-Świetnie, jak tak dalej pójdzie, to spóźnię się na rozpoczęcie roku szkolnego... Piękne wejście, nie ma co - pomyślałam i wychyliłam się nieco z siedzenia aby sprawdzić czy światło się przypadkiem nie zmieniło. Ku mojemu zdziwieniu nagle wskoczyło pomarańczowe a zaraz po nim zielone i autobus ruszył z miejsca wydając charakterystyczne dźwięki.
- Słyszeliście newsa? - zapytała dziewczyna z końca autobusu swoich przyjaciół. Nie sposób było ich nie słyszeć, skoro w autobusie byłam tylko ja, dwie starsze kobiety, chłopak czytający książkę i oni, wydzierający się na cały autobus ludzie.
- Słyszeliście newsa? - zapytała dziewczyna z końca autobusu swoich przyjaciół. Nie sposób było ich nie słyszeć, skoro w autobusie byłam tylko ja, dwie starsze kobiety, chłopak czytający książkę i oni, wydzierający się na cały autobus ludzie.
- Jakiego? - zainteresowało się dwóch chłopaków pytając o to samo w tym samym czasie.
- Jakaś nowa laska ma dojść do naszej klasy. Słyszałam jak ta Beata z sekretariatu kazała woźnej przygotować kluczyki do szafki - odparła dziewczyna.
- Co Ty gadasz, Tinka? Która normalna dziewczyna wybrałaby takie liceum w takim mieście - prychnął jeden z chłopaków.
- Cóż, w takim razie nie jest najnormalniejsza. Szkoda, bo może by do nas pasowała - odparła, jak się domyślam, Tinka.
- Ej Rafał, może w końcu uda Ci się jakąś puknąć, to życiowa szansa dla Ciebie - zaśmiał się kolega a Tinka przybiła mu piątkę.
-Cholera, żeby tylko nie chodziło o mnie - pomyślałam i wyjęłam z torby słuchawki, po czym je założyłam i włączyłam swoją ulubioną piosenkę jaką była "Papaoutai"
"Gdzie jesteś, gdzie jesteś, gdzie tato, gdzie jesteś?"
- Właśnie tato, gdzie? Dlaczego zabrałeś ze sobą mamę i uczucia innych ludzi, dla których stałam się obojętna? Nie widzisz jak bez was cierpię? - te pytania najczęściej błądzą gdzieś po mojej głowie.
Jechałam dalej zapatrzona w szybę i obserwowałam rejony, w których spędzę swoje najbliższe chwile życia.
Aplikacja na moim telefonie wskazywała, że to przystanek, na którym muszę wysiąść. Wstałam z miejsca i ruszyłam w kierunku drzwi, gdzie spotkałam się ze wzrokiem Tinki, Rafała i tego trzeciego. Mogę się założyć, że gdyby ich wzrok zabijał, to leżałabym tu teraz jak długa, gdyż dziewczyna wypalała we mnie nienawistne spojrzenie, a szkoda, bo jest naprawdę bardzo ładna. Mniej więcej w moim wzroście, a mam metr siedemdziesiąt pięć, Tinka ma również ładne blond włosy a to wszystko łączy się ze ślicznymi niebieskimi oczami. Tylko tyle zauważyłam gdy przelotnie na nią spojrzałam. Razem z tym Trzecim chyba są parą, bo trzymają się za rękę, a Rafał, stoi na uboczu wpatrzony w telefon, wiem to, bo odbija mi się w szybie.
Drzwi się otwierają. Przepuszczam ich i ruszam za nimi, miałam nadzieję, że pokażą mi drogę do szkoły, bo tak naprawdę nawet nie wiem gdzie ona jest... papiery wysłałam pocztą, jeszcze gdy mieszkałam u siebie, ale po śmierci rodziców nie mogłam już tam dłużej zostać. Ludzie patrzą na mnie jakbym to ja była winna śmierci rodziców albo tylko odnosiłam takie wrażenie.
Choć myślę, że lepiej dla mnie, że tak daleko się wyprowadziłam, przynajmniej nic nie będzie mi się z nimi kojarzyło, choć ich kochałam, to myślę, że powinnam zacząć nowy życie.
Nowe.
Bez nich.
Sama na tym świecie...
Nawet fajne :) Wrócę jeszcze na tego bloga.
OdpowiedzUsuńCieszę się, że choć trochę się podoba.
UsuńTo prolog, więc na kolana nie powali, aczkolwiek potem będzie tylko lepiej.
Zapraszam ponownie, dziękuję! :)