sobota, 8 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 1.

Pchnęłam drzwi cała zdyszana biegnąc w tych niewygodnych butach, co chwila poprawiając torebkę, która jak na złość zsuwała się z mojego ramienia. 
-Także moi drodzy, zapraszam was do swoich klas, które w ciągu tych kilku miesięcy zdążyły się za wami stęsknić. Zajmijcie swoje stałe ławki i do zobaczenia jutro! - powiedział dyrektor. 
Pewnie nie były to jego jedyne słowa, ale cóż, tylko na tyle zdążyłam. Ślepo szłam w pewnej odległości za Tinką i jej kumplami i zaszłam do jakiejś meliny, gdzie zaczęli palić papierosy, dobrze że chociaż w porę się zorientowałam. 
Przeszłam korytarzem szukając jakiejś rozpiski, z nadzieją szukając napisu "Adrianna Cichoń klasa blablabla, sala numer blabla" niestety na próżno. 
Zaczęłam się gorączkowo rozglądać dostrzegając jakiegoś chłopaka zapatrzonego w masę kartek.
- Przepraszam - powiedziałam na tyle, aby mnie usłyszał, bo wszędzie było słychać śmiechy i serdeczne powitania ludzi, którzy długo się nie widziały.
Chłopak okazał się być mężczyzną, zorientowałam się kiedy przeniósł na mnie swoje szare oczy ze swoich kartek. 
- Dzień... Szczęść Boże - wypaliłam gdy zobaczyłam pod jego szyją koloratkę. Chyba zobaczył moje zmieszanie na twarzy, bo od razu pokrzepiająco się uśmiechnął.
- Gdzie mogę znaleźć sekretariat? Jestem tu nowa i nie do końca się rozeznaję, muszę się dowiedzieć w jakiej klasie jestem - wytłumaczyłam się szybko ze swoją prośbą, a mężczyzna pokiwał głową.
- Widzę, że jesteś nowa - odparł oschle. - Chodź ze mną, też tak zmierzam - dodał po chwili, szybko na mnie zerknął i ruszył przodem przez co nawet nie zdążyłam mu podziękować.
- Co za gbur - pomyślałam i przewinęłam oczami. 
- Jak Ci na imię? - zapytał z tą samą suchością, którą poznałam wcześniej.
- Adrianna - odparłam szybko. - Ale wolę Ada - dodałam choć zwątpiłam, że go to zainteresuję. 
Co chwila ktoś go witał z uśmiechem od ucha do ucha, przybijał piątki, żółwiki... 
- Cholera, lubią go - pomyślałam stale obserwując nowe twarze. 
Zatrzymaliśmy się przed drzwiami na których jak byk pisało "Sekretariat". No tak, Ada, kretynko. Jakbyś się troszkę rozejrzała, to byś to zauważyła, ale lepiej przyjechać na ostatnią chwilę. 
- Zapraszam - mruknął i przepuścił mnie w drzwiach. Wow, gentleman, to się ceni. 
- Dzień dobry - przywitałam się grzecznie, a mój nowo poznany kolega poleciał do jakiegoś innego pomieszczenia.
- Ty pewnie jesteś Adrianna - uśmiechnęła się promiennie kobieta po czterdziestce.
- Przydzielono Cię do klasy 2A, sala 244. Wiesz jak tam trafić? - zapytała, a uśmiech nie schodził jej z twarzy. Zmarszczyłam brwi, bo wydawało mi się, że mijałam tę salę, ale nie byłam pewna.
- No to chodź dziecko, zaprowadzę Cię - odparła po chwili i otworzyła przede mną drzwi przepuszczając mnie w nich. 
- Pani Kruk pewnie jeszcze nie dotarła nawet do szkoły, więc nie ma się co śpieszyć - powiedziała kobieta. - Skąd do nas dotarłaś? - zadała po chwili pytanie. 
- Z Małopolski - odpowiedziałam krótko bez chęci na dalszą rozmowę, a kobieta się zorientowała, że to dość nie wygodny temat. 
- To na końcu tego korytarza, o, zdaje się, że ksiądz Wiktor tam zmierza, więc pójdź za nim - poradziła i na koniec życzyła tylko powodzenia. 
- Znowu mam iść z tym gburem? Dzięki, ale nie - powiedziałam pod nosem pewna, że nikt nie usłyszał. 
Przeszłam parę kroków za nim i dotarłam do klasy, w której było już kilkoro uczniów, ale nie cała klasa. Wszystkie spojrzenia przeniosły się na mnie i wszyscy ucichli zmierzając od góry do dołu, przez chwilę pomyślałam, że może to sprawka nowej sukienki ale nie. Chyba tutaj nie pasuję. Zajęłam szybko miejsce w ostatniej ławce z dala od nich i wyciągnęłam notatnik i długopis w razie wypadku. Klasa była utrzymana w zielonym kolorze, ktoś ewidentnie ma bzika na jego punkcie. Zielone ściany, zasłony, pełno kwiatów.. oszaleć można. 
Do klasy weszli ci sami ludzie, których zdążyłam już poznać z nie najlepszej strony. 
- Spadaj stąd, to moja ławka - usłyszałam za plecami głos Tinki, słyszałam go już w autobusie więc raczej nie był to problem aby go rozpoznać. 
Przeniosłam na nią swoje oczy, które śmiały się jej prosto w twarz. To, że jestem tu nowa, nie znaczy, że będzie mną pomiatać. 
- Jakoś nie dostrzegam tu żadnej kartki z rezerwacją - prychnęłam i wygodnie się oparłam o oparcie. 
- Jesteś tu nowa, więc Ci daruję, ale następnym razem uważaj - powiedziała, a ja pokazałam jej tylko kciuk uniesiony ku górze. 
Do klasy weszła kobieta po pięćdziesiątce z dziennikiem w ręku i księdzem Wiktorem za nią, ale on został na końcu klasy, a ona podążyła do przodu. 
- Nie powiem wam, że miło was widzieć po takim czasie, bo skłamię i ksiądz Wiktor musiałby mnie wyspowiadać, a nie będę zawracać mu głowy. Nie mam za dużo czasu, więc nie będę się rozwodzić nad tym, że nauka jest ważna, jesteście już w drugiej klasie i tak dalej. Śpieszę się do lekarza, więc oddaję was w ręce księdza - powiedziała szybko kobieta i tym samym sprawiła, że już jej nie cierpię. Obserwując uczniów mogę wywnioskować to samo. Kobieta równie szybko pokonała drogę od biurka do drzwi zatrzymując się przy mojej ławce. 
- A my poznamy się jutro - odparła i podarowała mi wymuszony uśmiech. 
Skinęła głową w stronę księdza i już wyszła z klasy. 
- Nie ufaj jej, to wredna jędza - odparł chłopak z początku klasy. Sprawiał wrażenie miłego.
- Przemek, nie mów tak głośno bo to usłyszy - zaśmiał się kapłan i podszedł do biurka, ale nie usiadł na krześle tylko na rogu biurka. 
- Tinka, Przemek i Rafał, czas założyć listę poznanych osób z klasy - pomyślałam i poprawiłam jednym ruchem włosy. 
- Może koleżanka nam się przedstawi? - wypalił nagle Rafał siedzący obok Przemka. 
- Świetny pomysł. Ty to jednak wiesz czasem co powiedzieć - odparł ksiądz Wiktor. - Zapraszamy pannę na środek klasy - dodał i wskazał ruchem dłoni miejsce obok siebie. 
Nie byłam na to przygotowana pierwszego dnia. Wiedziałam jednak, że mnie to nie ominie... Niepewnie przełknęłam ślinę i przeszłam obok ławek stając w pewnej odległości od Niego. 
- A więc... - zaczęłam z nutką strachu w głosie nie wiedząc co powiedzieć dalej. 
- Na spokojnie, Ada. Nie jesteśmy tacy źli na jakich wyglądamy - powiedział kapłan i uśmiechnął się ciepło. 
Nie wierzę, że to ten sam człowiek, który odprowadzał mnie do sekretariatu. Tamten był gburem i nie odezwał się prawie słowem, a ten jest otwarty i młodzież go uwielbia. Odwzajemniłam uśmiech, a co mi szkodzi. 
- Nazywam się Adrianna, ale mówcie mi Ada, szkoda waszej energii na to długie imię. Przyjechałam z Małopolski ponieważ sytuacja mnie do tego zmusiła. Interesuję się muzyką i jazdą na rolkach, czasem łączę te dwie rzeczy. Myślę, że się polubimy i moja obecność tutaj nie będzie sprawiać kłopotu - odparłam już teraz całkiem na luzie. 
- Nie wyglądasz na kogoś, kto sprawia kłopoty - zaśmiał się Wiktor. - Możesz usiąść. Jeśli kogoś będzie coś interesowało to pewnie zapytają. Aha, Rafał za dokładnie dwie minuty zapyta czy jesteś wolna - dodał i spojrzał na zegarek a klasa się zaśmiała, o dziwo Rafał też. 
- Nieprawda! - zaprotestował ale śmiech wziął górę. 
Wróciłam do ławki i pierwszy raz tego dnia uśmiechnęłam się do siebie.
- Ciesze się, że tu trafiłam - pomyślałam i wróciłam do obserwacji klasy.
- Księże, dziś nie mogę służyć na wieczornej, może ksiądz mnie przenieść na jutro? - zapytał Przemek, a kapłan bez problemu skinął głową.
Wstał z ławki, wyjął z dziennika jakąś małą karteczkę i zaczął coś bazgrać na tablicy. Przestudiowałam dokładnie jego sylwetkę... Szerokie barki, wąskie biodra tworzą idealny odwrócony trójkąt. Ma gęste blond włosy idealnie przystrzyżone, a jego twarz (oczywiście gdy się uśmiecha) też jest przystojna. Po chwili jednak przeniosłam twarz na Przemka. Są tacy podobni, mogłabym na pierwszy rzut oka stwierdzić, że są rodziną, ale Przemek zwraca się "księże" więc to tylko moja wyobraźnia. Zaczęłam spisywać plan na jutro, który pojawiał się na tablicy. Świetnie, mam na 9, a więc się wyśpię. 
- Wolna czy zajęta? - zapytał Rafał, a ja wybuchnęłam śmiechem. 
- Rafał, co tak długo? - zaśmiał się kapłan i wrócił do przepisywania. 

4 komentarze:

  1. Naprawdę fajnie się zapowiada! :D Tematyka nie jest mi obca więc na pewno bd tutaj zaglądać ;) A w wolnych chwilach zapraszam do mnie: https://wwwnigdytakjakciebie.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że początki się podobają! Mogę zapewnić, że później będzie tylko lepiej... ;-)
      Zaobserwuję i będę zaglądać tak często, jak będzie to możliwe!
      Pozdrawiam! :)

      Usuń
  2. Taaa...Jedna z moich ulubionych tematyk :) będę zaglądać codziennie z niecierpliwością :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gdybyś chciała pogadać na ten temat to zapraszam! thornbirds@onet.pl

      Usuń