- Oh, Wiktor - wymruczałam i wbiłam rękę w jego włosy lekko go za nie szarpiąc.
- Cii - uciszył mnie mocnym pocałunkiem, po chwili wrócił do mojej szyi lekko szczypiąc ją swoimi ustami na zmianę całując moje usta. Jedną ręką przytrzymał moją szyję dociskając mocniej nasze usta, druga zaś odpinała guzik za guzikiem mojej koszuli.
***
Poczułam na twarzy dosyć szorstki pocałunek, a za uchem słyszałam głośne mruczenie.
- Wiktor, daj mi jeszcze chwilę pospać - powiedziałam półprzytomna i ziewnęłam. Przewróciłam się na drugi bok, ale mruczenie nie ustąpiło. Szybko usiadłam w łóżku i otworzyłam szeroko oczy.
- Sheba to Ty - mruknęłam niezadowolona. - Ale miałam dziwny sen - powiedziałam do niej rozczarowana i położyłam się na łóżku gapiąc się w sufit. - Pewnie Cię obudziłam, co? - zapytałam się Sheby, ale ta tylko ułożyła się wygodnie na poduszce i zamknęła oczy.
- Co się ze mną dzieje - jęknęłam i spojrzałam na telefon. 4:56. Świetnie, już nie zasnę i wiem dlaczego.
- A może by tak wybrać się na mszę? - pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie. Całkiem dobry pomysł.
Wstałam leniwie z łóżka i udałam się od razu pod prysznic zmazując z siebie wspomnienia dzisiejszego snu.
- Boooże, jaka Ty jesteś głupia - westchnęłam opierając się o kafelki.
***
Do mszy pozostało jeszcze dziesięć minut.
Kościół malutki to też ludzi mało było. Dużo ławek było jeszcze pustych, ale ja postanowiłam nie siadać. Szczerze to nie pamiętam kiedy powinno się stać, klęczeć czy siedzieć to też stojąc z tyłu może nikt nie zauważy.
W końcu rozległ się dzwonek i z zakrystii wyszło trzech ministrantów i jeden ksiądz. Ten ksiądz.
Poczułam się niepewnie i zstąpiłam z nogi na nogę. Splotłam dłonie i wbiłam wzrok w ziemię. Czuję, że to był błąd...
- W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego - powiedział sam wykonując znak krzyża.
Początek zleciał bardzo szybko. Było całkiem przyjemnie póki nie podszedł bliżej do kazania. Wszyscy usiedli, a ja stałam jak ten baran z tyłu. Myślał chwilę ze spuszczoną głową, ale kiedy ją podniósł, spotkaliśmy się wzrokiem.
Cholera.
Zauważył mnie.
Dostrzegłam cień uśmiechu na jego twarzy i szybko odwróciłam wzrok.
***
- Wow, przetrwałam to. Wcale nie takie męczące jak mi się wydawało - pomyślałam i ruszyłam drogą kierującą ku mojemu domu.
- Ada! - zawołał ktoś za mną i szybko się obróciłam. - Cieszę się, że Cię jeszcze złapałem - powiedział lekko dysząc. Jak cudownie widzieć go z rana.
- Możemy pojechać od razu jeśli chcesz - zaproponował.
A no fakt, mieliśmy dziś razem jechać. Prawie zapomniałam..
- Zjemy coś po drodze - dodał widząc chwilę mojego zaćmienia.
- Jeśli chcesz - uśmiechnęłam się do niego, a on to odwzajemnił.
Dopiero teraz dostrzegłam jakie słodkie dołeczki robią mu się w policzkach gdy się uśmiecha. Nie dostrzegłam tego wcześniej, bo rzadko się uśmiecha.
***
- Jak minęła Ci noc? - zapytał wyjeżdżając z kościelnego parkingu.
Miałam ochotę się zaśmiać i powiedzieć mu, że on mi się śnił, ale mógłby nie odebrać tego jako żart, a tego bym sobie nie darowała.
- Całkiem przyjemnie - odparłam przypominając sobie moment gdy przywarł do mnie swoimi ciepłymi wargami.
- Śpieszysz się do domu dzisiaj? - zadał kolejne pytanie.
Kurcze, tak rzadko mówił coś od siebie tylko cały czas pytał. On wie o mnie wszystko, a ja o nim prawie nic.
- Dlaczego pytasz? - tym razem to ja zadałam pytanie.
- Chciałbym coś Ci pokazać po drodze i coś opowiedzieć - uciął szybko i skręcił w prawo włączając kierunkowskaz.
Jechaliśmy długą, prostą drogą, w której nigdy nie widać końca. Wszędzie dookoła był las. Przypominałam sobie sytuację z dzieciństwa, kiedy jechałam tędy z moimi rodzicami i Mikołajem. Na myśl o tym uśmiechnęłam się sama do siebie.
- Z czego się cieszysz? - zapytał patrząc na mnie. Przed nami ani za nami nikogo nie było, więc jechaliśmy wolniej niż powinniśmy.
- Jechałam tą drogą kiedyś z moimi rodzicami i przyjacielem. Zobaczyłam w lesie sarnę i chciałam pokazać ją rodzicom, ale zahamowałam dosyć ostro i spadłam z roweru. Na szczęście nic nie jechało, a Mikołaj rzucił swoim rowerem lecąc mi na ratunek, w końcu zdarłam sobie kolano, ale płakałam bardziej za rozdartymi rajstopami - wytłumaczyłam, a uśmiech nie schodził mi z twarzy. O dziwo on również się uśmiechał.
- Powinnaś robić to częściej - skomentował i dodał lekko gazu.
- Co? - zapytałam i zmarszczyłam brwi nie wiedząc o czym mówi.
- Uśmiechać się. Do twarzy Ci w uśmiechu, pięknie wtedy wyglądasz - uznał z miną eksperta, poczułam, że moją twarz oblewa rumieniec toteż odwróciłam się w stronę okna.
- Dziękuję - odpowiedziałam prawie bezgłośnie i zakończyłam tę rozmowę bojąc się gdzie ona może dotrzeć.
***
- Hej, już jesteśmy - usłyszałam i poczułam dłoń na swoim ramieniu. Szybko się ocknęłam i zobaczyłam obok uśmiechającego się Wiktora.
- Przepraszam, że zasnęłam. Sheba nie dała mi w nocy spać i taki efekt - skłamałam.
- Nic nie szkodzi - usłyszałam w odpowiedzi.
Wygrzebałam się z samochodu i dołączyłam do Wiktora. Dopiero teraz zauważyłam, jak ładnie dziś wygląda. Ciemne dżinsy i najzwyklejsza biała koszula. Nie miał koloratki, a w tym mieście wątpię, że ktoś by go rozpoznał.
Wyjęłam z torebki portfel i podeszłam do stoiska ze zniczami. Siedziała tam znajoma staruszka, widząc ją chciałam zawrócić.
- Chodźmy stąd, proszę - powiedziałam błagalnym tonem.
- Co się stało? - zapytał łapiąc mnie za ramiona patrząc mi badawczo w oczy.
- Znam tę kobietę, a ona zna mnie - mruknęłam i odwróciłam w głowę.
- Spójrz na mnie - poprosił, choć nie chciałam tego uczynić. Złapał mnie za brodę kładąc na niej kciuk i sam sprawił, że musiałam na niego patrzeć.
- Wejdziemy tam, zrobimy co mamy zrobić i się zmyjemy. Ta kobieta to jest akurat najmniejszy problem, wiesz? - dodał i uśmiechnął się rozczulająco po czym mnie przytulił.
On mnie przytulił.
Przytulił.
I to tak czule, że miałam ochotę się rozpłakać, ale pewnie by tego nie chciał, bo przytula mnie, żeby mnie pocieszyć.
- Jaka Ty jesteś głupia - pomyślałam, ale nadal pozwoliłam mu się przytulać. - On to robi tylko dlatego, że jest miły, wariatko - podpowiadał mi rozum.
Za to serce mówiło całkiem coś innego...
- Chodźmy już - poprosiłam i wygrzebałam się leniwie z jego ramion, które w jednej sekundzie podarowały mi cholerne poczucie bezpieczeństwa.
- Dzień dobry - przywitałam się i zdobyłam się na wymuszony uśmiech.
Kobieta szybko podeszła do mnie i spojrzała, dostrzegłam nawet łzy w jej oczach,
- Oh Ada, tak miło Cię widzieć - wyszeptała i ku mojemu zdziwieniu przytuliła mnie.
- Mi również jest miło - odpowiedziałam i poklepałam staruszkę po plecach.
- Co się z Tobą dzieje, dziecko? Tak długo Cię tutaj nie było, nagle przyjeżdżasz z jakimś przystojnym kawalerem i wyglądasz jak prawdziwa kobieta - uśmiechnęła się, a ja odwróciłam się w stronę "przystojnego kawalera".
- Wiktor jestem, miło mi - przedstawił się całując staruszkę w dłoń. - Proszę się o nią nie martwić, jest w dobrych rękach, już ja o nią zadbam. Ale teraz musimy panią przeprosić ale trochę się śpieszymy - wytłumaczył kobiecie i szybko się pożegnaliśmy.
Przekroczyliśmy już bramę cmentarza tym samym znikając z pola widzenia staruszki.
- Po co jej takich głupot naopowiadałeś? Teraz całe miasto będzie huczeć - mruknęłam z wyrzutem.
- A niech huczy, obchodzi Cię to? Niech wiedzą, że ta piękna, młoda kobieta ułożyła sobie życie z przystojnym kawalerem - zaśmiał się cicho, a moja twarz nagle złagodniała.
- To nie grzech? - zapytałam żartem.
- Kłamstwo w dobrej mierze nigdy nie jest grzechem, poza tym, to nie do końca kłamstwo - wytłumaczył.
- Co w takim razie, według Ciebie, nie jest kłamstwem? - spytałam z ciekawości.
- To, że jesteś piękna - uznał, a ja zakończyłam ten temat.
***
Na cmentarzu spędziliśmy dłuższą chwilę. Zapaliłam rodzicom znicz, nawet się pomodliłam. Wiktor nie robił nic, żeby odwrócić moją uwagę, przypuszczam, że nawet pozwoliłby abym płakała.
- Nie myśl tyle, bo myśliwym zostaniesz - odparł, a ja spojrzałam w jego stronę zawieszając na nim wzrok.
- Coś nie tak? - zadał pytanie krzyżując się z moim spojrzeniem, a ja pokręciłam głową.
- Jesteś dzielna - mruknął. - Co się stało z Twoim przyjacielem? - dodał po chwili.
- Mikołaj wyjechał do Stanów. Aktualnie siedzi gdzieś w ciepłych krajach na wakacjach z dziewczyną, którą poznał na studiach i tak sobie żyje. Utrzymujemy nadal kontakt, często do siebie dzwonimy, piszemy, wysyłamy widokówki z wakacji, ale ostatni raz widziałam go na pogrzebie - opowiedziałam mu, a on słuchał z poważną miną.
- Przyjaźnicie się od dzieciństwa? - upewnił się, a ja pokiwałam głową.
- Jest dla mnie jak taki starszy brat, między nami są cztery lata różnicy. To brat Daniela - westchnęłam i nawet nie wiedziałam dlaczego mu to mówię.
- Jest taki sam jak brat? - wypytywał ciągle.
- Nie, Mikołaj to raczej tym człowieka, który korzysta z życia nie wciągając w to alkoholu i innych używek, zależy mu na tym, żeby założyć rodzinę i zapewnić im byt, z kolei Daniel... Daniel to imprezowicz, który zawsze miał problemy z prawem. Tu pobicie, tam drobna kradzież - odpowiedziałam zgodnie z ich charakterami.
- Dlaczego się z nim związałaś? - zaczynał mnie wkurzać tymi ciągłymi pytaniami, ale skoro chce wiedzieć o mnie więcej to proszę bardzo.
- Nie wiem.. Byłam młoda i głupia, pierwszy raz się zakochałam. Nigdy nie zwracał na mnie zbytniej uwagi, bo byłam młodsza. Zaczęłam robić różne głupie rzeczy, żeby mu się przypodobać i w końcu mi się udało. Chyba pociągało mnie w nim to, że był takim "zakazanym owocem" - wytłumaczyłam i zaczęłam żałować, że nie ugryzłam się w język.
Czy teraz przypadkiem też tak nie jest? Choć w sumie nie czuję się winna. Jest młody, przystojny i ma idealną sylwetkę, więc niech mój rozum się nie dziwi, że zapominam przy nim jak się nazywam.
- Ile masz lat? - zapytałam wyrywając się z zamyśleń.
- 31 - odpowiedział i spojrzał na mnie pytająco.
- Ciekawość - wytłumaczyłam i obserwowałam dawne okolice.
Jestem, melduje, że przeczytałam i oczywiście jest super! <3
OdpowiedzUsuń❤!
UsuńNie wiem czy uda mi się dziś coś napisać, może dopiero jutro, bo praca :/