czwartek, 20 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 10.

Wiktor nie zastanawiając się dłużej wsiadł w samochód, zapiął pas, czym prędzej go odpalił i wyjechał z kościelnego parkingu. Nie zwracał nawet uwagi na to, ile przepisów drogowych złamał. Modlił się tylko w duchu, aby nigdzie nie zatrzymała go policja mimo wszystko, ponieważ opóźniłoby to tylko dotarcie do Adrianny. Dziewczyna o takiej przeszłości zraniona w ten sposób, może podjąć bardzo wiele nierozsądnych decyzji. 
***
- Jeszcze kawałek - mruknęłam sama do siebie próbując się podnieść z podłogi. Wino już zbyt mocno uderzyło mi do głowy, wiem, że nie powinnam, jutro w końcu szkoła, ale załapałam tak cholernie głębokiego doła, że nie dałam rady inaczej. 
- Jego mać! - jęknęłam kiedy reszta zawartości kieliszka wylała się na moje szorty. 
Odstawiłam go z impetem na stół po czym się zachwiałam, ale ostatecznie złapałam równowagę łapiąc się framugi. Chwiejnym krokiem udałam się do łazienki o mało nie depcząc Sheby. Gdy już tam dotarłam zaczęłam majstrować przy zapięciu spodni, w końcu udało mi się je zdjąć i kopnęłam je w kąt ubikacji. 
- Porzygam się zaraz - uznałam i złapałam się za brzuch hamując odruchy wymiotne. 
Stamtąd udałam się do przedpokoju.
- Dalej nie dojdę - powiedziałam i zjechałam po ścianie zostając tam na ziemi w koszulce i w dolnej części bielizny. 
***
- Ada! Patrz na mnie - mówił spanikowany Wiktor i zaczął delikatnie klepać mnie po twarzy.
- Wynoś się stąd - odpowiedziałam typowym pijackim bełkotem. 
- Piłaś? - zapytał zdziwiony dotykając mojego czoła i policzków. 
- Nic Ci do tego - warknęłam ale nadal nie otworzyłam oczu, aby na niego spojrzeć.
- Wiem, że być może nic teraz do Ciebie nie dotrze, ale ja nie chciałem się tak zachować... Po prostu spanikowałem i zachowałem się jak ostatni pajac, ale daj sobie pomóc - tłumaczył się cały czas robiąc sobie jedynie przerwy na zaczerpnięcie oddechu. 
Ledwo otworzyłam oczy i zobaczyłam dwóch Wiktorów. 
- Cholera, tak strasznie mi niedobrze - wybełkotałam i skuliłam się w kącie.
- Na etykietach win powinni pisać, że zbyt duża ilość wypitego wina powoduje mdłości, pozbycie się problemów i ubrań - zaśmiał się, ale po chwili spoważniał, bo zrozumiał, że ten żart jest niestosowny. 
- Chciałabym wziąć prysznic - odparłam i próbowałam się podnieść z podłogi. 
- Oj nie, nie - zaprotestował szybko Wiktor nie udzielając mi pomocy. - Nie jesteś w stanie wejść tam sama. Jeszcze się poślizgniesz i będę musiał tam wejść - dodał, a ja wybuchnęłam śmiechem i nie potrafiłam go opanować.
- Zawsze w czymś widzisz problem - westchnęłam i z powrotem zamknęłam oczy.
- Zaniosę Cię do łóżka, tak będzie najbezpieczniej - powiedział, ale już bardziej sam do siebie, ponieważ szybko zapadłam w pijacki sen.
Wiktor złapał mnie w zgięciach kolan, trochę powyżej pasa i zaniósł mnie prosto do mojego łóżka, przykrywając mnie starannie kołdrą.
- Aniołek - mruknął i uśmiechnął się sam do siebie.
***
- Ale mnie suszy - to była moja pierwsza myśl po przebudzeniu. 
Otworzyłam oczy ale nic nie dojrzałam, ponieważ w pokoju było jeszcze ciemno. Nic nie pamiętam... Cholera, co się wczoraj wydarzyło?! Pocałowałam Wiktora...? Mam tylko nadzieję, że to był sen i do niczego nie doszło. Dźwignęłam się do pozycji siedzącej w łóżku i poczułam mocny ból w skroni. Chciałam wstać, ale w tym momencie dostrzegłam Wiktora śpiącego na podłodze obok mojego łóżka. 
- Kurna, więc to jednak nie sen... Ale co on tutaj robi? - zastanawiałam się siedząc na łóżku i kombinując jak z niego wyjść. Spojrzałam na siebie i od razu spanikowałam. Mam na sobie tylko majtki i koszulkę. A co jeśli my...? O nie, to nie mogło się wydarzyć... 
- Boże, powiedz, że to tylko głupi żart i niczym go nie sprowokowałam - pomyślałam i klapnęłam się z powrotem na poduszkę. - Ale przecież wtedy nie spałby na podłodze - dodałam w myślach ponownie i zamknęłam powieki prosząc o nagły sen. 

3 komentarze:

  1. Z góry przepraszam, że rozdział taki krótki i jest więcej dialogów niż opisu, ale czas nie pozwala mi narazie na więcej, a nie chciałam tego zaniedbać! Pozdrawiam i miłego czytania! :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja sie pogubilam, czy to prawdziwa historia czy fikcja?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Fikcja. Opowiadanie jest w 100% zmyślone. Pisze jako "ja" ponieważ tak łatwiej mi wcielić się w odczucia dziewczyny, pozdrawiam!

      Usuń