poniedziałek, 24 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 12.

- Przepraszam, że wczoraj tak wyszło... sama powinnaś mnie zrozumieć w tej sytuacji - oznajmił Wiktor biorąc pierwszego łyka czarnej, gorącej i nie słodzonej kawy. Unikał jej spojrzenia, bo wiedział, że po wczorajszym wydarzeniu jej zielone, pełne smutku oczy rozłożą go na łopatki.
- To ja Cię powinnam przeprosić - odchrząknęła i w końcu na siebie spojrzeli, a Wiktor wykonał prawie niewidzialny ruch głową, który miał oznaczać, że się myli. 
- Nie wiem czy czymś Cię sprowokowałem... Jeśli tak, to najmocniej przepraszam - westchnął mężczyzna. Miał tak ogromną ochotę wziąć ją w ramiona, pocałować w czoło i wykrzyczeć całemu światu, że nie wie do cholery co się z nim dzieje. Przecież przez jego życie jako mężczyzny, a potem jako kapłana przewijało się wiele kobiet, niektóre dopiero dostrzegał po dłuższym czasie, ale nigdy tak na nie nie patrzył, tymczasem Adę zna dwa tygodnie, Dwa cholernie długie tygodnie. Pięć wspólnych lekcji, na których nie potrafił się skupić. 
- Skończmy ten temat. Zrobiliśmy głupotę, która nie powinna mieć miejsca i tyle. Nic nieznaczący pocałunek - odparła dziewczyna, a ostatnie trzy słowa powiedziała prawie szeptem, wiedziała bowiem, że wcale tak nie było. I on doskonale też to wiedział, ale nie dał po sobie tego poznać, żeby dziewczyna się nie zadręczała. - Dziękuję, że się mną zająłeś tej nocy, nie wiem co mogłoby się stać gdyby nie Ty - dodała i uśmiechnęła się ciepło, co on zresztą odwzajemnił. 
Adrianna ruszyła się ze swojego miejsca i podeszła do radia, żeby włączyć poranne wiadomości co czyniła każdego poranka po czym wróciła do stołu. 
- Pojedziemy razem do szkoły - oznajmił w przerwie między jedzeniem. Dziewczyna uniosła jedną brew i wpatrywała się w niego tępo. - Mamy na tę samą godzinę, bez sensu, żebyś tłukła się autobusem. Miałbym Cię potem na sumieniu - dodał i oboje się zaśmiali.
- To miłe, dziękuję - podziękowała grzecznie i dopiła resztkę kawy. - Przepyszne śniadanie, mogłabym jeść tak codziennie - skomentowała. 
- Też bym mógł, szczególnie z Tobą - przeleciało mu przez myśl, ale szybko się jej pozbył. 
- Pójdę się ubrać, jeśli pozwolisz - powiedziała grzecznie i podreptała do swojego pokoju a stamtąd do łazienki.
- Chłopie, co się z Tobą dzieje - mruknął pod nosem i schował twarz w dłoniach.
***
- Przestań, przecież nie będziesz zmywać naczyń - uparła się Adrianna stojąc przy zlewozmywaku razem z Wiktorem, który zawzięcie trzymał gąbkę w ręce i nie chciał jej oddać.
- Zrobiłem śniadanie to po nim pozmywam, proste. Idź się spakuj, posiedź przed lustrem albo co tam zwykle robisz rano i się nie przejmuj - odpowiedział stanowczo kapłan i puścił dziewczynie oczko. Uśmiechnął się mimowolnie, gdy zauważył, że dziewczyna odpuszcza.
- Wiszę Ci przysługę... Kolejną - westchnęła. - Będę w pokoju, w razie wypadku - dodała i skierowała się w tamtą stronę odwracając się jeszcze na chwilę aby móc na niego spojrzeć.
- Oj trochę już ich wisisz - zaśmiał się. - Mogę Cię zapewnić, że do żadnego wypa... cholera! - zapewniał Wiktor, kiedy nagle podniósł głos i złapał się za rękę.
- Matko jak boli - warknął, a dziewczyna z prędkością światła znalazła się przy nim. - Nie wiedziałem, że ten nóż jest tak diabelnie ostry - syknął z bólu.
- Uspokój się i pokaż mi to - zażądała Adrianna. Z grubsza obejrzała ranę i sięgnęła do szafki po wodę utlenioną, plastry i bandaż. Dała rękę mężczyzny nad zlew i delikatnie zlała ranę wodą, aby niczego nie pobrudzić krwią, po czym skierowali się na krzesła.
- Pobrudzisz się - uznał marszcząc brwi.
- Nie unoś się, daj mi chwilę - powiedziała z pełną powagą. Ułożyła ręcznik na swoim udzie i położyła tam rękę kapłana raną do góry. Delikatnie polała ją wodą utlenioną i obserwowała jego reakcję. Jego szczęka była zaciśnięta, a oczy pełne bólu.
- Wypuść to powietrze z siebie w końcu, nie udawaj, że Cię nie boli - zaśmiała się Ada, a Wiktor spojrzał na nią z pobłażaniem.
- Nie udaję, bo boli jak cholera! - westchnął i zaczął tupać jedną nogą dając upust emocjom.
Kiedy rana była już oczyszczona Adrianna przykleiła na nią plaster, który jak się okazało, w zupełności wystarczał, nie trzeba było mieszać w to bandaża.
***
- Nie zostawiłeś niczego u mnie? Nie chcę, żebyś był zmuszony po to kiedyś wrócić - powiedziała od niechcenia Adrianna dając nacisk na "kiedyś".
- Jestem pewny, że wszystko mam. Poza tym, sama powiedziałaś, że mogę wpadać kiedy chcę więc nie potrzebuję zbędnego pretekstu - odpowiedział z przekąsem i spojrzał z ukosa na dziewczynę, którą niezbyt to ruszyło.
- Proszę Cię, nie mów nic nikomu co się wydarzyło przez ten weekend - poprosiła patrząc na niego błagalnie.
- Nie mogę. Każda zdradzona tajemnica kończy się ekskomuniką. Poza tym, nie chcę żebyś miała przeze mnie problemy, ani ja ich nie chcę więc niech wszystko będzie w szkole tak jak było do tej pory, co się dzieje poza szkołą to tylko i wyłącznie nasza sprawa - wytłumaczył i zatrzymał się na szkolnym parkingu. - Miłych lekcji Ci życzę, szczególnie religii bo słyszałem, że nauczyciel jest strrraszny! - zaśmiał się, a dziewczyna chętnie się do tego przyłączyła. - Jeśli chcesz, to po lekcjach mogę Cię odwieźć, ale musiałbym Cię odebrać z przystanku z wiadomych powodów - dodał, a dziewczyna siknęła głową.
- Zgadamy się - powiedziała prawie bezgłośnie i puściła mu oczko. - Wielkie dzięki za wszystko - dodała i wysiadła z czarnego samochodu idąc z uśmiechem do szkoły. 

5 komentarzy:

  1. Hej!
    Jak zauważyliście (albo i nie, dlatego to piszę): została zmieniona perspektywa. Nie pisze już jako "ja" w dialogach Adrianny ani jej przemyśleniach, tylko tak jak powinno być. Myśle, że tak będzie przejrzyście i czekam na opinie! :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Podoba mi się nowa perspektywa,ale od czasu do czasu możesz napisać jak "ja" lub Wiktor też było super ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Moim zdaniem za szybko się rozwinęła ich znajomość. Rozumiem, ze jest to opowiadanie fikcyjne, ale fajnie by było gdyby było realistyczne...
    Nie przyjmuj tej krytyki źle. Po prostu wyrażam swoje zdanie.
    I tak, jak napisała Ordinarybutamainzing, zmieniaj perspektywy, to sprawia, że człowieka bardziej wciąga i jest ciekawsze...

    OdpowiedzUsuń
  4. Zapraszam do mnie na nowości ;) https://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń