niedziela, 9 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 2.

Już dwa tygodnie minęły, odkąd trafiłam do tej szkoły. A dwa lata od tego dnia, które na zawsze zmieniło moje życie...

 Klasa została już podzielona na paczki, jak to bywa w takiej szkole. Są typowe dresy, sztuczne dziewczyny, miłośnicy kółka matematycznego... 
- Idziesz dziś z nami na imprezę do Piotrka? - zapytała Paulina wyrywając mnie z zamyśleń.
- Który to? - zapytałam i usilnie próbowałam sobie przypomnieć o kogo chodzi, ale dwa tygodnie to zdecydowanie za mało aby spamiętać wszystkie twarze i imiona nauczycieli, a co dopiero uczniów. 
- Ten przystojniak z ostatniej klasy, lider naszych koszykarzy. Zaprosił mnie dziś! Tak cholernie mi się podoba, to może być szansa dla mnie, kazał zabrać jakieś kumpele... no nie daj się prosić! - wyjaśniła Paula i widząc moją minę próbowała mnie przekonać. - Przemek też będzie, widzę jak na siebie patrzycie - dodała a ja wybuchnęłam śmiechem i zrobiłam łyk kawy. Siedziałyśmy przed szkołą, ponieważ mieliśmy okienko w zajęciach, a niedaleko sprzedają naprawdę świetną kawę. 
- No nie wiem.. Nie uważacie, że pogoda jest zbyt ładna żeby siedzieć u kogoś i chlać do rana? - zastanowiłam się, a dziewczyny przekręciły oczami. 
- Lepiej powiedz, że nie masz ochoty iść z nami - mruknęła Natalia, przyjaciółki Pauli. Z tego co opowiadały to znają się od piaskownicy i od tamtego czasu są nierozłączne, naprawdę świetne dziewczyny choć mają swoje humory. 
- To nie tak... Nie chce imprezować, nie dziś. Ale wy bawcie się dobrze i czekam na jakąś fotorelację! - oznajmiłam z udawaną radością, ku mojemu zdziwieniu dziewczyny przyjęły to dosłownie. Wstały, ucałowały mnie w policzek i ruszyły do wyjścia. 
- Gdzie się wybieracie? Przecież jeszcze jedna lekcja została - przypomniałam im spoglądając na zegarek. Wow, już prawie 15.
- Tą lekcją jest religia, Wiktor pewnie zapomni sprawdzić obecności, a my musimy zrobić się na bóstwo! - zaśmiały się.
- Jesteście niemożliwe! - dołączyłam do śmiechów i odmachałam im. 
Wyjęłam z torby książkę, z racji, że do dzwonka zostało jeszcze pół godziny postanowiłam trochę poczytać. Siedziałam pod wielkim drzewem w cieniu, cisza dookoła, nic nie mogło zepsuć tej chwili. 
- Hej, co tak sama? - usłyszałam gdzieś z tyłu i nim zdążyłam się odwrócić Przemek już siedział obok mnie. 
- Dziewczyny zmyły się do domu, poszły zrobić się na bóstwo, bo wybierają się na imprezę do Piotrka - wyjaśniłam i zamknęłam książkę, kryjąc ją z powrotem do torby. 
- Świetnie - odpowiedział z wyraźnym entuzjazmem. - Liczę, że również się wybierzesz - dodał i puścił mi oczko.
- Nie, nie mogę - odpowiedziałam krótko. 
- Co, rodzice nie pozwalają? - zaśmiał się, a we mnie się zagotowało. 
- Nie! Nie chodzi o rodziców! Boże, człowieku odczep się! Co ja Ci zrobiłam, że od początku roku za mną łazisz! I czemu mieszasz w to moich rodziców!? - wykrzyczałam mu prosto w twarz i zerwałam się na równe nogi biegnąc do bramy.
- Ada, co Cię ugryzło? - usłyszałam za plecami, odwróciłam się tylko na chwilę, żeby pokazać mu środkowy palec i już miałam się odwrócić kiedy wpadłam na coś wysokiego. Ze strachem uniosłam głowę i zobaczyłam ks Wiktora. Jego białą koszulę zdobiła teraz elegancka brązowa plama, spowodowana wylaniem mojej kawy. Zresztą nie tylko jego koszula, ale również moja sukienka. Torba spadła z hukiem na ziemię. Zacisnęłam mocno powieki starając się, żeby nie zacząć płakać.
- No, takiego zachowania chyba nie będziemy tolerować - warknął i złapał mnie za przedramię.
- Prze..przepraszam, ja księdza nie widziałam, nie wiem jak to się stało - zaczęłam się tłumaczyć ale na próżno, jego spojrzenie wywiercało we mnie dziurę. Wyjęłam szybko z leżącej torby chusteczki i starałam się jakoś zetrzeć plamę z jego koszuli. Miałam w głowie taki mętlik, że wybuchnęłam płaczem. 
- Hej, spokojnie, tylko mi tutaj nie płacz - powiedział zabierając chusteczki z mojej ręki. - Spójrz na mnie - polecił, a ja pokręciłam głową. - Przecież to tylko koszula, to się wypierze. Lepiej mi powiedz co się tutaj wydarzyło - dodał po chwili i podniósł torbę z ziemi. 
- Wszystko w porządku? - zapytał Przemek przyglądający się całej sytuacji już jakiś czas ale dopiero teraz zdobył się aby tu podejść. - To chyba moja wina, Ada, przepraszam - mruknął i próbował dotknąć mojego ramienia.
- Ehh, pierwsze dni szkoły a wy już rozrabiacie. Najpierw porozmawiam z Tobą, Ada. Zapraszam do klasy - powiedział i gestem ręki wskazał drogę prowadzącą do szkoły. - Potem jednak liczę na Ciebie - powiedział w stronę Przemka mierząc go na ukos. 
***
- No to opowiesz mi w końcu jak to się stało? - zapytał spokojnym, opanowanym tonem ksiądz Wiktor.
Siedziałam na krześle i bawiłam się palcami, gdyż nie wiedziałam co mu mam powiedzieć. Że Przemek zaczął się śmiać, że rodzice nie pozwalają mi wyjść na imprezę i sęk w tym, że ich nie mam? Że nie mam ochoty wyjść na imprezę, bo dziś mija kolejna rocznica ich śmierci? 
- Jeśli nie zaczniesz gadać, to będę zmuszony wezwać rodziców do szkoły - odezwał się ponowie i otworzył dziennik.
- Nie! - ożywiłam się nagle i zacisnęłam dłonie w pięści.
- No to słucham - odchrząknął i usiadł na przeciw mnie, tak strasznie blisko...
- Uwzięliście się dzisiaj na moich rodziców? - zapytałam prawie szeptem i widziałam jak łzy zmieszane z moim tuszem zaczynają spadać na moje dłonie i sukienkę. 
Spojrzałam na niego i dostrzegłam zmieszanie. Zmarszczył brwi, próbował mnie zrozumieć, odnaleźć się w moich wskazówkach ale chyba nic z tego. 
- Najpierw dziewczyny, które próbowały wyciągnąć mnie na imprezę, ale nie idę. Wie ksiądz dlaczego? Dwa lata temu, dokładnie tego dnia moi rodzice zginęli w wypadku. Do dziś jestem obwiniana za to przez ludzi, choć uznana za niewinną. Nie wie ksiądz jakie to ciężkie. W tamtym domu wszystko przypominało mi o nich, dlatego dziś tutaj jestem. Sama, nie mam nikogo - mówiłam co jakiś czas pociągając nosem i ścierając łzy spływające po policzkach. 
- Ada... Tak bardzo mi przykro - szepnął i złapał moje dłonie, ale za chwilę je puścił, jakby rozumiejąc, że to niestosowne.
- Nie, niech ksiądz tak nie mówi., Nie może być księdzu przykro, nie znał ich ksiądz... - mruknęłam i wyjęłam chusteczkę.
- A czemu Przemek jest temu winien? - zapytał ignorując moje przeczenie.
- Dowiedział się o imprezie, że na nią nie idę i zaczął się nabijać, że pewnie rodzice mnie nie chcą puścić, naprawdę nie wytrzymałam, tego było już za dużo - tłumaczyłam się.
- Już trochę czasu minęło od moich święceń, spotkałem się w życiu z wieloma przypadkami, ale nigdy nie widziałem tak dzielnej dziewczyny jak Ty - powiedział po chwili zamyślenia i ciepło się uśmiechnął. - Może zechcesz pójść do domu? Mogę Cię zwolnić. Wrócisz do domu i odpoczniesz sobie od tego wszystkiego, co Ty na to? - zaproponował sięgając po dziennik. 
- Nie, nie trzeba... To tylko jedna lekcja - odmówiłam i już miałam ruszyć się z miejsca, kiedy zaprotestował.
- To nawet lepiej. Nie możesz wrócić w takim stanie autobusem, z rozmazanym makijażem i plamą na sukience nie wyglądasz zbyt korzystnie - zaśmiał się kapłan, poprawił mi humor i pierwszy raz tego dnia szczerze się uśmiechnęłam. - Gdyby ktoś pytał co się stało, to powiedz, że urządziliśmy bitwę na kubki z kawą - dodał po chwili i ponownie się zaśmialiśmy.

