wtorek, 3 lipca 2018

ROZDZIAŁ 39

Spaceruję już tak od godziny po tym okropnym mieście. Wszystko mi przypomina o niej... Przemokłem już chyba na dobre, zostałem bez samochodu. Wiem, gdzie zostawiłem kluczyki, ale nie mogę tam wrócić i spojrzeć jej prosto w oczy i powiedzieć tylko, że przyszedłem po tak absurdalnie niepotrzebną rzecz. 
Dziękuję tylko Bogu za to, że pozwolił mi spędzić kilka cudownych chwil z najlepszą dziewczyną pod słońcem, bo ona na to zasługuje. Żeby dziękować jej za wszystko.
Żałuję tylko, że nie będę mógł już zobaczyć jej uśmiechu wywołanego przeze mnie, przez jakąś wypowiedzianą głupotę lub zrobienie głupiej miny. Dam rękę uciąć, że właśnie słyszę jej śmiech w swoich myślach... Usiadłem na pobliskiej ławce w parku. Obok mnie przechodzili ludzie patrząc na mnie jak na obłąkanego człowieka. Wszyscy uciekali przed deszczem i nadchodzącą burzą. Ha, wszyscy... To znaczy Ci, którzy o tak późnej godzinie wracali skądkolwiek. Może od swoich miłości? A może z pracy biegli na złamanie karku do swoich rodzin? Łzy spływały mi po policzkach. Szczerze zapomniałem już jak to jest płakać z powodu rozerwanego serca. Dopiero teraz, ta sytuacja dała mi do zrozumienia, że Monika kilka lat temu nie była tego warta. Ada jest kobietą, jedyną kobietą, na którą warto wylać swoje łzy. Modliłem się w duchu, żeby nie zrobiła sobie nic złego, nie z mojego powodu... Ona jeszcze znajdzie szczęście, jest młoda, dużo przeszła, ale w końcu ktoś z wzajemnością ją pokocha tak jakby tego chciała... Ktoś będzie mógł ją co wieczór całować na dobranoc i być przy niej, kiedy dopadnie ją kolejny koszmar. Ktoś inny będzie jej bronić jeśli Daniel znów zdecyduje się ją odwiedzić... 
Chyba, że zraniłem tę dziewczynę tak bardzo, że już zawsze będzie sama. Przecież taka opcja też istnieje. Już więcej się nie uśmiechnie, nie popłacze ze szczęścia jak wtedy, gdy mnie przytulała i z szerokim uśmiechem powtarzała mi, że kocha mnie nad życie. A czy to oznacza, że jeśli przestanie mnie kochać to jej życie nie będzie miało sensu? A może tak jak ja, już zawsze będzie mnie kochać, nadal będę miał ważne miejsce w jej sercu i może jeśli kiedyś będzie nam dane się spotkać to uśmiechnie się ciepło i jednak powie "Wiktor, tak miło Cię znów widzieć!" i oboje wrócimy myślami do tych dobrych dni. Czy może jednak nawet na mnie nie spojrzy, a jeśli ja ją zaczepię, to wykrzyczy mi w twarz jak bardzo mnie nienawidzi? 
Ta druga opcja jednak sprawiła, że moje rozkruszone serce zabiło mocniej i spowodowało ogromny ból. Mam wiele do załatwienia jutrzejszego dnia... Muszę złożyć wypowiedzenia w szkole, a będzie to trudne w środku roku szkolnego. Muszę też poprosić proboszcza o natychmiastowe przeniesienie mnie do innej parafii i to będzie jeszcze trudniejsze. Władek nie zniesie byle jakiego pretekstu, kiedy chodzi o coś ważnego. A przecież nie mogę powiedzieć mu prawdy, której tak bardzo będzie się domagał... 
Czas wrócić do domu. Domu Bożego, w którym ostatnio nic nie robię, tylko cierpię. A nie na tym powinna polegać posługa kapłańska. Powinienem codziennie wychodzić na ambonę z uśmiechem, mówić ludziom, że Bóg jest wielki i wszystkich kocha. Tylko my nie możemy kochać wszystkich. 
Sprawiedliwe, prawda?
***
- Nigdy nie pomyślałem, że tak zrobisz - powiedział Szymon.
- Ja tym bardziej się tego nie spodziewałem - dodał swoje Teodor.
Byli moimi przyjaciółmi od zawsze. Nawet wtedy, kiedy Adę spotkała taka krzywda. Oby dwoje nam pomogli nie czerpiąc na tym zupełnej korzyści, wiedziałem, że zawsze mogę na nich liczyć.
- Pracuję już w swoim zawodzie tyle lat, ale przysięgam, że nigdy nie widziałem takiego poświęcenia, takich nagłych decyzji i tak silnej miłości - skomentował Szymon podając nam po kolejnej puszce zimnego Lecha. 
- Ehh, stary. A co ja mogę innego zrobić? - westchnął opierając twarz na swojej dłoni. 
- Teraz nic, ale może przeczekaj to i rozwiązanie znajdzie się samo? - zaproponował Teodor i klepnął mnie w plecy. 
Zaśmiałem się już bardziej ze swojej bezsilności. 
- Jasne i myślisz, że będę chodził tak po prostu sobie do szkoły i trzy razy w tygodniu będę miał z nią zajęcia, będę udawał, że jest jak każdy inny uczeń, a do tego mijać ją na korytarzu i patrzeć na jej piękne, długie, brązowe włosy, jej zielone oczy podkreślone gęstymi rzęsami, jej cudowne usta, o uśmiechu nie wspominając...- rozmarzyłem się zupełnie niepotrzebnie, bo to tylko jeszcze bardziej zabolało. 
- No tak, masz rację, to się nie uda - westchnął bezradny Szymon.
- Już łatwiej byłoby się zabić niż ją oglądać po tym, co jej zrobiłem - uznałem, a mężczyźni spojrzeli na mnie z ukosa.
- Nie pleć głupot, nie będę Cię wyciągać jeszcze z depresji - uświadomił go Teo i pociągnął łyk zimnego piwa, co również postanowiłem uczynić. 
***
- Musisz mnie zrozumieć, tylko Ty jesteś w stanie mi teraz pomóc - mówiłem do proboszcza, byłem w stanie nawet uklęknąć przed nim i wypolerować jego nowe buty. 
- Nie rozumiem tylko skąd taka nagła zmiana... Przecież tyle razy mi mówiłeś, że mógłbyś tutaj już zostać do końca życia, a teraz przychodzisz i mówisz mi, że natychmiast mam jechać do biskupa i prosić o przeniesienie najlepszego wikarego, którego dotąd miałem - mówił Władysław, ale gówno mnie to obchodziło tak naprawdę. - Słuchaj, a może chodzi o tę dziewczynę, hmm? Czekaj jak jej było.. O, Adrianna! Miałeś z nią skończyć, pamiętasz? - dopytywał się proboszcz, a ja czułem, że ciśnienie rośnie mi coraz bardziej i rozwalę mu te nowe biurko z dębu, które poleruje każdego popołudnia.
- To nie ma żadnego związku z tą dziewczyną - mruknąłem wściekły tym, że ten człowiek wpieprza się w nie swoje sprawy.
- Przecież mówiłem Ci, że zniszczysz sobie przez nią życie. I tak teraz się właśnie stało - powiedział kapłan i zaczął klaskać, co kompletnie wyprowadziło mnie z równowagi. 
- A ja ci powiedziałem, że to nie ma z nią nic wspólnego! - trzasnąłem z całej siły w jego biurko, co spowodowało, że zdjęcie jego siostry się przewróciło. - I jeszcze raz Cię proszę. Albo Ty pojedziesz jeszcze dziś do biskupa i z nim to załatwisz, albo ja to zrobię i wysmaruję Cię tam. Nie żartuje, więc lepiej się zastanów - zagroziłem mu. Byłem pełen gniewu, nie wiedziałem co się ze mną dzieje. Bałem się, że jeśli zostanę tutaj dłużej, to spowoduje, że zacznę bardziej tęsknić za tą dziewczyną i pobiegnę do niej. 
- A co ze szkołą, Wiktor? Co z młodzieżą, która tak Cię uwielbia? Co z oazą? Ministrantami? Dziećmi Maryi? - zapytał Władek przedłużając tę rozmowę niepotrzebnie. Zamiast głupio się pytać, mógłby już siadać za kierownicę swojego BMW i ruszać do archidiecezji. 
- Jeśli dostanę pismo o przeniesieniu, automatycznie zwalniam się ze szkoły i nie będzie żadnego problemu. A młodzież przecież może mnie odwiedzać, może czasem ja do nich wpadnę. Będziemy utrzymywać ze sobą kontakt - wyjaśniłem wszystko wypuszczając nadmiar powietrza z moich płuc. 
- Dobra, zrobię tak jeśli tego tak bardzo pragniesz - westchnął ciężko staruszek. - Nie wiem tylko co jest tego przyczyną, ale wierzę, że kiedyś mi o tym powiesz - dodał tylko na do widzenia i wyszedł z parafii trzaskając drzwiami. Wiem, że nie będzie mnie już traktować tak jak przedtem, ale nic na to nie poradzę, kiedy sytuacja mnie nagli. 
Pozostał tylko jeszcze jeden problem do rozwiązania dzisiejszego dnia.
Przemek.
***
- Cieszę się, że księdza widzę. Ada nie dała mi znać od wczoraj, nie wiem, czy wszystko z nią w porządku. Chciałem do niej pójść, ale wiem jak bardzo nie lubi niezapowiedzianych wizyt. Księże, wszystko z nią dobrze? - zapytał Przemek, a ja sam nie wiedziałem co mu mam odpowiedzieć. Może, że złamałem jej serce i ma do niej biec, żeby je poskładać? Absurd.
- Wszystko będzie u niej dobrze, ale musisz się nią zaopiekować. Powoli do niej docierać, może kiedyś wszystkiego się dowiesz, ale nie nalegaj, bo ona zamknie się w sobie i już nigdy nie będzie tak jak dawniej - opowiedziałem mu i zobaczyłem, że on naprawdę się o nią martwi. - Właśnie to chciałem Ci powiedzieć. Ja.. prawdopodobnie odchodzę z tej parafii i szkoły, przeniosą mnie gdzieś dalej, sprawa jest pilna dlatego proszę Cię, nie mów o tym nikomu. Wiem, że tobie mogę zaufać, nigdy się na tobie nie zawiodłem. Opiekuj się Adą, proszę Cię. Nic jej nie mów, nawet gdyby pytała. Będziemy w stałym kontakcie, dobrze? Zawsze, gdy będzie się coś działo pisz do mnie, dzwoń nawet w środku nocy. Będę zawsze dla was - powiedziałem mu wszystko i na koniec mógłbym się rozpłakać, ale nie chciałem mu pokazywać, jak ta cała sytuacja mnie boli. Tyle mu nagadałem o Adzie, że mógłby ją o wszystko pytać, a jestem prawie pewien, że to zrani mojego Aniołka... 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz