później o mnie, bo i tak zniknę". Wtedy bym się na to nie zgodziła, po prostu bym odeszła i oboje zapomnielibyśmy o sobie. Ale Ty rozegrałeś to tak, że cierpi jedna strona. Brawo, powinieneś dostać Oscara, za najlepszego aktora roku - krzyczałam i wytykałam mu wszystko prosto w oczy, łkając. Wszystko zakończyłam tylko oklaskami i czekałam, czy w końcu się odezwie. 
- A Ty myślisz, że tylko Ty na tym ucierpiałaś? - zapytał, ale chyba nie po to, żebym mu odpowiadała. 
- Wcale nie wyglądasz jakbyś cierpiał - mruknęłam pod nosem.
- Zamknij się na chwilę, powiedziałaś już swoje więc chyba też mogę dorzucić swoje trzy grosze - warknął i rzucił kluczyki od samochodu na stolik, tuż obok moich kluczy i podszedł kilka kroków bliżej depcząc szkło stłuczonego syropu. - Ani trochę nie ma mi łatwo. Próbuję zrobić wszystko, żeby uwalić w sądzie Filipa za to co Ci zrobił, ale sam mam wyrzuty sumienia, byliśmy pijani, stało się co się stało, nie żałuję niczego, ale powiedz mi, co możemy z tym zrobić? Teraz może być cudownie, będziemy się kochać psychicznie i fizycznie, ale będziemy się ukrywać. Kocham Cię, a wykorzystywanie biednej dziewczyny wcale nie jest w moim typie, ale nie chce też pozwolić na to, żeby nas to zniszczyło. Ja stracę swoją posadę, Ciebie będą gnębić, a w liceum nie jest z tym tak łatwo. Dopiero się tu przeprowadziłaś, nie mogę pozwolić na to, żebyś musiała się stąd wyprowadzić i kolejny raz zaczynać nowe życie. Później będziemy się o to kłócić, a pamiętaj, że z miłości do nienawiści droga jest krótka. Ty w końcu kogoś pokochasz, a kto spojrzy na mnie z taką przeszłością? Nie mogę pozwolić na to, żeby któreś z nas musiało zmieniać całe swoje życie. Los taki jest, nie zmienimy go niestety. Może tak miało być, może ktoś chciał sprawdzić, czy przetrwamy tak ciężką próbę? - mówił tyle mądrych i sensownych rzeczy, a po moich policzkach leciały łzy zdając sobie sprawę, że ma taką cholerną rację. 
Było łatwo zacząć, ale czy łatwo będzie to skończyć?
W końcu Wiktor zamilkł i nasze spojrzenia się spotkały. Pociągnęłam nosem i otarłam łzy. 
- W takim razie... Co powinniśmy zrobić? - wyłkałam. 
- Nie miej mi za złe. Dla mnie też ta opcja nie jest satysfakcjonująca, ale może... Postarać się zapomnieć o sobie? - powiedział cicho, a ja poczułam jak serce, które dotychczas było w dwóch kawałkach, nagle rozpadło się na milion małych kawałeczków, poczułam nawet jego trzask w głowie, w której po chwili mi się zakręciło, przez co zrobiłam krok w tył. Nadal tutaj stał, nadal czułam jego zapach, o którym będzie mi najciężej zapomnieć. Chodź nie było go tutaj tak długi czas, to mieszkanie cały czas pachniało nim. A teraz tutaj stoi i w jego pięknych szarych oczach widzę, że jego serce również się rozpadło.
- Bądź szczęśliwa, Ada - powiedział odwracając się jeszcze na chwilę, po chwili już zniknął za drzwiami, a ja zjechałam po ścianie zalewając się łzami, nie zwracając uwagi na to, że szkło rozwalone na podłodze rani moje kolana. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz