wtorek, 11 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 4.

Ruszyłam szybkim krokiem do kuchni aby wyłączyć radio, następnie stanęłam przed lustrem.
- Niby ładnie, a czegoś jeszcze brakuje - mruknęłam i obejrzałam się pod każdym kątem i wybuchnęłam śmiechem na myśl o plamie z kawy. - Zdecydowanie jej tutaj brakuje - dodałam z uśmiechem i sięgnęłam po kluczyki leżące na szafce w przedpokoju, pożegnałam się z Shebą, zamknęłam drzwi wyjściowe na dwa spusty i pomknęłam biegiem po schodach.
Spojrzałam na zegarek, wybiła dokładnie 19. Miałam piętnaście minut, żeby tam dotrzeć na czas, a ja nawet nie wiem, którędy tam dotrzeć.
***
- No nareszcie! - powiedział dźwigając się z ławki. - Już myślałem, że zrezygnujesz z mojej propozycji i nie przyjdziesz - dodał i wyciągnął dłoń, a ja z miłą chęcią ją uścisnęłam.
- Jakżebym mogła zrezygnować? - zapytałam i uśmiechnęłam się do niego czarująco. 
- Chodźmy, wszyscy na nas czekają - powiedział i położył mi rękę na plecach przepuszczając mnie w drzwiach. 
Wchodząc do środka moje oczy nie wiedziały na czym mają się zatrzymać, wszystko w drewnie, tak jak w górach, po prawej stronie znajdowały się kręcone schody, które tylko się prosiły, żeby zjechać z poręczy. Z góry dolatywały radosne śmiechy i chichy, nagle ogarnął mnie jakiś strach więc się zatrzymałam.
- Coś nie tak? - zapytał się zatrzymując krok za mną, gdyby tylko wszystko ucichło słyszałby bicie mojego serca.
- A co jeśli mnie nie polubią? - zastanowiłam się i zgryzłam wargę. Odwróciłam się w jego stronę i spojrzałam w te szare oczy, które pierwszego dnia w szkole zerknęły na mnie dosłownie na sekundę. 
- A przestań, wystarczy, że ja Cię lubię i przystałaś na moją propozycję - powiedział półszeptem i odruchowo oblizał wargi po czym przeniósł wzrok na moją wargę, która była uwięziona w moich zębach,
Odchrząknął. 
- Chodźmy już, bo się niecierpliwią - uznał i wyprzedził mnie o krok. Wchodził po schodach szybko, do czasu pokoju nie odezwał się słowem. Zawiniłam czymś? 
Cholera.
Dotarliśmy do drzwi, a on szeroko je otworzył znowu mnie w nich przepuszczając. Na dywanie siedziały trzy dziewczyny, miałam wrażenie, że gdzieś je już widziałam, oby dwa fotele zajęte były przez chłopaków, jednak kanapa pozostała wolna.
- Już jesteśmy - powiadomił ich tym samym ich uciszając, bo nawet nie zauważyli, że weszliśmy. 
- No więc to jest Ada, chciałbym żebyście nie udawali jacy jesteście cudowni tylko bądźcie sobą - przedstawił mnie, a potem szczerze się zaśmiał.
- Dużo nam o tobie opowiadał - powiedziała jedna z dziewczyn i posłała mi uśmiech.
- Od lewej Karolina, Magda i Sylwia - przedstawił je po kolei, a one zaczęły dla żartu burczeć, że same potrafią się przedstawić. 
- To jest Paweł - przedstawił wysokiego bruneta w długich włosach. - A to Damian - powiedział wskazując na drugiego. 
Nagle poczułam taką wielką ulgę. Ludzie, których się bałam, okazali się być normalni. Są tacy jak ja, niczym się nie wyróżniający. Bałam się tutaj przyjść, bałam się fanatycznej gadki, że Bóg mnie kocha i jest wielki. No może i jest, ale niekoniecznie dziś chce o tym słyszeć. 
- Nie stój tak, tylko czuj się jak u siebie - powiedział i ruchem głowy wskazał kanapę.
Boże, tylko mi nie gadaj, że on będzie siedzieć obok...
- To co oglądamy? - zapytał młodzież, a oni wylali z siebie na raz milion tytułów filmów. Może było ich pięciu, ale gadki to mieli za pięćdziesięciu. 
- Blablabla - naśladował ich co jakiś czas przerywając śmiechem. 
W końcu położył się na ziemi, przed półką z płytami i starał się wyszukać jakiś odpowiedni film. 
- Sylwia ostatnio mi pożyczyła Szkołę uczuć, może obejrzymy? Bo ja szczerze nie zdążyłem go jeszcze zobaczyć - zaproponował, a chłopcy zaczęli buczeć.
- Jasne, wy to tylko mordobicie byście oglądali, grama romantyzmu w was nie ma - warknęła Magda i złożyła ręce na piersi. 
- No to może "Artysta"? - ponownie rzucił swoją propozycją i wszyscy ucichli.
- A o czym to? - spytał Paweł. 
- George Valentin, gwiazda kina niemego nie może pogodzić się z udźwiękowieniem filmów. Zakochana w nim Peppy robi wszystko by przełamać jego uprzedzenia - przeczytał tekst zamieszony na tyle opakowanie płyty.
- Brzmi spoko - zgodzili się i przenieśli wzrok na mnie.
- Co? - zapytałam mierząc się z dwunastoma oczami.
- Chcesz obejrzeć? - zapytał Wiktor.
- Obejrzę wszystko - zgodziłam się i uśmiechnęłam wywołując ulgę.
- Nawet francuskiego, gejowskiego pornola? - zapytał Damian i wszyscy się zaśmiali łącznie z księdzem. 
Kurcze mają do siebie niesamowity dystans.
- Nawet - mruknęłam i śmiałam się razem z nimi.
- Przychodź częściej - poprosił Paweł, a ja puściłam mu oczko urywając ten temat. 
Wiktor pogrzebał chwilę w ustawieniach filmu, podkręcił trochę głośność, zgasił światło i usiadł bardzo blisko mnie.
Czemu mi to robisz? - zwróciłam się do niego w myślach i udałam, że ta bliskość nie zrobiła na mnie najmniejszego wrażenia. 
***
- Napijesz się czegoś? - zapytał szeptem zbliżając usta do mojego ucha, żeby nie przeszkadzać oglądającym. Wciągnęli się na dobre, więc nie zwracali na nas uwagi, tym bardziej, że siedzieli odwróceni do nas tyłem. 
- Dziękuję - odmówiłam grzecznie przełykając ślinę, a mój puls automatycznie przyśpieszył czując ciepły oddech przy moim uchu. 
- Brakuje mi tej plamy na Twojej koszulce - szepnął znowu tym razem z cwaniackim uśmieszkiem.
- To znaczy, że muszę znowu na księdza wpaść z kawą w ręku? - zapytałam śmiejąc się cicho, przytaknął, a uśmiech nie schodził mu z twarzy.
- Prosiłabym o zwrot mojego telefonu - przypomniałam grzecznie wyciągając otwartą dłoń. - I koszulę, którą muszę wyprać - dodałam, a on otworzył szerzej oczy.
- Telefon oddam Ci potem, bo jeśli dam Ci go teraz to film przestanie Cię interesować, a co do koszuli to chyba oszalałaś - skomentował i udał, że wrócił do oglądania filmu urywając temat. 
- Mówię poważnie - uznałam i zainteresowałam się wątkiem filmu, który przedstawiał mężczyznę, dokładniej George'a zapadającego się w piaskach.
- Jak ona śmiała się wybić jego kosztem? - powiedziałam sama do siebie, a Wiktor spojrzał na mnie kątem oka myśląc, że tego nie zauważyłam.
***
- Dzięki za mile spędzony wieczór, musisz wpadać częściej na Oazę, jest naprawdę świetna ekipa. Trzymaj się! - powiedziała Sylwia przytulając mnie mocno, to samo zrobiła Magda i Karolina. Chłopcy pożegnali się z dystansem podając mi dłonie i życzyli spokojnej nocy.
Drzwi za nimi się zamknęły.
- To i ja będę się zbierać - powiedziałam szeptem, by nikogo nie obudzić.
- Możesz mówić normalnie, jestem tutaj sam - powiedział i oparł się o drzwi ziewając. - Późno już, może Cię odwiozę, żebyś nie musiała wracać sama o tej porze, hm? - zaproponował i odruchowo sięgnął do kieszeni, aby upewnić się, że klucze są na swoim miejscu.
- Dam sobie radę, jestem już dorosłą dziewczynką, widzisz? - zapytałam i zrobiłam obrót wokół własnej osi.
Zaśmiał się.
Wow, on się śmieje i to sam na sam ze mną.
- Jakieś plany na jutro? - zapytał przeczesując ręką złociste włosy, z włosów zjechał na kark i lekko potarł go dłonią.
- Jakie mogę mieć plany w takim mieście nie znając nikogo? - zapytałam zbytecznie i zaczynałam się niecierpliwić.
- Nie byłaś u rodziców, prawda? - zadał kolejne pytanie. Miewam wrażenie, że to tysięczne tej nocy.
- Nie - westchnęłam. - Dziś pewnie było tam dużo osób, byli bardzo lubiani. Poza tym musiałabym dziś odpuścić szkołę, żeby tam dojechać - dodałam i wbiłam ręce do kieszeni bluzy.
- Możemy pojechać tam jutro - zaproponował, a ja spojrzałam na niego z ukosa.
- My? - upewniłam się.
- My - odpowiedział stanowczo.
- Co z tego będziesz miał? - prychnęłam.
- Miło spędzony czas i satysfakcję - wyjaśnił a ja przytaknęłam i oblizałam spierzchnięte wargi.
Nagle sobie o czymś przypomniał i ruszył do salonu. Wrócił po dłuższej chwili dzierżąc w dłoni mój telefon.
-Proszę - podał mi go. - Pozwoliłem zapisać sobie mój numer, gdybyś czegoś potrzebowała. Uwierz mi, nie mam złych intencji, chcę tylko pomóc... Więc gdybyś chciała się wygadać, wypłakać.. cokolwiek to możesz dzwonić - wyjaśnił, a w moich myślach pojawił się obraz pewnej nocy jak siedzę na kanapie cała zapłakana w jego silnych ramionach, jak szybko się pojawił tak go wymazałam.
- Ty wypierzesz mi koszulę, a ja zabiorę Cię na przejażdżkę do rodziców, pasuje? - przypomniał sobie o swojej propozycji.
- W porządku - westchnęłam widząc marne szanse na wygranie tej zaciętej walki. - Dobranoc - powiedziałam, podałam mu dłoń, którą uścisnął i przytrzymał zbyt długo.
Wyszłam zamykając za sobą drzwi, w końcu mogłam wypuścić z siebie powietrze.
- Boże, nie rób mi tego błagam - szepnęłam sama do siebie unosząc oczy ku górze. Na niebie nie było żadnych gwiazd, nawet poczułam na twarzy kilka przyjemnych orzeźwiających kropelek jesiennego deszczu.
***
- Drogi Ojcze... Nie zrozum źle moich czynów, zamiarów i intencji, ale postępuje uczynkami miłosierdzia w stosunku do tej dziewczyny. To naprawdę świetna, silna osoba ale niestety nieszczęśliwa, sam jej to uczyniłeś. Spraw tylko... - tu zatrzymał się, żeby pomyśleć czy faktycznie chce Mu to powiedzieć. - Spraw tylko, żebym jej nie pokochał. Nie w ten sposób, w który mi nie wolno - modlił się w myślach zawzięcie leżąc już w łóżku. Nie wiadomo dlaczego, nie potrafił skupić się na czymś innym, myślał tylko o niej i o tym co w tej chwili robi. Czy bierze kąpiel? Dlaczego nie mogę oglądać jej cudownego ciała... Czy może leży już w łóżku a obok niej na poduszce leży Sheba? Dlaczego kot ma większe szczęście i może się do niej przytulać? Wiele myśli zaprzątało jego głowę do tego stopnia, że w końcu zasnął mając w głowie tylko jedną postać. Ada... 

2 komentarze: