- Ładna dziś pogoda, prawda? - zapytała, kiedy minęli już teren szkoły.
- Oh to prawda - odpowiedział krótko i zjechał na inny pas.
Zaczynam żałować, że w ogóle wsiadłam z nim do tego samochodu, już widzę to sztywne podejście do życia, nie dziwię mu się, same zakazy ma.
- Dlaczego nic nie napisałaś na kartkówce? Żadnej tajemnicy nie znasz? Chrzest? Wniebowzięcie? Ukoronowanie? Cokolwiek... - zapytał i zerknął na mnie na chwilę, a zaraz po tym wrócił do śledzenia drogi.
- Nie chodzę do kościoła - mruknęłam i liczyłam na to, że temat został zamknięty.
- Dlaczego? - zadał kolejne pytanie, usilnie próbując wyciągnąć ze mnie jak najwięcej informacji.
- Gdyby Bóg istniał to nie zabrałby mi rodziców - westchnęłam i spojrzałam na zegarek.
- Ah bzdury. To tylko dowód na to, że Twoi rodzice byli cudownymi ludźmi. Bóg wiedział, że świetnie poradzisz sobie bez nich, a on ich potrzebował. Widzisz? Nie mylił się - powiedział pocieszająco darując mi szczery uśmiech. - Ty wierzysz, tylko się tego wypierasz, bo podwinęła Ci się noga - dodał i zatrzymał się na czerwonym świetle. - Teraz w lewo? - upewnił się jeszcze a ja tylko pokiwałam głową.
W radiu właśnie rozbrzmiała piosenka, która w ostatnich dniach była moją ulubioną i odruchowo zaczęłam wystukiwać rytm palcem.
- Lubisz? - zapytał i podkręcił głośność nie czekając na odpowiedź.
Reszta drogi zleciała nam na obgadywaniu ludzi z klasy, znaczy ja pytałam o różnych a On mi ich opisywał, w końcu dłużej ich znał.
***
- Może wejdzie ksiądz na górę? Zapraszam na kawę - powiedziałam z entuzjazmem.
Rozmowa zaczęła się rozkręcać, kiedy musiałam już wysiadać, a szkoda, bo temat był naprawdę ciekawy.
- Wiesz... na kawę to może nie - zaśmiał się wskazując plamy na naszych ubraniach przez co również się zaśmiałam.
- No to może herbata? Niech ksiądz się zgodzi, jestem coś winna za to - poprosiłam, a jego twarz nabrała milszego wyrazu.
- Skoro już mnie tak błagasz, to mogę wejść na chwilę - uznał po lekkim namyśle i już po chwili zmierzaliśmy do mojego bloku.
***
- Zapraszam, niech ksiądz się czuje jak u siebie - powiedziałam i zaprowadziłam gościa do salonu, który od kuchni dzieliła tylko wyspa.
Nalałam prędko wody do czajnika bezprzewodowego i go włączyłam, po czym wyjęłam z szafki dwa kubki wrzucając do każdego saszetkę herbaty.
- Piękne słoneczniki. Sama je namalowałaś? - zapytał ksiądz Wiktor wskazując ruchem głowy na sztalugę stojącą w rogu pokoju obok balkonu, bo było tam idealne światło w ciągu dnia.
- Tak, maluję odkąd pamiętam. Mama uwielbiała słoneczniki - odpowiedziałam i moją twarz przyozdobił promienny uśmiech.
- O, masz kumpla - zauważył i zaśmiał się.
- Raczej kumpele - poprawiłam go. - Sheba, złaź z naszego gościa - powiedziałam i podeszłam do niego, aby zdjąć mojego kota z jego kolan, nasze dłonie delikatnie się dotknęły i poczułam się niepewnie.
- Zostaw ją, uwielbiam koty - wytłumaczył i zaczął drapać Shebę za uchem. - A koty uwielbiają mnie - dodał nieskromnie i zaczęliśmy chichotać.
- Ona strasznie się leni, będzie miał ksiądz całe spodnie w rudej sierści - mruknęłam a on tylko machnął ręką.
Wróciłam do kuchni ponieważ woda w czajniku już się zagotowała. Zalałam herbatę w oby dwóch kubkach i poszłam do salonu biorąc głęboki oddech. Jeden kubek położyłam przed nim, z racji, że on siedział na kanapie wolałam usiąść gdzieś dalej, więc wybrałam fotel.
Sheba zeskoczyła z kolan gościa i pobiegła do mojego pokoju, zapadła niezręczna cisza.
- To oni? - zapytał przyglądając się zdjęciu niemałych rozmiarów znajdującego się nad moją głową.
Przytaknęłam.
- Wyglądacie tam na szczęśliwych - skomentował i wsypał półtora łyżeczki cukru do swojego kubka.
- Tacy też byliśmy - powiedziałam półszeptem, podniosłam głowę i spotkaliśmy się wzrokiem. Nie mogłam długo tak patrzeć więc speszona odwróciłam wzrok.
- Przepraszam, że Cię o to proszę, ale może opowiesz mi jak to się stało? - zaproponował i totalnie zbił mnie z tropu. Przed oczami pojawił się obraz tamtej nocy, pisk opon, ten huk, rozbity samochód i Daniel.. oh Daniel, co Ty zrobiłeś?!
- Było to dwa lata temu - zaczęłam i ułożyłam się wygodnie w fotelu trzymając kubek w dłoniach. Ksiądz Wiktor skrzyżował dłonie na piersi mrużąc oczy. - Byłam na imprezie z moim ówczesnym chłopakiem, Danielem. Wypiłam kilka piw, Daniel miał pozostać trzeźwy bo byliśmy jego samochodem. Trzeźwy był, ale niestety wziął coś gdy nie widziałam - dodałam po chwili i zrobiłam łyk herbaty, która przyjemnym ciepłem przeleciała przez moje gardło. - Nie pamiętam jak dotarłam do samochodu, nie potrafię sobie przypomnieć, ale pamiętam, że rodzice chcieli spotkać się w domu, żeby nam natychmiast o czymś powiedzieć, więc pojechaliśmy, gdy już docieraliśmy do celu, rodzice również do niego jechali, widziałam ich samochód z naprzeciwka zaczęłam im machać, a Daniel... Danielowi coś odwaliło, ciężko to wytłumaczyć i zjechał na boczny pas wprost na moich rodziców, tata chciał nas uchronić i skręcił ostro w prawo wjeżdżając tym samym w drzewo - dokończyłam i przełknęłam ślinę, mając na dzieję, że gula, która powstała w moim gardle czarodziejsko zniknie... nic z tego, po moim policzku spłynęło kilka łez.
- Hej, Ada - powiedział szeptem i podszedł do fotela kucając obok mnie.
- Niech ksiądz na mnie nie patrzy, nic dzisiaj nie robię tylko płaczę - powiedziałam śmiejąc się lekko i szybko starłam łzy.
- Ty mi tu nie księżuj, tylko Wiktor jestem. Umówmy się, że gdy jesteśmy sami poza szkołą mówisz do mnie po imieniu, pasuje? - zapytał i podał mi rękę czekając aż ją uścisnę.
- Nie wiem czy potrafię...- zawahałam się nadal nie dotykając jego dłoni.
- Ja wiem, że potrafisz. No już - rozkazał a ja w końcu uścisnęłam jego dłoń i poczułam niesamowite ciepło, które z niej biło.
Jeszcze bardziej niesamowite jest to, że kiedyś przy Danielu, moim chłopaku nie czułam się tak świetnie. Nawet gdy mnie przytulał, całował, pieścił. A ten człowiek jest moim nauczycielem, cholera, on jest księdzem i właśnie przy mnie klęczy, ściska moją dłoń a ja nie potrafię wytłumaczyć tego co się ze mną dzieje...
- Jest mi niezmiernie miło - wydukałam i przekalkulowałam to, co się ze mną stało.
- Jakieś plany na dzisiejszy wieczór? Bo chyba nie zamierzasz siedzieć w domu i płakać, bo na to nie pozwolę - powiedział i dziarsko uniósł podbródek ku górze, a ja szczerze się zaśmiałam.
- Wiem, że nie chodzisz do kościoła, ale może nie jest za późno by się nawrócić? - zapytał niepewnie mocząc usta w herbacie.
Cholera.
Od dziś to moja ulubiona herbata.
Ulubiony kubek.
Nawet ulubiona woda, która pozwoliła zaparzyć tę herbatę.
- Prowadzę w kościele Oazę, jest tam pełno świetnej młodzieży, nie każę Ci tam być co piątek, wszystko zależy od Ciebie, ale dziś jest szczególny dzień i nie mogę pozwolić, żebyś siedziała tu sama. Planujemy pójść do mnie i obejrzymy jakiś film, co Ty na to? - zaproponował, a ja wyrwałam się ze swoich brudnych myśli.
- Jakiś czas temu miałam ambicje i plany, teraz im dalej jestem tym bardziej mi się nie chce, wiesz? - powiedziałam głucho pierwszy raz zwracając mu się na "Ty".
- Jedno życie masz, więc spróbuj je zmienić, nim będzie za późno, przestań się bać to od Ciebie zależy Twoje jutro...- odparł jakby czytając mi w myślach, spojrzał na zegarek i szybko dopił herbatę.
- Przepraszam, ale będę musiał uciekać, lada chwila powinienem siedzieć w konfesjonale. Będę czekał na Ciebie do 19:15 przed plebanią, gdybyś zdecydowała się przyjść. Aha, byłbym zapomniał - wylał wszystko z siebie na jednym wdechu i pociągnął mnie za rękę prowadząc na balkon. - Tam - wskazał wysoką, białą kopułę na której umieszczony jest krzyż. - Trafisz tam bez problemu, ale wiesz przynajmniej w jaką stronę się kierować, a teraz już uciekam, do zobaczenia - powiedział i pogłaskał mnie po ramieniu starając się ostatni raz mnie pocieszyć i już go nie było.
- Do zobaczenia - powiedziałam gdy drzwi za nim już się zamknęły. - Świetnie, nie mam wyboru. Na rolki i tak się nie wybiorę, zaraz będzie padać - znowu się odezwałam tym razem do siebie.
Dostrzegłam z balkonu postać idącą szybkim krokiem do czarnej Skody Octavia. Tajemnicze autko dla tajemniczego mężczyzny...
Emocjonujący dzień... wieczór zapowiada się jeszcze bardziej.
- Choolera, nadal nie oddał mi telefonu, który zabrał mi na lekcji - przypomniałam sobie i oparłam się o balustradę balkonu rozważają "za i przeciw" dzisiejszego wyjścia.
- Hej, Ada - powiedział szeptem i podszedł do fotela kucając obok mnie.
- Niech ksiądz na mnie nie patrzy, nic dzisiaj nie robię tylko płaczę - powiedziałam śmiejąc się lekko i szybko starłam łzy.
- Ty mi tu nie księżuj, tylko Wiktor jestem. Umówmy się, że gdy jesteśmy sami poza szkołą mówisz do mnie po imieniu, pasuje? - zapytał i podał mi rękę czekając aż ją uścisnę.
- Nie wiem czy potrafię...- zawahałam się nadal nie dotykając jego dłoni.
- Ja wiem, że potrafisz. No już - rozkazał a ja w końcu uścisnęłam jego dłoń i poczułam niesamowite ciepło, które z niej biło.
Jeszcze bardziej niesamowite jest to, że kiedyś przy Danielu, moim chłopaku nie czułam się tak świetnie. Nawet gdy mnie przytulał, całował, pieścił. A ten człowiek jest moim nauczycielem, cholera, on jest księdzem i właśnie przy mnie klęczy, ściska moją dłoń a ja nie potrafię wytłumaczyć tego co się ze mną dzieje...
- Jest mi niezmiernie miło - wydukałam i przekalkulowałam to, co się ze mną stało.
- Jakieś plany na dzisiejszy wieczór? Bo chyba nie zamierzasz siedzieć w domu i płakać, bo na to nie pozwolę - powiedział i dziarsko uniósł podbródek ku górze, a ja szczerze się zaśmiałam.
- Wiem, że nie chodzisz do kościoła, ale może nie jest za późno by się nawrócić? - zapytał niepewnie mocząc usta w herbacie.
Cholera.
Od dziś to moja ulubiona herbata.
Ulubiony kubek.
Nawet ulubiona woda, która pozwoliła zaparzyć tę herbatę.
- Prowadzę w kościele Oazę, jest tam pełno świetnej młodzieży, nie każę Ci tam być co piątek, wszystko zależy od Ciebie, ale dziś jest szczególny dzień i nie mogę pozwolić, żebyś siedziała tu sama. Planujemy pójść do mnie i obejrzymy jakiś film, co Ty na to? - zaproponował, a ja wyrwałam się ze swoich brudnych myśli.
- Jakiś czas temu miałam ambicje i plany, teraz im dalej jestem tym bardziej mi się nie chce, wiesz? - powiedziałam głucho pierwszy raz zwracając mu się na "Ty".
- Jedno życie masz, więc spróbuj je zmienić, nim będzie za późno, przestań się bać to od Ciebie zależy Twoje jutro...- odparł jakby czytając mi w myślach, spojrzał na zegarek i szybko dopił herbatę.
- Przepraszam, ale będę musiał uciekać, lada chwila powinienem siedzieć w konfesjonale. Będę czekał na Ciebie do 19:15 przed plebanią, gdybyś zdecydowała się przyjść. Aha, byłbym zapomniał - wylał wszystko z siebie na jednym wdechu i pociągnął mnie za rękę prowadząc na balkon. - Tam - wskazał wysoką, białą kopułę na której umieszczony jest krzyż. - Trafisz tam bez problemu, ale wiesz przynajmniej w jaką stronę się kierować, a teraz już uciekam, do zobaczenia - powiedział i pogłaskał mnie po ramieniu starając się ostatni raz mnie pocieszyć i już go nie było.
- Do zobaczenia - powiedziałam gdy drzwi za nim już się zamknęły. - Świetnie, nie mam wyboru. Na rolki i tak się nie wybiorę, zaraz będzie padać - znowu się odezwałam tym razem do siebie.
Dostrzegłam z balkonu postać idącą szybkim krokiem do czarnej Skody Octavia. Tajemnicze autko dla tajemniczego mężczyzny...
Emocjonujący dzień... wieczór zapowiada się jeszcze bardziej.
- Choolera, nadal nie oddał mi telefonu, który zabrał mi na lekcji - przypomniałam sobie i oparłam się o balustradę balkonu rozważają "za i przeciw" dzisiejszego wyjścia.
Tak dawno nie czytałam blogów w tej tematyce. A tutaj nie mogę się doczekać ciągu dalszego.
OdpowiedzUsuńNiesamowicie wciąga. :)
A jeśli ktoś mnie nie zna, zapraszam do mnie. ;)
www.miloscdoxzakazanyowoc.blogspot.com
Witam moją inspirację :D
UsuńPodpisuję się pod jej blogiem, bo jest naprawdę cudowny! ♥
Czytałam kiedyś twojego bloga :D, bardzo fajny ;) Szkoda, że już nie piszesz ale w 100% rozumiem twoją decyzje :)
UsuńPodoba mi się naprawdę cooooraz bardziej! Zaczyna się rozkręcać :D Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy <3
OdpowiedzUsuńJuż niedługo! ♥
Usuń