***
- No, skoro lekcja dobiega końca, to zrobimy tak jak w ubiegłym roku. Na samym początku napiszemy parę kartkówkę, żeby reszta roku przeleciała nam na miłych rozmowach i filmach - powiadomił nas ksiądz Wiktor i zaczął rozdawać nam kartki.
- Oblał się ksiądz kawą? - zdziwiła się Martyna, dziewczyna Marcela.
- Ada też ma plamę po kawie! - zaśmiał się Szymon.
- To przez moją niezdarność, muszę to odpokutować - mruknął ksiądz Wiktor i podchodząc do mojej ławki, położył kartkę na moim stoliku i puścił mi oczko.
- Przebiegły - pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie. Spojrzałam na kartkę i zdębiałam.
Tajemnice różańca? Poważnie? Mam totalną pustkę w głowie... Ostatni raz w kościele byłam na swojej komunii, przecież nawet bierzmowania nie mam. Ha, mało tego, zapomniałam w ogóle jak msza przebiega. Zajebiście, gorzej być nie mogło... Jedynka z religii już na początku roku szkolnego. Jak ja dostałam się do liceum? Do końca lekcji zostało piętnaście minut...
-Może gdyby tak z telefonu ściągnąć? - pomyślałam i sięgnęłam do torby, ale źle go złapałam i wypadł mi z ręki.
- Cholera - zaklęłam pod nosem.
- W czymś problem, Ado? - zainteresował się ksiądz Wiktor. - Zabiorę ten telefon, żeby Cię nie korcił - uśmiechnął się i podniósł go szybciej niż ja próbowałam to zrobić.
- Czyli jednak jedynka - powiedziałam pod nosem i włożyłam koniec długopisu do ust śledząc na ściennym zegarze każdą sekundę, która mijała.

***
- Mała, czego Ty chcesz od życia, hm? - zapytał łapiąc ją za rękę splatając jej palce z jego.
- Czego? - zapytała licząc na to, że powtórzy swoje pytanie. Nadal leżeli na łące, a promienie popołudniowego już słońca, okrywały ich ciało.
- Oczywiście nie pytam o to, czego chcesz dokonać, bo wiem, że zamieszkasz w górach ze stadem zwierząt. Ale pytam czego duchowo chciałabyś dokonać - wyjaśnił i puszczając jej dłoń podparł się na łokciu patrząc jej w twarz.
- Tak najbardziej w świecie? - upewniła się i poczochrała jego włosy.
- Najbardziej, najbardziej - odpowiedział i zmrużył oczy.
- Oh, Mikołaj,.. Wiesz... Tak najbardziej to chciałabym być szczęśliwa - odparła nie zastanawiając się dłużej.

***
- Oddajemy karteczki - powiadomił nas ksiądz Wiktor tym samym wyrywając mnie z zamyślenia. Oddałam całkowicie pustą kartkę.
- Sprawdzę, do końca lekcji zostały dwie minuty, dam radę - uznał spoglądając na zegarek. Obserwowałam go. Miał taką skupioną minę. I takie ładne dłonie, brwi, nos, usta. Ada, on jest księdzem... Kreślił coś na kartach odkładając je na jeden stos. Ale jedną kartkę zatrzymał w dłoni i przeniósł swój wzrok na mnie unosząc jedną brew. Przełknęłam nerwowo ślinę. Niech tylko nie mówi całej klasie o tym, że oddałam pustą kartkę, bo zapadnę się pod ziemię.
- Wszyscy macie piątki, możecie zmykać - odparł, a uczniowie zerwali się z ławki biegnąc ku drzwiom, w końcu piątek - weekendu początek.
Podszedł do mojej ławki kładąc tam kartkę z wyraźną jedynką.
- Wiesz, że Ci tego nie wpisze, bo nie jesteś w nastroju, ale liczę, że to poprawisz, w samochodzie wysłucham wyjaśnień. Spotkajmy się na parkingu - powiedział i wspólnie wyszliśmy z klasy nie odzywając się ani słowem.
- Pani Krysiu, można zająć się już klasą. Miłego weekendu! - powiedział do sprzątaczki w podeszłym wieku miło się żegnając. 

4 komentarze:

  1. Czytam, czytam i powiem Ci,że coraz bardziej mi się podoba! Pisz jak najwięcej bo nie mg się doczekać jak to się dalej rozwinie :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jejku, jak mi miło :)
      Cieszę się, że ktoś tutaj zagląda pomimo, że blog ma kilka dni.
      Jeśli posiadasz jakiś znajomych, to proszę, poleć :)
      Zapraszam również do kontaktu ze mną ;-)
      thornbirds@onet.pl

      Usuń
  2. Wow świetne! Cóż za niepoprawny romans panno Ado :) Czekam na kolejny rozdział i zapraszam do mnie ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A będzie jeszcze bardziej... niepoprawny ;-)
      Zaglądaj częściej, odwdzięczam się tym samym. :)

      Usuń