piątek, 14 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 6.

Zjechaliśmy z drogi wjeżdżając w jakąś leśną dróżkę. Szczerze powiedziawszy, serce miałam w gardle. Znamy się dwa tygodnie, jest moim nauczycielem, a teraz wjeżdżamy w las, gdzie nie ma żywego ducha, ale starałam się zachować spokój. Nagle zatrzymał samochód i wyłączył silnik. 
Spojrzał na mnie rozbawiony.
- Boisz się, prawda? - zaśmiał się szczerze rozbawiony moją reakcją.
- Nie, skąd Ci to przyszło do głowy? - zapytałam z wymuszonym uśmiechem, ale chyba kiepsko mi to wyszło. 
- Dobra nie udawaj - skwitował. - Chodź, przejdziemy się - rozkazał, a ja posłusznie wyszłam z samochodu.
Rozejrzałam się dookoła. Wszędzie wysokie świerki i sosny, runo pokryte było mchem, a gdzieniegdzie można dostrzec było skupisko borówek lub poziomek. Ale nadal nie dostrzegłam żadnego człowieka, który mógłby mnie uratować gdybym zaczęła krzyczeć i uciekać.
- Jaka Ty jesteś głupia. Czy ten wysoki blondyn o niesamowitych oczach mógłby Ci zrobić krzywdę? - słyszałam gdzieś w głowie, ale odgoniłam się od najgorszych myśli i wbiłam ręce w kieszenie bluzy. Spojrzałam na Wiktora, który aktualnie nurkował w bagażniku. W końcu się z niego wydostał dzierżąc w ręce koc w czerwoną kratę, termos i dwa styropianowe kubki. 
- Pomóc Ci? - zapytałam i podeszłam do niego szybkim krokiem.
- Jakbyś zabrała tylko te kubki, bo zaraz mi kurde spadną - poprosił, a ja wybuchnęłam śmiechem ledwo zabierając kubki z jego dłoni.
- Śmiejesz się ze mnie? - zadał pytanie nadal tak śmiesznie marszcząc brwi.
- Tak śmiesznie wyglądasz jak się denerwujesz - wyjaśniłam i nadal co jakiś czas śmiałam się pod nosem. 
Zawzięcie myślałam po co mu te wszystkie rzeczy, ale postanowiłam być cierpliwa i poczekać na ten moment, kiedy sam mi to powie. Szliśmy prostą, leśną drogą co jakiś czas pokazując sobie wypatrzone drzewa liściaste, których liście mieniły się już różnymi odcieniami czerwieni, żółci i brązu. 
- To tutaj - oznajmił mi, kiedy doszliśmy do wielkiego jeziora skrytego wśród drzew, jedno z nich było przewrócone, domyśliłam się, że to sprawka burzy. Tymczasem Wiktor podszedł do niego i rozłożył na nim koc. - Zapraszam - dodał po chwili rozsiadając się na nim. Wyjął kubki z moich rąk zupełnie przypadkiem dotykając przy tym moich dłoni. Usiadłam obok niego wsłuchując się w ćwierkanie ptaków i rechotanie żab. 
- Proszę - podał mi kubek pełen kawy, a ja uśmiechnęłam się pod nosem dziękując. - Muszę przyznać, że od pewnego czasu kawa smakuje lepiej - uśmiechnął się i zadał lekkiego kuksańca w bok. 
- Dlaczego tu przyjechaliśmy? - zapytałam zmieniając temat, delikatnie zamoczyłam usta w gorącej kawie. 
- Ja wiem o tobie już prawie wszystko, resztę poznam kiedyś indziej albo poprzez domyślenie się, natomiast Ty nie wiesz o mnie nic - zaczął niepewnie i gapił się cały czas w jakiś punkt przed sobą.
- Mogliśmy porozmawiać gdzieś indziej... Szkoła, mój dom, cokolwiek. Dlaczego akurat tutaj? - zadałam kolejne pytanie przerywając mu.
- Mam do tego miejsca sentyment.. Widzisz tamto drzewo? - wskazał je, znajdowało się na przeciwko nas, teraz już wiem dlaczego cały czas tam patrzył. - Jak byłem mały to często na nie wchodziłem, bawiłem się z bratem. Pewnego razu czegoś się wystraszyłem i najzwyczajniej w świecie stamtąd spadłem wpadając do wody. Wtedy brat mnie uratował, przypuszczam, że to jemu zawdzięczam, że siedzę tutaj właśnie z Tobą - wyjaśnił, a ja cały czas uważnie go słuchałam i obserwowałam, - Potem poznałem pewną dziewczynę. Totalnie straciłem dla niej głowę. Może każdy w życiu musi przeżyć taką nieodwzajemnioną miłość... Przyprowadziłem ją tutaj, chciałem jej wszystko powiedzieć, że będziemy ciężko pracować nad tym wszystkim, ale w końcu się uda. Odważyłem się i to powiedziałem w końcu. I wiesz co? Wyśmiała mnie. Najzwyczajniej w świecie - dokończył i skrył twarz w dłonie biorąc głęboki oddech.
- Dlatego teraz jesteś tym, kim jesteś? - zapytałam pół szeptem i dotknęłam jego dłoni dając mu znak, że jestem obok i może mi wszystko powiedzieć.
- Tak, potem to ja krzywdziłem inne kobiety. Wszędzie widziałem ją, po tym co mi zrobiła nadal ją kochałem gdzieś tam w głębi serca. Zostanie księdzem to była bardzo spontaniczna decyzja, ale pomyślałem, że pokocham Boga tak jak ją i w końcu się udało. Pokochałem Go, moją pracę w kościele i w szkole, nareszcie czuję, że jestem szczęśliwy - dokończył i wziął moją dłoń w swoje.
Uśmiechnęłam się ciepło do niego. Nie wiedziałam po co mi to mówi, ale cholernie dobrze się z tym czułam. To oznaczało, że mi ufa. 
- Ty miałaś niełatwą przeszłość, moja też nie była zbyt różowa. Taka wymiana historii, wiesz? Zostawmy to między nami, bo jesteś pierwszą osobą, której to powiedziałem - przerwał ciszę i w końcu na mnie spojrzał. 
Jego oczy były przepełnione bólem. Co ta dziewczyna mu zrobiła? Nie wiedziała, jaki był wrażliwy? Mogła odmówić mu w inny sposób. Teraz wszystkie krzywdy wychodzą w psychice dorosłego mężczyzny. Ale w jego oczach było też coś, czego nie potrafiłam wyjaśnić. Miałam wrażenie, że przeszywa mnie nimi na wylot.
- Patrzysz na mnie, jakbym Ci ją przypominała - prychnęłam i szybko odwróciłam wzrok, bo patrzył zawzięcie prosto w oczy co niesamowicie peszyło.
- Jesteś jej totalnym przeciwieństwem i nie wiem dlaczego, ale cholernie mi się to podoba - westchnął i spojrzał na drzewo, gdzie zaczęły naparzać się jakieś ptaki. - Jesteś strasznie wstydliwa, nie potrafisz w ogóle na mnie patrzeć - dodał, a ja puściłam tę uwagę mimo uszu.
Odchrząknęłam, poczułam wibrację telefonu i dźwięk, który oznaczał, że dostałam wiadomość.
- Odbierz, spokojnie - powiedział cicho i dolał nam kawy,
- Możemy dziś porozmawiać na Skype! Monica wychodzi z koleżankami, a ja ten wieczór chcę spędzić z Tobą, mam nadzieję, że masz chwilę czasu. Ciao! - przeczytałam zawartość sms'a, którego dostałam od Mikołaja i uśmiechnęłam się szeroko do ekranu telefonu.
- Co jest? - zapytał radośnie widząc moją reakcję.
- Będę mogła w nocy porozmawiać z Mikołajem! - oznajmiłam mu dalej z taką samą radością.
- Pamiętaj, że gdybyś potrzebowała natychmiast rozmowy czy towarzystwa, to możesz dzwonić. Nie obiecuję, że od razu wsiądę w samochód i przyjadę, ale mogę porozmawiać przez telefon, tak mnie traktuj, dobrze? Jak przyjaciela - odparł. - Jestem wolny między mszami, w szkole możesz mnie złapać, a soboty zawsze mam wolne - dodał, a ja o mało się nie rozczuliłam.
- Dziękuję - odpowiedziałam i nie wiedząc dlaczego, ale przytuliłam się do niego.
A on nie protestował, ani trochę,
Tego mi właśnie brakowało. Szczerego uścisku od dwóch pełnych lat. Nikogo nie było przy mnie, kiedy kogoś potrzebowałam. Mógłby ktoś pomyśleć, że w przeciągu tych dwóch lat wszystko się poukładało, ale to nie prawda. Żadna tabletka nie pomoże na zranione serca, wtedy pomóc może tylko bliskość osoby.
- Dziękuję Ci, że mogę na Ciebie liczyć kiedy tego potrzebuję - dodałam nadal go tuląc. Przeszły mnie dreszcze kiedy niechcący trącił nosem moją szyję.
Tak cudownie pachniał. I obejmował. Nareszcie poczułam się bezpiecznie, ale wiem, że tak nie można... Nie z nim.
- Chodźmy się jeszcze przejść i się zbierajmy, niedługo będzie się ściemniać, a robi się coraz zimniej - oznajmił, a ja niechętnie się z nim zgodziłam. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz