***
Nie wiem ile czasu klęczałam tak jeszcze w przedpokoju zanosząc się płaczem. Mój wzrok cały czas był skierowany na drzwi, mając nadzieję, że wróci i powie mi, że to wszystko było głupim żartem, wybaczyłabym mu to. Ale teraz, kiedy wypowiedział kilka tych raniących słów, nie wiem, czy będę mogła mu kiedykolwiek wybaczyć.
Coś musi się skończyć, żeby coś nowego mogło się zacząć.
Tylko co?
Z wielkim bólem podniosłam się z ziemi, czując jak strużki krwi spływają po moich kolanach. Syknęłam z bólu i zrobiłam krok do tyłu zauważając na kafelkach krople bordowej, gęstej cieczy. Na sam jej widok zawartość mojego żołądka podniosła się do gardła i biegiem ruszyłam do łazienki kalecząc przy okazji gołe stopy. Wystarczyła chwila, aby poczuć szarpnięcie żołądka i pozbycie się pysznych naleśników pani Anieli, wszystkich wyrzutów sumienia i całego bólu, który w sobie nosiłam.
Gdy już czułam, że to minęło, usiadłam na ubikacji dzierżąc w rękach wodę utlenioną, plastry i bandaż. Zaczęłam przemywać rany, które niemiłosiernie piekły. Woda utleniona wymieszana z krwią leżąca na śnieżnobiałych kafelkach przy okazji mieszały się z słonymi łzami.
Fizycznie doszłam już do siebie, postanowiłam wyjść z łazienki i zauważyłam, że na stoliku tuż obok moich kluczy leżą również klucze do samochodu Wiktora. Kulejąc podeszłam do drzwi i zamknęłam je na wszystkie możliwe spusty. Nie chciałam, żeby się po nie wrócił, nie chciałam go już oglądać, rany są zbyt świeże. Widać, on też nie chce się po nie wrócić sądząc po tym ile czasu minęło od jego wyjścia. Wychodzi na to, że wraca pieszo, sam i to w deszczu. Dobrze, niech cierpi i myśli, że ten deszcz, to moje łzy.
***
Siedziałam na kanapie w towarzystwie dwóch zdezorientowanych kotów, popijając wino i myśląc, jak wszystko wytłumaczę Przemkowi, bo jest jedyną niewinną osobą, która zasługuje na wyjaśnienia. Chodź nic do niego nie czuję, nie chcę go zranić.
Zauważyłam, że ekran mojego telefonu rozbłysnął w ciemności, ale nie chciałam sprawdzać dlaczego. Mogłabym zastać tam wiadomości, na które w tej chwili nie mogłam udzielić odpowiedzi.
Jednakże po chwili zaczął wibrować co dało sygnał, że ktoś próbuje się dodzwonić. Niechętnie podniosłam się z kanapy i zauważyłam na ekranie zdjęcie Natalii, które ustawiłam na wspólnej wycieczce szkolnej. Szybko odebrałam telefon, pomyślałam, że coś się stało, że dzwoni o tej godzinie. I wcale się nie myliłam.
- Hej Ada, jesteś w domu? - usłyszałam smutny głos dziewczyny, a po chwili powiew wiatru, który zaszumiał w słuchawce. Zastanawiałam się, co robi w nocy na dworze.
- Tak, jestem. Coś się stało? - odpowiedziałam zmartwiona, podeszłam do okna i patrzyłam na żyjące w nocy miasto.
- Właściwie to tak. Mogłabym wpaść do ciebie? - głos jej się załamał.
- Pewnie, wpadaj jeśli jesteś blisko - odparłam, a już po chwili usłyszałam dźwięk zakończenia rozmowy.
Nie musiałam długo na nią czekać, już po jakiś dziesięciu minutach usłyszałam pukanie do drzwi. Podeszłam do nich tak szybko jak tylko potrafiłam, otworzyłam drzwi i to co ujrzałam za nimi zaparło mi dech w piersi. Natalia była kompletnie przemoczona, miała wielką torbę w rękach, rozmazany makijaż.
- Co za zbieg okoliczności - pomyślałam. - Oby dwie przechodzimy trudne sytuacje.
- Matko, Natalia wchodź do środka. Jesteś kompletnie przemoczona, rozchorujesz się - rozkazałam dziewczynie i przypomniała mi się reklamówka, którą opuściłam na ziemię, ale szybko zamknęłam oczy, żeby wymazać ten obraz z pamięci.
- Nie chciałabym Ci zawracać głowy o tej porze - wymamrotała dziewczyna. - Ale tylko teraz na Ciebie mogę liczyć - dodała smutno.
