sobota, 22 kwietnia 2017

ROZDZIAŁ 11.

- Zadałem więc sobie pytanie - kontynuował Wiktor. - W jaki sposób mógłbym pokazać mu, jak bardzo Go kocham. Długo opierałem się nasuwającemu rozwiązaniu, ponieważ pragnąłem również być mężczyzną. Jednak wiedziałem, jaką powinien ponieść ofiarę... Jest tylko jedna rzecz, którą mogę mu ofiarować, żeby pokazać, że w moim sercu nigdy nie będzie nikogo poza Nim. Muszę ofiarować jedynego Jego rywala, tej właśnie ofiary On żąda - dokończył i zerwał źdźbło trawy. Obserwował reakcję swojego ojca, który wpatrywał się w niego tępym spojrzeniem.
- Nie możesz tego zrobić, nie pozwolę Ci! - krzyknął Eryk, ojciec Wiktora. Złapał go za koszulę i zaczął nim potrząsać, myśląc, że to pomoże wybić mu ten pomysł z głowy.
- Będę księdzem - odparł. - Będę Jego oddanym sługą. Ofiaruję mu wszystko co mam i czym jestem, jako Jego kapłan. Ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Nie będzie to łatwe, ale uczynię to! - wykrzyknął ojcu prosto w twarz i rzucił się biegiem za siebie prosto w pola. Nie wiedział gdzie biegnie, ale łzy cisnęły mu się do oczu i wydawało mu się, że takie rozwiązanie będzie właściwe. 
***
Wiktor obudził się cały spocony. Miał taki straszny sen... Przyśniła mu się jego kłótnia z ojcem, w której oznajmił mu kim chce zostać. Pamięta wściekłość w jego oczach, dziwił się jednak poniekąd, że ojciec nie podniósł wtedy na niego ręki. Przecież mógł to zrobić. Wysoki, masywny, silny mężczyzna przeciwko swojemu synowi zawsze da radę. Jego matka, Maria, jednak się nie przejęła. Chyba do końca była przekonana, że to jego "widzimisię" i z czasem zmieni zdanie, ale cóż, najwidoczniej jednak się przeliczyła. 
Odrzucając od siebie najgorsze wspomnienia wstał bezszelestnie ze swojego prowizorycznego łóżka, które zrobił sobie na podłodze z kocyków, które znalazł za pomocą półprzytomnej Ady. Jak na pijany umysł jeszcze jako tako pracował, więc chciał to wykorzystać. Spojrzał na Adriannę.. Tak słodko spała. Ludzie zawsze wyglądają młodziej podczas snu. Gdyby ktoś ją teraz zobaczył, nie mógłby stwierdzić, że śpiąca tutaj kobieta jest pełnoletnia. Widać było, że cały stres ostatnich dni, wszystkie zmartwienia ją opuściły.
- Ciekawe, co Ci się śni - zastanowił się Wiktor widząc lekki uśmiech na twarzy dziewczyny. 
Zaraz po tym udał się do kuchni, pomyślał, że wypadałoby przygotować coś do jedzenia. Prawie szósta rano to dość wcześnie, ale powinni coś zjeść i jakoś się przygotować, ponieważ obojga później czekała szkoła. 
***
- Szymon? Cześć brachu! Słuchaj, będziesz mi potrzebny za pół godziny - zaczął kapłan i wytłumaczył bratu Szymonowi, że coś mu wypadło i musiał wyjechać poza miasto, co sprawiło, że nie zdąży wrócić na poranną mszę. Dobrze się złożyło, że znajomy nie miał o tej porze obowiązków i bez oporów się zgodził wisząc w końcu staremu kumplowi przysługę. 
Następnie zadzwonił do swojego brata, Krystiana. 
- Halo halo i jak tam? Dotarłeś do niej wczoraj? - odezwał się od razu Krystian. Wiktor wiedział, że o tej porze może do niego dzwonić bo siedzi w biurze już od godziny 5 i ma luz przez parę godzin, rzadko kto dzwoni w służbowych sprawach o takiej porze, ale szef uparcie nie zgadzał się, aby ten przychodził do pracy później niż powinien. 
- Tak, właśnie od niej dzwonię - powiedział. - Ale spokojna Twoja głowa, opiekowałem się nią tylko, nie tknąłem jej - wytłumaczył prędko. - Mam sprawę do Ciebie - przeszedł od razu do rzeczy i poprosił brata, aby wziął do ręki długopis i zapisał wszystko co mu powie. 
***
Po półgodzinie usłyszał ciche pukanie do drzwi, charakterystyczne dla Krystiana. Wiktor szybko pomknął do drzwi starając się nie obudzić ani Sheby, ani jej właścicielki. 
- Dzięki, kurde, wiszę Ci kolejną przysługę - zaśmiał się cicho kapłan zabierając od swojego brata siatkę z zakupami.
- Wow, na pewno do niczego nie doszło? - zdziwił się Krystian widząc swojego brata w samych spodniach. Zmierzył go od gołych stóp, zatrzymując się na gołej klatce piersiowej.
- Mogę Cię zapewnić, jako ksiądz, że do niczego - zmierzył go z ukosa. - Brałem prysznic przed chwilą, jakbyś nie zauważył - dopowiedział i przejechał ręką po wilgotnych włosach. - Dobra, zmykaj do roboty, potem się rozliczymy. 
***
Obudziły mnie zapachy dochodzące z kuchni. Przez chwilę czułam się jak kilka lat temu, kiedy to mama zawsze buszowała od rana w kuchni, śpiewając sobie od rana najróżniejsze piosenki zasłyszane w radiu. Postanowiłam wstać, kiedy dostrzegłam, że jestem w majtkach i koszulce Rolling Stonesów. Podeszłam więc pewnym krokiem do szafki wciągając luźne spodnie z dresu. Wyszłam z pokoju i dostrzegłam w kuchni Wiktora opierającego się o kuchenny blat. Głowa zwisała mu między ramionami, chyba ciężko o czymś myślał. 
- Hej - odezwałam się niepewnie krzyżując ręce na piersi. 
- O, wstałaś. Wyśmienicie, siadaj, zaraz jemy - odpowiedział z wyraźnym entuzjazmem.
- Zrobiłeś śniadanie? - zdziwiłam się. - Musiałeś się nieźle natrudzić - powiedziałam i oblałam się rumieńcem. 
- Muszę jakoś wszystko odpokutować - wybrnął z tej niezręcznej sytuacji i odsunął mi krzesło. 

6 komentarzy:

  1. Jak zawsze świetny rozdział :) Bardzo mi się podoba Twój styl pisania, nie powiem, że nie zazdroszczę :D niecierpliwie czekam na moment w którym Wiktor porzuci sutannę haha :))))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję! ♥
      Liczysz na to, że ją porzuci? ;) W sumie nie zastanawiałam się co będzie dalej, to wszystko jest spontanicznie pisane ^^

      Usuń
  2. Bardzo dobry blog. Historia jest dobra, ale dla dziewczyn, które już przez to przeszły. Dziewczyny, które przeżywają swoje pierwsze zauroczenie i jest to ksiądz robią sobie złudne nadzieję.
    Historia, jak dla mnie dobra, dobrze się zaczyna, ale myślę, że powinna zakończyć się bardziej realistycznie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za opinię! ;-)
      Szczerze nie wiem, jak to się skończy. Wszystko piszę na totalnym spontanie, także wszystko jest możliwe..
      Pozdrawiam!

      Usuń