Obudziły mnie promienie jesiennego słońca, które perfidnie świeciły prosto w moje okno.
- Muszę zamontować te cholerne rolety - mruknęłam i położyłam sobie poduszkę na twarzy.
Leniwie wzięłam telefon do ręki, godzina 9;54. Ładnie, chociaż w niedzielę mogłam sobie dłużej pospać.
- Muszę dokończyć ten sufit - przypomniałam sobie i wypowiedziałam to na głos.
Spojrzałam na sufit, zostało trochę ptaków do domalowania, kilka motylków i kwiaty. Zawsze lubiłam mieć pobazgrane ściany, sufit. W rodzinnym domu też tak miałam, więc tutaj chciałam przywieźć tę cząstkę siebie. Mam wyrzuty sumienia, że tak potraktowałam Mikołaja... Zna mnie od urodzenia, wiemy o sobie wszystko, a przynajmniej wiedzieliśmy, bo nie wiem jak jest teraz. Przejrzał mnie na wylot, zgadza się. Ale pewnie wybiłby mi wszystko z głowy, gdyby wiedział, że człowiek o którym mu wczoraj trochę opowiedziałam jest księdzem. Księdzem. Zdaje sobie sprawę, że taki człowiek nie jest wypłukany z uczuć, bo przecież to, że musi zachować czystość, ba, przysięgał przecież, że ją zachowa nie oznacza, że on nie czuje. Czuje i wydaje mi się, że jeszcze więcej niż przeciętny człowiek. To też są ludzie, jedzą, oddychają, zachowują się tak jak my, ale dlaczego do cholery musiało spotkać to mnie?
Wygrzebałam się z łóżka, pościeliłam je starannie i nałożyłam na nie folię, bo chciałam od razu zabrać się do roboty, ale mój żołądek dał o sobie znać.
Czmychnęłam prędko do kuchni i otworzyłam lodówkę.
- No nie wiele tu jest - westchnęłam zła na samą siebie.
Znalazły się dwa jajka i trochę szczypiorku, to może na skromną jajecznicę wystarczy.
Wyjęłam z szafki patelnię, wlałam niewielką ilość oleju i wybiłam jajka.
Jajecznica była już gotowa, więc nałożyłam sobie ją na talerz, do szklanki wlałam sok pomarańczowy, a miseczkę Sheby napełniłam karmą. Wspólne śniadania to tradycja.
- Już niedługo nie będziesz jadła sama - powiedziałam i pomiziałam kotkę za uchem.
***
Kiedy śniadanie było już zjedzone wyjęłam z szafki krótkie dżinsowe szorty i szarą koszulkę ubrudzoną z farby, której niestety nie dało się już doprać. Zasłoniłam jeszcze biurko i dywan, żeby się nie pobrudziły. Zza drzwi wyciągnęłam drabinę i już po chwili stałam na niej z paletą kolorów dokańczając skrzydła jednego z kolibrów, a w tle rozbrzmiewała akurat "Ruah" więc cichutko śpiewałam sobie pod nosem.
***
- Otwarte! - krzyknęłam słysząc, że ktoś puka do drzwi, a nie chciało mi się fatygować do schodzenia z drabiny.
- Gdzie jesteś? - usłyszałam głos Wiktora. Zaczęłam się zastanawiać co go tu sprowadza.
- W sypialni! - odkrzyknęłam i zrobiłam jeszcze jedno pociągnięcie pędzlem.
- Wow - powiedział wchodząc do pokoju.
Zmierzył mnie od góry do dołu zatrzymując się na moich długich nogach.
- Co Cię tutaj sprowadza? - zapytałam z czystej ciekawości.
- Nie odbierasz telefonu, myślałem, że coś się stało, dlatego przyjechałem w chwili pomiędzy mszami. Chciałem się dowiedzieć kiedy jedziemy po nowego lokatora - odparł opierając się o drabinę.
- Odpisali mi, że można podjechać w każdej chwili, więc myślałam, żeby jechać jutro - zaproponowałam, a Wiktor przytaknął.
- Już do Ciebie schodzę - oznajmiłam i odłożyłam paletę. Zrobiłam jeden krok, drugi... no właśnie. Źle obliczyłam ilość szczebli i ześlizgnęłam się lecąc do tyłu.
- Mam Cię - odparł trzymając mnie w swoich ramionach twarzą w twarz. Jego ręka spoczywała na mojej talii ściskając materiał mojej koszulki.
Patrzyłam na niego jak zaczarowana. Pierwszy raz tak blisko... Miał naprawdę niesamowite oczy. Ktoś mógłby powiedzieć, że takie szare są nudne, ale ile one potrafią zdradzić... Przeniosłam swoje dłonie na jego kark. Lekko pogładziłam go palcami i zastanawiałam się, co ja głupia robię. Jedną rękę położył na moim policzku i starł stamtąd ślad po żółtej farbie.
- Wiktor - szepnęłam i stanęłam lekko na palcach, żeby być bliżej jego twarzy.
Już nie czekałam dłużej, bo wiedziałam, że taka okazja może się nie powtórzyć. Czas przeciekał mi przez palce.
Musnęłam jego usta moimi składając na nich pocałunek lekki jak piórko. Zero reakcji z jego strony, choć słyszałam, że oddech mu przyśpieszył. Otworzyłam oczy patrząc uważnie na niego. Powieki miał mocno zaciśnięte, jakby bił się z myślami. Zdawałam sobie sprawę, że źle robię, ale tak cholernie chciałam go poczuć...
Teraz to on mnie pocałował. Mocno i żarliwie, jakby bał się, że zaraz się tutaj rozpłynę i już więcej mnie nie pocałuje. Zamruczał cicho i oderwał się od moich ust, jakby coś go do tego zmusiło.
- Ada... Przepraszam, ale pójdę już - powiedział speszony i szybko poleciał do drzwi. Usłyszałam tylko ich trzask i tyle go widziałam.
- Ale jestem beznadziejna - jęknęłam i padłam na kolana zanosząc się płaczem.
O wow! No mega! Nie spodziewałam się tego :D Robi się naprawdę coraz ciekawiej :) Pozdrawiam i życzę dużo weny! ;)
OdpowiedzUsuńP.S Zapraszam do mnie wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com
Czytam! Cały czas staram się nadrobić :D
Usuńpoproszę o większe litery i (choć tematyka bloga nie zachęca) to jednak jaśniejsze kolory? Pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuńSkoro tematyka nie zachęca, to nie widzę powodu, żebym dla jednej osoby, która i tak go nie czyta zmieniać tu cokolwiek. :)
Usuń