wtorek, 18 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 9.

Wiktor wpadł do samochodu cały zdyszany, ponieważ drogę do niego pokonał biegiem. Usiadł za kierownicą i w końcu odetchnął. 
- Co ja najlepszego robię - westchnął i skrył twarz w dłoniach. Mogłoby się wydawać, że zaraz zacznie płakać, jednak uderzył z całej siły w kierownicę. - Cholera, to przecież nie jej wina - dodał wściekły sam na siebie. 
Rozmyślał długą chwilę nad tym, co się stało. Czuł, że tego chciał, ale z drugiej strony przecież nie mógł. Adrianna jest naprawdę świetną dziewczyną, ma pasje, poczucie humoru, jest bardzo ładna, ale on wybrał inną drogę i ciężko teraz się wykręcić z tego. Znał księży, którzy mieli romanse, owszem, zawsze się taki znajdzie... Ale nie on. Nie człowiek, uważany za porządnego, zawsze uśmiechniętego i powołanego do służby Bogu.. Co powiedziałaby na to jego matka? Jego ojciec? Choć ojciec w sumie nigdy nie popierał jego wyboru, zawsze uważał go za "innego". Rodzice chcieli mieć masę wnuków takich swojej krwi, a tu nagle w jeden dzień okazuje się, że jeden syn zostaje księdzem, a drugi po odebraniu wyników badań okazuje się bezpłodny. Dlaczego nie spojrzał na to trzeźwym okiem? Nie wiadomo. Dlaczego przez jedną kobietę wywrócił swoje życie do góry nogami, a teraz gdy jest już za późno znajduje się ktoś, kto mógłby przywrócić tamten żywot? Dobre pytanie...
***
- Wiedziałaś głupia, że tak będzie - płakałam siedząc na ziemi w salonie gapiąc się w świat poza oknem. - Teraz już go nie odzyskam... Straciłam kogoś, kto w końcu chciał mi pomóc, być moim przyjacielem - szlochałam cały czas dolewając sobie wina do kieliszka. Pierwsze dwa wypiłam od razu, przez co czułam się już trochę senna i kręciło mi się w głowie, choć nawet to nie sprawiło na chwilę, abym przerwała. Została już tylko mniejsza część butelki, na szczęście byłam ubezpieczona, bo dostałam dość sporą ilość mojego ulubionego trunku na 18-ste urodziny. 
***
Tymczasem Wiktor siedział już u siebie, na plebanii. Zewsząd dobijała go głucha cisza, ponieważ proboszcz pojechał do rodziny, jak co niedzielę i wraca w poniedziałek wieczorem. Umówili się na samym początku, że Wiktor soboty zawsze ma wolne, za to mszę o 12 i 18 w niedzielę odprawia sam. Poniedziałkowe również należą do niego, za to wymieniają się w środy. 
Trzymał telefon komórkowy w ręce gapiąc się w kontakt podpisany "Ada", zaraz przy nim było zdjęcie uśmiechniętej, bardzo ładnej brunetki, które trochę nielegalnie podkradł z jej profilu na Facebook'u. 
- Zadzwoń kretynie i ją przeproś - mówił sam do siebie, ale wciąż się wahał. Już nacisnął zieloną słuchawkę, ale w porę zdążył się rozłączyć jeszcze przed pierwszym sygnałem. 
W końcu rzucił telefon na fotel i poszedł przed plebanię siadając na schodach.
- To Twoja wina - powiedział pod nosem i wzniósł oczy ku niebu. - Nie powstrzymałeś mnie - westchnął i oparł głowę na dłoniach patrząc przed siebie. 
- Cześć bracie! Co Ty taki mizerny? - przywitał się Krystian, brat Wiktora pojawiając się w sumie znikąd. 
- Problem mam, Krystian - odparł i spojrzał na brata.
- Problemy zawsze były Twoją specjalnością, ale teraz to mnie zaniepokoiłeś - zaśmiał się i poklepał Wiktora po plecach. - Wiesz, że mi możesz powiedzieć wszystko. Nikomu nie pisnę ani słowa - dodał i spojrzał na brata z pełną troską. Widać było, że od zawsze byli ze sobą zżyci i nie mieli przed sobą tajemnic. 
- Poznałem dziewczynę - zaczął niepewnie kapłan a jego brat zagwizdał. 
- Sorry, już nie przerywam - przeprosił Krystian, a Wiktor wrócił do swojego opowiadania.
- Tylko ona jest moją uczennicą. A ja do cholery jestem księdzem! - zdenerwował się blondyn. - Ma ciężką przeszłość, opowiedziałem jej trochę o sobie, chciałem zachować przyjacielskie stosunki, ale odkąd pierwszy raz ją zobaczyłem na korytarzu... Taka śliczna, zapytała się mnie gdzie sekretariat, spojrzałem na nią, w jej oczy i coś mnie wbiło w ziemię, wiesz? Udałem, że ją olewam, ale okazało się, że będą ją uczyć religii, ostatnio wpadła na mnie z kawą, byłem poniekąd wściekły póki nie zobaczyłem, że to ona. Potem popłakała mi się w klasie, bo dwa lata temu zmarli jej rodzice... Oh, stary nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć - wylał z siebie na jednym wdechu, a Krystian przyglądał się wszystkiemu. 
- Wow, nie widziałem Cię takiego nawet przy Monice - zdziwił się brat kapłana. - Tylko powiedz mi, gdzie tkwi jeszcze problem, bo nie wierzę, że to wszystko - dodał po chwili.
- Pocałowała dziś mnie. Tak delikatnie, jakby nie była pewna, że tam stoję... i ja zamiast się stamtąd wynieść lub zrobić coś innego, pocałowałem ją i to tak mocno, jak żadną inną. Jakby miała zaraz uciec z tego świata... potem uciekłem jak ostatni debil i zostawiłem ją tam samą - odpowiedział zgodnie z prawdą i złapał się za głowę.
- No stary, pojechałeś po bandzie. Muszę przyznać, że do dziś nie rozumiem Twojego kaprysu na zostanie księdzem przez jakąś jedną, głupią dziewczynę. Zawsze się jakieś koło Ciebie kręciły, ty wszystkie spławiałeś. Zawsze byłeś "tym lepszym". Po czasie nawet Natalia mi się przyznała, że zerwała ze mną, bo Ty podobałeś jej się bardziej - zaśmiał się Krystian. - Co chcesz teraz zrobić? - zadał pytanie po chwili.
- Szczerze to nie mam pojęcia co mógłbym zrobić - jęknął patrząc z żalem na brata.
- A ja wiem. Jedź do niej i to już! Nie patrz na to, kim jesteś, tylko zrób w końcu to, co podpowiada Ci serce - poradził po czym szczerze przytulił brata. 

6 komentarzy:

  1. Skorzystalam z zaproszenia i przeczytalam od poczatku do teraz. Bardzo ciekawe co dalej. Co dzieje sie teraz. Bede czytac dalej.

    OdpowiedzUsuń
  2. Fajnie,że zmieniłaś perspektywę :)Wiadomo, że nigdy nie oddamy prawdziwych myśli faceta ale mimo wszystko lubię czytać od ich strony :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ada cały czas będzie jako "ja", za to Wiktor będzie tak jak tutaj :)
      Chyba, że faktycznie lepiej zmienić perspektywę, jako "ona"?

      Usuń
  3. Super rozdział :) Co do perspektywy to myślę, że fajnie by Ci wyszło napisanie czegoś ze strony Wiktora :D Ja też nie jestem facetem, a bardzo lubię pisać z pov moich bohaterów, jest przy tym kupa frajdy :D koniecznie spróbuj! pozdrawiam i czekam na ciąg dalszy ;*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie ma sprawy, będzie pisanie ze strony Wiktora :) Pozdrawiam 😘

      Usuń