- Bardzo dobrze zrobiłaś, że do mnie zadzwoniłaś i że tu jesteś - powiedziałam zamykając mieszkanie. - Dam Ci jakieś suche ubrania, tamte wypierzemy i jak będą suche to Ci je oddam. Weź prysznic, odśwież się, a potem porozmawiamy - poleciłam dziewczynie, która na moją prośbę udała się do łazienki i zaczęła ściągać z siebie po kolei ubrania. Ja tymczasem udałam się po czyste, suche spodnie z dresu i luźną koszulkę dla Natalii. Zapukałam do drzwi i nie patrząc na dziewczynę dałam jej ubrania. Zachodziłam w głowę, co się mogło wydarzyć, że widzę ją w takim stanie.
***
- Siadaj, naleję Ci wina i wszystko na spokojnie mi opowiesz - zaproponowałam i ruszyłam w stronę kuchni, po drugi kieliszek. Dziewczyna niepewnie stała w progu, jakby bała się tego co za chwilę się stanie.
- Nie dziękuję, nie mogę pić alkoholu - wymamrotała, a ja zupełnie o nic jej nie podejrzewałam.
- Bierzesz jakieś lekarstwa? - zapytałam nie czekając jednak na odpowiedź, więc wyjęłam z szafki kubek i postawiłam wodę na herbatę, która nieco pomoże Natalii.
- Nie, tak naprawdę... Jestem w ciąży - powiedziała dziewczyna, a łyżeczka, którą trzymałam w ręce upadła z brzęknięciem na kafelki.
- Przepraszam, po prostu się tego nie spodziewałam - podniosłam ją szybko z ziemi i uśmiechnęłam się współczująco do dziewczyny. - Nie chcę być wścibska, ale kiedy to się stało? Natalia, musisz mi wszystko opowiedzieć, jeśli chcesz, żebym Ci pomogła, jesteś moją przyjaciółką - dodałam po chwili, a dziewczyna z ciężkim westchnięciem opadła na kanapę tuż obok Algola.
Szybko postawiłam kubek z parującą cieczą przed dziewczyną, sama usiadłam obok niej z kieliszkiem wina i próbowałam jakoś ją przekonać do mówienia.
***
- To stało się na tej wycieczce szkolnej... - zaczęła niepewnie, a obraz z tamtej sytuacji uderzył we mnie z ogromną siłą. - Wiem, co wtedy zrobił Ci Filip... Wszystko mi opowiedział, byłam między młotem a kowadłem, nie wiedziałam, czy mam bronić Ciebie czy jego, od dawna mi się podobał i rywalizowaliśmy z Paulą o niego, przecież wiesz, Ciebie wtedy tak dobrze nie znałam, choć należałaś już do naszej paczki - mówiła nadal, a ja postanowiłam nie wpieprzać się jej w zdanie, chociaż już wszystko sobie poukładałam. - Rozmawiałam wtedy z Filipem, oboje wypiliśmy kilka piw, zresztą sama wiesz... Stało się. Gdybym wiedziała, że to będzie tylko jednorazowa przygoda, to nie pakowałabym mu się do łóżka. Później zauważyłam, że okres mi się spóźnia, poszłam za plecami matki do ginekologa, moje przypuszczenia okazały się prawdziwe... Odwiedziłam Filipa jeszcze w ten sam dzień, rzuciłam w niego wynikami, ale on mnie tylko wyśmiał - rozpłakała się już na dobre - potem go zamknęli i bez kompletnego pomysłu na życie postanowiłam powiedzieć o tym mamie.. Myślałam, że mnie zrozumie, wesprze mnie, bo nie jest i na pewno nie będzie mi łatwo. Ale ona tylko na mnie krzyczała, też mnie wyśmiała, kazała spierdalać do tego, kto mi to zrobił. Ale nie mogę, bo on nie chce ani mnie, ani tego dziecka. Siedzi na dołku już jakiś czas przez to co Ci zrobił, nie mam się gdzie podziać, ani co ze sobą zrobić - płakała ciągle, a mi jedyne co przeszło przez myśl to przytulenie jej i pozwolenie wypłakać się.
Sama również zaczęłam płakać przez nagromadzone sytuacje, które tak bardzo rujnują nam życie.
- Tylko nie zawal szkoły, bo w przyszłości będzie Ci jeszcze trudniej. Narazie pomieszkasz u mnie, jakoś sobie poradzimy, naprawdę - złapałam jej twarz w dłonie i wszystko na spokojnie wytłumaczyłam.
Od tego są przyjaciele. Nie pozwolę, aby jej, nienarodzonemu dziecku stała się krzywda, tylko dlatego, że wpadła na nieodpowiedzialnych ludzi.
Przez myśl nawet mi przeszło, co ja bym zrobiła na jej miejscu, gdyby coś takiego spotkało mnie z Wiktorem tamtej nocy.
Kocham Cię Wiki... Pisz dalej... To mnie uspokaja...
OdpowiedzUsuń